ποίμα 2

Θα πέθαινα για κάτι τόσο δυνατό

Όσο ένα φιλί στον κρόταφο

Που μπορεί να ξεσκίσει αυτά τα σκουλήκια που είναι δίπλα μου

Ω, μεγάλε μάρτυρα

Εσύ κι ο φίλος σου που τον φιλάς

Στο στόμα και η γεύση μελιού και σιταριού

Σου γλείφει τη γλώσσα

Βαρέθηκες να περιμένεις μια αλλαγή

Που απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα ξανάρθει

Γέρασες κι είσαι ακόμα παιδί

Και τα νύχια σου μπαίνουν βαθειά μέσα στον ουρανό

Κι η θάλασσα ματώνει μ’ ένα ουράνιο τόξο να μπαίνει

Στον κόλπο της που είναι

Κρύος γεμάτος αράχνες και σκορπιούς

ποίμα

Τα δέντρα λυγίζουν απ’ τον δυνατό αέρα

Κι έχεις πάρει αυτόν τον άγνωστο, κουραστικό, μακρύ δρόμο

Περνώντας μέσα απ’ τους χαμηλούς λόφους και τα θυμωμένα βουνά

Και ουρλιάζοντας αντιμετωπίζεις αυτή την έναστρη νύχτα

Με την παράνοια ζωγραφισμένη στους όμορφους αδύνατους ώμους σου

Τα κόκαλά μου έχουν λιώσει μέσα στα ρούχα μου

Και τα ρούχα έχουν γίνει ένα είδος από κόκαλα

Κροταλίζουν σε παράξενους και άρρωστους ρυθμούς

Παρασέρνοντας τα δάση και τα γαλάζια ποτάμια που

Είναι γαλάζια επειδή υπάρχει ο ουρανός που

Θα γίνει μάλλον μωβ και

Μικρά κορίτσια θα κάνουν κούνια

Καβαλώντας μερικά αστέρια

Κομμένα κεφάλια θα υπάρχουν μέσα στα χέρια σου

Θα καταλάβεις ότι το μαύρο δεν είναι χρώμα

Αλλά παίζει μουσική σ’ ένα βομβαρδισμένο τοπίο

Γρατζουνώντας ένα ξεκούρδιστο πιάνο

Ξεχασμένο στο δεξί σου πόδι (το μαύρο ή το πιάνο;)

Που τρέμει και ιδρώνει

Κι ένα σκυλί δαγκώνει την καρδιά σου

Που έμεινε μισή από ένα στυγνό δολοφόνο

Που κάποτε σε περιμάζεψε από την αυλή των σκουπιδιών

Με παραισθησιογόνες μάσκες στην αγκαλιά του

Που είναι το όριο;

Που είναι το τέλος;

με 2 ευρό αλλάζεις την πολιτική ιστορία!!!

Τι λέτε? Θα πάμε όλοι οι χιουμορίστες του τόπου τούτου στις 11 Νοέμβρη να γίνουμε φίλοι του ΠΑΣΟΚ και να βγάλουμε πρόεδρο τον Τζιώτη? Μόνο με δύο ευρό μπορείς να ταράξεις την Ελλάδα ολόκληρη. Τέτοια ευκαιρία δεν ξαναδώθηκε ποτέ. Και φανταστείτε τα μούτρα όλων των υπόλοιπων διεκδικητών. Θα ‘ χει στ’ αλήθεια πολύ πλάκα.

η ομάδα της βουλής

πρόεδρος: Ψωμιάδης Πανίκας και τα μυαλά στα κάγκελα (φόβοι υπάρχουν στους κύκλους των οπαδών για την επιθυμία του για μετονομασία της ομάδας σε ΠΑΟΚ)

προπονητής: Λαλιώτης Κώστας (θα τους πάρουμε και τα σώβρακα)

μαζορέτα: Ράπτη Έλενα (γιουυυυυυυυυυυυπι)
μασέρ: Καϊλή Εύα (γιοοοοοοοοοουχου)

επιμελητής γηπέδου: Τρεμόπουλος Μιχαήλ (περιποιείται το γκαζόν όπως το μουσάκι του)

φανατικότερος οπαδός: Κουφοντίνας Δημήτρης (συλληφθέντας για μολότωφ και άλλους χουλιγκανισμούς)
Σύστημα 4-4-2

νο.1 γκολκίπερ: Καρατζαφέρης Γιώργος

Μιλάμε για την τερματοφυλακάρα. Όσο και αν τον πιέζουν οι αντίπαλοι, όσο κι αν κάνουν προσποιήσεις, όσο κι αν τον πρεσάρουν καταφέρνει πάντα και αντιστέκεται και συνήθως μπλοκάρει την μπάλα. Καμιά φορά βέβαια, όταν έχει κέφια, επιστρέφει την μπάλα στον αντίπαλο επιθετικό, έτσι για να δει τα μούτρα του που και πάλι θα χάσει το γκολ, όσο και αν προσπαθήσει.

νο. 2 δεξί μπακ: Παπαθεμελής Στυλιανός

Παίχτης που ελίσσεται γρήγορα αλωνίζοντας όλη την δεξιά πλευρά. Στα μείον του ότι πολλές φορές ξεχνιέται στην επίθεση αφήνοντας κενό στην άμυνα, ενώ είναι πολύ αδύναμος στο ψηλό παιχνίδι. Επίσης χρειάζεται πολύ καλό συμβόλαιο και ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων, αφού έχει δείξει ότι πολύ εύκολα μετακινείται από την μία ομάδα στην άλλη. Ακόμη είναι επικίνδυνος εξαιτίας φημολογούμενων συμφωνιών κάτω από το τραπέζι με διάφορους σκοτεινούς παράγοντες, με αποτέλεσμα το στήσιμο κρίσιμων τελικών. Κρυφό όνειρο: να φτιάξει την δική του ομάδα όπου θα είναι πρόεδρος, προπονητής και παίχτης.

νο. 3 αριστερό μπακ: Κανέλλη Λιάνα

Σκληροτράχηλο μπακ που μπορεί να σταματήσει τον οποιοδήποτε αντίπαλο τσακίζοντας την ψυχολογία του με τσεκουριές στο καλάμι. Εάν θυμώσει προωθείται στην κόντρα επίθεση ξεκωλιάζοντας όποιον κακόμοιρο βρεθεί μπροστά της και σκοράρωντας σκίζοντας τα δίχτυα. Βασικό μειονέκτημα αποτελεί ότι καπνίζει διαρκώς, ακόμα και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

νο. 4 στόπερ: Πάγκαλος Θεόδωρας

Ο όγκος τον κάνει να φαίνεται σαν απροσπέλαστο βουνό σε κάθε αντίπαλο. Βρίζει πολύ κατά τη διάρκεια των ματς με αποτέλεσμα να υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για κόκκινες κάρτες, ενώ δημιουργεί και άσχημο κλίμα στα αποδυτήρια κρατώντας πάντα αποστάσεις και μαχαιρώντας ενίοτε πισόπλατα φιλαράκια συμπαίκτες του. Πολύ βαρύς, αλλά και ευέξαπτος δημιουργεί τρέμουλο στα πόδια των αντιπάλων ανάλογα με το πόσο βαθειές είναι οι αυλακιές στο μέτωπό του.

νο. 5 στόπερ: Μπακογιάννη Ντόρα

Θεόρατη, φόβος και τρόμος στο χορτάρι. Ελίσσεται ύπουλα στον αγωνιστικό χώρο, και έχει κρυφό όνειρο να γίνει αρχηγός της ομάδας. Έχει το ταλέντο του πατέρα της, παλαίμαχου λίμπερο που όμως την μοναδική φορά που κατέκτησε το πρωτάθλημα χρεοκώπησε η ομάδα του. Αφού κόψει κάποιον στράικερ, τον κουρελιάζει με το τρομακτικό γέλιο ικανοποίησης που τραντάζει τα δοκάρια.

νο. 6 αμυντικό χαφ και αρχηγός: Καραμανλής Κωστάκης

Αρχοντικός και ήπιος στο παιχνίδι του, αλλά και κέρβερος με τους συμπαίκτες του όποτε χρειαστεί, καθοδηγεί την ομάδα με όπλο το φόβο που προκαλεί στους συμπαίκτες του. Το περίεργο είναι ότι δεν εμπνέει τον ίδιο σεβασμό στους αντιπάλους, ενώ αν και προσπαθεί να κυριαρχεί στο μεσαίο χώρο, πολλές φορές κλίνει προς την δεξιά πτέρυγα δημιουργώντας αμηχανία στους συμπαίκτες του.

νο. 7 δεξί χαφ: Πολύδωρας Βύρων

Γρήγορο εξτρέμ με έφεση στο φαντεζί παιχνίδι και στα εφετζιλίκια. Είναι τέτοια η τεχνική του κατάρτιση που συχνά οι οπαδοί αναρωτιούνται εάν αυτό που ζουν είναι επιστημονική φαντασία ή πραγματικότητα. Πολλές φορές αμυνόμενος καρφώνει τις τάπες του στο κεφάλι του δύστυχου αντιπάλου τραυματίζοντάς τον θανάσιμα, και πείθει τον διαιτητή ότι απλά ο τραυματίας σκόνταψε και χτύπησε στις διαφημιστικές πινακίδες. Ακόμη πρωτοφανές γεγονός αποτελεί η ξυλοκόπηση οπαδών που τον βρίζουν εν χορώ από τα ματ. Την θέση διεκδικεί επίσης ο φέρελπις Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος όμως κινείται τόσο δεξιά που πολλές φορές ξεχνιέται και βγαίνει από την πλάγια γραμμή έχοντας μαζί του τη μπάλα.

νο. 8 αριστερό εξτρέμ: Ψαριανός Γρηγόρης

Αριστερό εξτρέμ με προκλητική συμπεριφορά και ατελείωτη αθυροστομία. Ατάκες του τύπου “θα δείξω στο κωλαράκι της αδερφής σου τι σημαίνει στάλιν”, επιβεβαιώνονται έπειτα από κάθε ματς από τους προσωπικούς του αντιπάλους. Ανυπάκουος και ατίθασος, πολλές φορές είναι εκτός τόπου και χρόνου λόγω χρήσης ουσιών, ενώ συχνά αρνείται να φορέσει τη στολή της ομάδας και εμφανίζεται στο γήπεδο με τζην και σταράκια.

νο. 10 επιτελικό χαφ: Παπανδρέου Γιωργάκης

Αρτίστας, γαλουχημένος σε ακαδημίες του εξωτερικού, βελουδένιος παίχτης, χαϊδεύει την μπάλα. Ποτέ δεν μαρκάρει, αλλά ούτε τρέχει και πολύ. Δεν πείθει ούτε για τις επιθετικές, ούτε για τις αμυντικές του ικανότητες. Παρ’ ότι παίζει σε θέση η οποία θα μπορούσε να τον κάνει ίνδαλμα, δεν το εκμεταλλεύεται αφήνωντας μέχρι και το δεξί μπακ να του παίρνει τη δόξα. Μια μικρή παρατήρηση από τον διαιτητή είναι ικανή να τον κάνει να βάλει τα κλάματα και να ζητήσει αλλαγή.

νο. 9 επιθετικός: Γιαννάκου Μαριέττα

Ικανή σκόρερ, έχει αφομοιώσει πλήρως τα σύγχρονα ευρωπαϊκά συστήματα. Παρ’ όλα αυτά, έχει σοβαρό πρόβλημα στο σκοράρισμα αφού σχεδόν όλα τα γκολ της ακυρώνονται ως οφσάιντ. Πάραυτα, αποτελεί την αγαπημένη της εξέδρας από το νεανικό, φανατικό κοινό που πάντα ουρλιάζει το όνομά της στα συνθήματά του, ενώ και τα περισσότερα πανό είναι αφιερωμένα σε αυτή. Διατρέχει σοβαρό κίνδυνο όμως να χάσει τη φήμη της από τον νεό και ικανότατο κατά πως φαίνεται στράικερ Στυλιανίδη.

νο. 11 κρυφός κυνηγός: Βενιζέλος Ευάγγελος

Ύπουλος παίχτης κουράζει τον αντίπαλο κινούμενος στην περιφέρεια, και όταν πια τον έχει φέρει στο αμήν ξεπροβάλλει δυναμικά και σκοράρει με σουτ απίστευτης δύναμης. Έπειτα γραπώνει τα αρχίδια του ημιθανούς αντίπαλου στόπερ κοιτώντας τον βαθειά στα μάτια. Το σοκ που προκαλεί έχει οδηγήσει πολλούς να εγκαταλείψουν το σπορ.

λισσαβόνα: τα λίγα που έμαθα σε 152 μέρες

Έζησα στη Λισσαβόνα για 152 μέρες. Σ’ αυτό το διάστημα έμαθα πέντε έξι πράγματα που τα μοιράζομαι με όποιον ταξιδέψει προς τα εκεί. Αρχίζουμε:

1. Για φαγητό πάρτε πακέτο – προσοχή έχει τεράστια σημασία στην τιμή – κοτόπουλο σούβλας από ένα μαγαζάκι με μπλε παράθυρα κάθετο στην αβενίδα λιμπερντάδε λίγο πιο κάτω από το ταχυδρομείο, και λίγο πιο πάνω από τη στάση του μετρό ρεσταουραδόρες, όπως ανεβαίνεις δεξιά. Με 5 ευρό γλύφεις και τα δάχτυλά σου.

2. Για πάρα πολύ σωστή μπουγάτσα γλυκιά – πιο νόστιμη από την δικιά μας – στο παστέις ντε μπελέμ – κοντά στο μοναστήρι του ιερώνυμου, αν ρωτήσετε το ξέρουν όλοι, αν και η τιμή είναι λίγο τσιμπημένη.

3. Για μεταμεσονύχτιο φαγητό ρωτήστε κάποιο ντόπιο που είναι το κατσούπα (ημιπαράνομο φαγάδικο με παραδοσιακή κουζίνα από το πράσινο ακρωτήρι και τηγανητά κοτόπουλα) σχετικά κοντά στο μπάιρο άλτο.

4. Για πολύ φτηνό ποτό λίγο πιο πάνω από την πιάτσα ταξί στην πλάσα καμόες. 2 ευρό ό,τι πάρεις (μοχίτο, καϊπιρίνια, ουίσκι).

5. Για καζίνο που μπαίνεις μέσα με σαγιονάρα και φλις μπουφάν πάτε στο καζίνο στην έξπο.

6. Για σχετικά καλή κερκίδα μην πάτε στο ντα λουζ της μπενφίκα. Πάτε στο ζοζέ αλβαλάδε της σπόρτινγκ.

7. Μην πάτε στη Λισσαβόνα για φασαρίες και τσαμπουκάδες. Δεν θα βρείτε αντίπαλο γιατί οι Πορτογάλοι είναι τόσο κουλ που μπορεί να τους χτυπάς και αυτοί να σε αγκαλιάζουν.

8. Η Λισσαβόνα δεν είναι παραθαλάσσια, αλλά παραποτάμια. Ο ατλαντικός απέχει τουλάχιστον 40 χιλιόμετρα.

9. Αν δεν θέλετε να ψάχνετε το πουλί σας και η ρόγα σας να γίνει κρεμάστρα για παλτά, μην μπείτε στη θάλασσα ούτε τέλη ιουλίου.

10. Οι ταξιτζήδες είναι σωστοί. Ακόμα κι αν αντιληφθούν ότι είσαι ξένος θα σε πάνε από την συντομότερη διαδρομή.

11. Αν είστε πάνω από 3 άτομα συμφέρει να μετακινήστε με ταξί παρά με λεωφορεία.

12. Ποτέ μην αγοράζετε σοκολάτες, χασίσια και λοιπά παραισθησιογόνα από τους τσιγγάνους που θα συναντάτε κυρίως το βράδυ στο κέντρο. Μια μικρή βόλτα μεταξύ 10 και 12 το βράδυ διάρκειας ενός τετάρτου θα σας φέρει σε επαφή με τουλάχιστον τέσσερις – πέντε από δαύτους.

13. Όσοι πάτε με γκόμενα και έχετε βγει στο μπάϊρο άλτο, να είστε προετοιμασμένοι για χαβαλετζίδικο – πιωμένο καμάκι από βραζιλιάνους τσογλανάκους.

14. Μην αγοράζετε ντόπια τσιγάρα, στ’ αλήθεια δεν λένε. Πάρτε μάλμπορο και παίξτε το καουμπόυδες.

15. Μην κόψετε εισιτήριο για το ελεβαδόρ ντε σάντα ζούστα. Ανεβείτε προς το μπάιρο άλτο και μπέιτε από την έξοδο τζάμπα.

16. Μην αγοράζετε τυροπιτοειδή από πουθενά. Είναι όλα χθεσινά και δεν υπάρχει ούτε μια εξαίρεση. Κι από το φούρνο να σου τα βγάζουν χθεσινά είναι.

17. Μην ψάξετε για ελληνικό τύπο. Δεν υπάρχει πουθενά, παρά μόνο στο γραφείο τύπου της ελληνικής πρεσβείας στο μπελέμ (κι εκεί μόνο τα κυριακάτικα φύλλα της περασμένης εβδομάδας).

18. Για κουλτουριάρικη κατάσταση πάτε στο σαπιτό για ποτό.

19. Για καφέ με ωραία θέα πάτε στο μιραδόουρο της σάντα καταρίνα.

20. Πιείτε όσο πιο πολύ καφέ μπορείτε. Στην αρχή δεν θα σας αρέσει αλλά όταν γυρίσετε και πιείτε ελληνικό θα σας φανεί σαν νεροζούμι.

21. Για σούπερ μάρκετ πάτε στα μίνι πρέσο χωρίς λεξικό. Τα προϊόντα αναγράφονται στις συσκευασίες και στα ελληνικά.

22. Για μικρές αγγελίες προτιμήστε την οκαζιάο – κάθε τρίτη στα περίπτερα.

23. Για χαλαρή ενημέρωση και σχετικά εύκολη με το λεξικό προτιμήστε την ντιάριο ντε νοτίσιας.

24. Για ενοικίαση σκουτερακίου πάτε στον βραζιλιάνο λίγο πιο κάτω από το αρμαζένς ντο σιάντο. Είναι ο μόνος που δεν θα σας ζητήσει μπροστά 1000 ευρό, και τα μηχανάκια του είναι ακόμα καινούρια. Επίσης με δίπλωμα για πενηνταράκι μπορείτε να νοικιάσετε μέχρι και χιλιάρα. Δεν θα το καταλάβει ούτε ο ενοικιαστής, ούτε και οι μπάτσοι.

25. Για πανοραμική θέα προτιμήστε το αδαμαστόρ ντε γκράσα, αλλά και το κάστρο της πόλης.

26. Για μετακινήσεις στην ιβηρική τσεκάρετε την vueling. Εισιτήρια συνήθως φτηνότερα από τα λεωφορεία και τα τρένα.

27. Εάν θέλετε μπρίκι φέρτε το από την ελλάδα. Όσο και να ψάξετε, όπου και να ψάξετε δεν θα βρείτε πουθενά για να αγοράσετε.

Αυτά τα λίγα προς το παρόν. Θα επανέλθω στο μέλλον με περισσότερα.

αριστερή στροφή πασοκ: θράσσος ή χάσμα αντίληψης?

Μιλάνε τελευταία διάφοροι (κυρίως επαγγελματίες πασόκοι δημοσιογράφοι) για την αριστερή στροφή που πρέπει επιτέλους να κάνει η μεγάλη δημοκρατική παράταξη, κι εγώ κάθε φορά μένω με το στόμα ανοιχτό και αναρωτιέμαι ποιον αριστερό θα πείσουν να τους ακολουθήσει λαμβάνοντας υπόψιν τόσο την ιστορία του κόμματος, όσο και τις πρακτικές του σήμερα. Πρώτα απ’ όλα, που πάτε ρε κατακαϋμένοι με αυτόν τον σοσιαλδημοκρατικοευρωπαϊκό, ξενέρωτο, καραδεξιό, ψιλοηλίθιο, μονοκομματικό (ούτε καν δικομματικό) ορισμό του κόμματός σας? Άκου εκεί μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Ε, εσείς των μικρών αντιδημοκρατικών παρατάξεων κάντε τουμπεκί, δεν έχετε δικαίωμα ύπαρξης, αφού υπάρχουμε εμείς. Σκατά να φάτε ρε, φλώροι καπιταλιστές με μάσκα αριστερισμού που δεν πείθει ούτε την προγιαγιά μου. Πως θα κάνεται αριστερή στροφή, απορώ. Αν δε, πειστούν όλοι ότι γίνατε αριστεροί τότε όλοι οι υπόλοιποι, πραγματικοί αριστεροί θα πρέπει να θεωρούνται τουλάχιστον Μπιν Λάντεν, λόγω απόψεων και πρακτικών. Το πασοκ ξεκίνησε είναι η αλήθεια με ένα λόγο και ένα πρόγραμμα αρκετά αριστερό. Η εξουσία όμως το αλλοίωσε ανεπανόρθωτα. Δεν δημιουργεί εμπιστοσύνη ένα κόμμα το οποίο αλλάζει την στρατηγική του μόνο και μόνο για την ανάκτηση της εξουσίας. Αυτό μαρτυρά ότι δεν υπάρχει συνέπεια και σταθερότητα απόψεων (οι οποίες εξυπηρετούν το κεφάλαιο απροκάλυπτα έτσι κι αλλιώς), σε ένα βέβαια επιφανειακό επίπεδο (το παρασκήνιο μπορεί ο καθένας να το φανταστεί και δεν νομίζω ότι θα πέφτει και πολύ έξω), που προσπαθεί να κουκουλώσει την ουσιαστική ταυτοποίηση των δύο μεγάλων κομμάτων της χώρας, ώστε να υπάρχει και λίγο ντέρμπι στις εκλογές. Το φαινόμενο είναι άκρως διαδεδομένο, και με ακόμα εντονότερους συσχετισμούς, σχεδόν σε όλες τις χώρες του δυτικού πολιτισμού. Δεν μπορεί το πασοκ επειδή είχε άνοδο η κονοβουλευτική αριστερά, να θέλει να στρίψει προς τα αριστερά, ενώ μόλις χάνει ψήφους από την νδ να τρέχει προς το κέντρο και δεξιότερα για να συμμαζέψει τα ασσυμάζευτα. Το πασοκ είτε το θέλει είτε όχι, έχει καταντήσει ένα κόμμα λάιφσταιλ, ένα κόμμα ρουσφετιού, ένα κόμμα χωρίς δυναμική, χωρίς νέες ιδέες, ένα κόμμα που συντηρείται με ψήφους περισσότερο οικογενειακής επιρροής και λιγότερο προσωπικής επιλογής. Ένα κόμμα εξουσίας ολόιδιο με την νέα δημοκρατία. Άρα ένα κόμμα σάπιο. Όντως χρειάζεται μια αριστερή στροφή. Αλλά όχι το πασοκ. Η κοινωνία μας. Χωρίς ασύδωτες ιδιωτικοποιήσεις, χωρίς συλλήψεις και δολοφονίες μεταναστών, χωρίς ανασφάλιστους εργαζόμενους, χωρίς αστυνομοκρατία, χωρίς ζαρντινιέρες, χωρίς ανεργία, χωρίς ρατσισμό και υπεροψία. Με κοινωνική πρόνοια, υγειονομική κάλυψη, εξασφάλιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ελευθερία. Χωρίς μιζέρια, στείρες αντιπαραθέσεις και πολιτικούς της μόδας. Αλλά με διάλογο (παρεξηγημένη έννοια), συνδιαμόρφωση, ενότητα. Ευχαριστώ.

ζωή ωραία

Μου αρέσει η μπάλα. Το μπάσκετ και το μποξ. Μ’ αρέσει το σκυλάδικο. Η ροκ και το χιπ χοπ. Μ’ αρέσει η γκόμενά μου. Η Μεγκ Ράιαν και η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. Μου αρέσει το τραγούδι. Η κουβέντα και η σιωπή. Μου αρέσει η ζέστη. Το κρύο κι η βροχή. Μ’ αρέσει ο γύρος. Η πίτσα και τα γιουβαρλάκια. Μου αρέσουν οι μηχανές. Το τρένο και το ποδήλατο. Μου αρέσουν οι ταινίες. Το ράδιο και το κομπιούτερ. Μου αρέσει η φύση. Το μπετόν και το αντίσκηνο. Μου αρέσουν οι φίλοι μου. Οι πρώην και οι νυν. Μ’ αρέσουν οι μπουνιές. Τα χάδια και οι κλωτσιές. Μ’ αρέσουν οι Έλληνες. Οι Αλβανοί κι οι Αμερικάνοι. Μ’ αρέσει η μπύρα. Το νερό κι η κόκα κόλα. Μ’ αρέσουν οι ειδήσεις. Η Λαμπίρη κι ο Ραπτόπουλος. Μ’ αρέσουν τα ντοκιμαντέρ. Οι τσόντες κι οι διαφημίσεις. Μ’ αρέσουν τα περίπτερα. Οι καντίνες κι οι ταβέρνες. Μ’ αρέσουν τα παγκάκια. Η καρέκλα και το κρεβάτι. Μ’ αρέσει το σεξ. Η μαλακία και τα φιλιά. Μ’ αρέσει η κιθάρα. Το μπάσο και το πιάνο. Μου αρέσει το τσιγάρο. Η κολόνια και η τσίκνα. Μ’ αρέσουν οι εφημερίδες. Οι πολιτικές και οι αθλητικές. Μου αρέσουν οι εκλογές. Οι βουλευτικές και οι φοιτητικές. Μ’ αρέσουν τα μπάνια. Τα βράχια και η άμμος. Μου αρέσουν τα τζην. Τα σορτσάκια και τα σταράκια. Μου αρέσει το γέλιο. Το κλάμα και ο θυμός. Μου αρέσουν τα μπινελίκια. Οι καλημέρες και τα αντίο. Μ’ αρέσουν οι αγκαλιές. Η απόσταση και οι κουβέρτες. Μ’ αρέσει το τζάκι. Η σόμπα και το ερ κοντίσιον. Μου αρέσει η αυτοοργάνωση. Ο αυτοπροσδιορισμός και οι ταυτότητες. Μου αρέσει ο δρόμος. Ο εθνικός και ο επαρχιακός. Μου αρέσει ο ήλιος. Τα σύννεφα κι ο αέρας. Μου αρέσει η πλατεία. Η προβλήτα και το πάρκο στην εκκλησία. Μου αρέσει το Πάσχα. Το αρνί και η μαγειρίτσα. Μ’ αρέσει το φως. Το σκοτάδι και το κερί. Μου αρέσει το μαχαίρι. Το πιστόλι και το σφυρί. Μου αρέσει ο σκύλος. Η γελάδα και το άλογο. Μου αρέσει το σχολείο. Το πανεπιστήμιο και η δουλειά. Μου αρέσει η αλήθεια. Η καλή και η σκληρή. Μου αρέσει το καμάκι. Το αισχρό και το διακριτικό. Μου αρέσουν τα αστεία. Τα χοντροκομμένα και τα λάιτ. Μου αρέσει το ψυγείο. Η καφετιέρα και το πλυντήριο. Μου αρέσει το μπαλκόνι. Η ταράτσα και το σαλόνι. Μου αρέσει το ταξί. Το προ-πο και η πολυκατοικία. Μου αρέσει το τηλέφωνο. Το κινητό και το σταθερό. Μου αρέσουν οι γόβες. Τα σανδάλια και τα τάνγκα. Μου αρέσει η μαμά μου. Ο μπαμπάς μου και η γιαγιά μου. Κι ο παππούς μου.

Στ’ αλήθεια πόσα πολλά μου αρέσουν! Κι ως αύριο να έγραφα, κι άλλα ακόμα θα μου άρεσαν.

Ζωή ωραία, μα πόσο λίγη.

Οι αλλοδαποί ροκάδες είναι έλληνες σκυλάδες, ή οι έλληνες σκυλάδες αλλοδαποί ροκάδες?

Από τότε που ήμουν μικρός και πήγαινα στο γυμνάσιο, πάντα είχαμε μια διαφωνία με τους φίλους μου και τους γνωστούς μου που ήταν ροκάδες και τους άρεσε η βρετανική και η αμερικάνικη σκηνή (δηλαδή ό,τι ξέρουμε στην ελλάδα από ξενόφερτη ροκ). Πάντα τα παραπάνω κατά τα άλλα αγαπημένα άτομα επέμεναν ότι αυτοί ακούν την μουσική που έχει νόημα όσον αφορά τους στίχους, και ότι αυτοί που ακούν ελληνικά λαϊκά είναι ψιλοχαζούληδες που δεν την πολυψάχνουν, είναι απροβλημάτιστοι και μέλη αγέλης που διασκεδάζουν με τον τρόπο που τους πλασάρεται από τα μέσα, καθώς επίσης υποστήριζαν με πάθος ότι οι στίχοι των σκυλάδικων μιλάνε μόνο για καψούρα με τον χείριστο τρόπο και είναι για τα μπάζα. Εγώ, παρ’ ότι ήμουν επίσης φαν της ξενόφερτης ροκ πολύ παραπάνω από τα εγχώρια σκυλάδικα, ήμουν και είμαι πεπεισμένος ότι η ποιότητα των στίχων των λαϊκών ασμάτων δεν είναι καθόλου κατώτερη από αυτά των άγγλων και αμερικάνων (και αυστραλών) ροκάδων. Να κριτικάρεις ως ροκάς το λάιφ στάιλ που πάει πακέτο με το σκυλάδικο και όλα τα σέα που κουβαλάει δεκτό. Αλλά το να κριτικάρεις την ποιότητα των στίχων του σκυλάδικου αυτό είναι μέγα λάθος δικέ μου. Με άλλα λόγια θέλω να πω πως όσο ροκ είναι οι στίχοι από τα τραγούδια του Χριστοδουλόπουλου, άλλο τόσο σκυλέ είναι τα τραγούδια του Κερτ. Παρακάτω παραθέτω (εξασκώντας τα ούτως ή άλλως άσχημα αγγλικά μου), τρία τραγούδια από κάθε στρατόπεδο μεταφρασμένα στην αντίστοιχη γλώσσα για να κρίνετε και μόνοι σας. Τα τραγούδια αυτά δεν είναι εξαιρέσεις για όσους βιαστούν. Είναι κανόνας. Μπορείτε να μεταφράσετε και εσείς και θα διαπιστώσετε την ομοιότητα μεταξύ σκυλάδικου και ροκ στο 90% των ασμάτων που θα επιλέξετε από οποιαδήποτε πλευρά. Από τους σκυλάδες επέλεξα τρία ιερά τέρατα που ακούν στα ονόματα Γονίδης, Μαζωνάκης και Ρέμος, ενώ από την ροκ σκηνή τρία άλλα που ονομάζονται Λέοναρντ Κοέν, Νικ Κέιβ και Τιμ Μπούθ. Στο ψητό:

Τραγούδι σκυλάδικο νούμερο 1: όλα σ’ αγαπάνε (everything is loving you)

Ερμηνευτής: Σταμάτης Γονίδης

πρωτότυπο

Το προσωπό μου στο καθρέφτη με κοιτά
Kι αφού δε κλαίω πως μπορεί αυτό και κλαίει
Πιάνω τα μάτια μου μα είναι αυτά στεγνά
Δε του μιλάω μα για σένανε μου λέει

Όλα σ’ αγαπάνε τόσο δυνατά
Έφυγες και κάνω πράγματα τρελά
Όλα σ’ αγαπάνε όπως σ’αγαπώ
Μες στις παραισθήσεις μ’ άφησες να ζω
Πόσο σ’αγαπώ

Το πρόσωπο μου στον καθρέφτη με κοιτά
Την αγωνία μου για σένα μου θυμίζει
Μ’ άφησες μόνο μου ακόμη μια φορά
και η ζωή μου χωρίς εσένα δεν αξίζει

Όλα σ αγαπάνε τόσο δυνατά
έφυγες και κάνω πράγματα τρελά
Όλα σ αγαπάνε όπως σ αγαπώ
Μες στις παραισθήσεις μ άφησες να ζω
Πόσο σ αγαπώ

μετάφραση

My face looks at me on the mirror
And if I don’t cry, how it can?
I catch my eyes but they are dry
I don’t speak to it, but it talks about you

Everything is loving you
So strong
You left and I do crazy things
Everything is loving you
Like I love you
You’ ve let me to live in the hallucinations
How much I love you

My face looks at me on the mirror
It reminds me my agony about you
You’ ve left me alone once again
And without you my life does not have a meaning

Τραγούδι ροκάδικο νούμερο 1: senorita (μικρή κυρία)

Ερμηνευτής: James (Tim Booth)

πρωτότυπο

I’ve been shot
In the wherewithalls
And I don’t think I can stop
From all this hullabaloo

Mary jane’s
On the game again
Seratonin’s all I use
I just wish it were true

Don’t treat me like a God
Treat me like a dog
I’ll come home to you
To you

I’m addicted to you
You’re my love my senorita
I’m addicted to you
Hope were gonna pull through
I’m addicted to you
You’re the love that makes me younger
I’m addicted to you
I hope we can pull through
Pull through

Sing a prayer
Lonely nights are here
If I can’t square my fears
With what I wanna do

Don’t treat me like a God
Treat me like a dog
I’ll come home to you
To you

I’m addicted to you
You’re my love my senorita
I’m addicted to you
I hope we can pull through
I’m addicted to you
You’re the love that makes me stronger
I’m addicted to you
I hope we can pull through

I’m addicted to you
You’re my love my senorita
I’m addicted to you
I hope we can pull through
I’m addicted to you
You’re the god that makes me stronger
I’m addicted to you
I hope we can turn blue
Turn blue

Senorita es mi vida

μετάφραση

Πυροβολήθηκα
Στους που-μαζί-όλους
Και δεν νομίζω πως μπορώ να ξεκόψω
Από αυτό το χουλαμπαλού

Η Μαρία Τζένη
Είναι στο παιχνίδι ξανά
Σερατονίνη, το μόνο που χρησιμοποιώ
Απλά εύχομαι να ήταν αλήθεια

Μη μου συμπεριφέρεσαι σαν Θεό
Φέρσου μου σαν σε σκύλο
Θα έρθω σπίτι σε σένα
Σε σένα

Είμαι εξαρτημένος από εσένα
Είσαι η αγάπη μου, η μικρή μου κυρία
Ελπίζω να το ξεπεράσουμε
Είσαι η αγάπη που με κάνει νεότερο
Είσαι η αγάπη που με κάνει δυνατότερο
Ελπίζω να στενοχωρηθούμε

Τραγούδα μια προσευχή
Οι μοναχικές νύχτες είναι εδώ
Αν δεν μπορώ να αντιμετοπίσω τους φόβους μου
Με αυτό που θέλω να κάνω

Μικρή κυρία μου είσαι η ζωή μου

Τραγούδι σκυλάδικο νούμερο 2: ανήκω σε μένα (I belong to me)

Ερμηνευτής: Μαζωνάκης Γιώργος

πρωτότυπο

Χτυπά το τηλέφωνο, δεν το σηκώνω
Κουδούνια χτυπάνε και δεν τα ανοίγω
Για ό,τι κι αν κάνω εμένα χρεώνω
Και θέλω σε μένα να καταλήγω

Ανήκω σε εμένα και στα όνειρά μου
Δεν θέλω κανένα μες τη μοναξιά μου

Με λένε παράξενο, δεν με πειράζει
Μα κάνω για μένα ό,τι μ’ αρέσει
Κουράστηκα τόσο γι’ αυτό και με νοιάζει
Ξανά η καρδιά μου να μην πονέσει

Ανήκω σε εμένα και στα όνειρά μου
Δεν θέλω κανένα μες τη μοναξιά μου

μετάφραση

The phone rings but I don’t answer
The bells are ringing, but I do not open the doors
For everything I do, I charge myself
And I want to conclude to me

I belong to me and to my dreams
I don’t want no one in my loneliness

They say I’m eccentric, I do not care
But I do for me whatever I like
I’m very tired, that’s why I care
My heart not to be hurt, again

Τραγούδι ροκάδικο νούμερο 2: i’ m your man (είμαι ο άνθρωπός σου)

Ερμηνευτής: Leonard Cohen

πρωτότυπο

If you want a lover
I’ll do anything you ask me to
And if you want another kind of love
I’ll wear a mask for you
If you want a partner
Take my hand
Or if you want to strike me down in anger
Here I stand
I’m your man
If you want a boxer
I will step into the ring for you
And if you want a doctor
I’ll examine every inch of you
If you want a driver
Climb inside
Or if you want to take me for a ride
You know you can
I’m your man

Ah, the moon’s too bright
The chain’s too tight
The beast won’t go to sleep
I’ve been running through these promises to you
That I made and I could not keep
Ah but a man never got a woman back
Not by begging on his knees
Or I’d crawl to you baby
And I’d fall at your feet
And I’d howl at your beauty
Like a dog in heat
And I’d claw at your heart
And I’d tear at your sheet
I’d say please, please
I’m your man

And if you’ve got to sleep
A moment on the road
I will steer for you
And if you want to work the street alone
I’ll disappear for you
If you want a father for your child
Or only want to walk with me a while
Across the sand
I’m your man

μετάφραση

Εάν θέλεις έναν εραστή
Θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις
Κι αν θέλεις μια αγάπη διαφορετική
Θα φορέσω μια μάσκα για σένα
Εάν θέλεις έναν σύντροφο
Πιάσε το χέρι μου
Ή αν θες να με πατήσεις κάτω
Στο θυμό σου
Εδώ είμαι
Είμαι ο άνθρωπός σου

Αν θέλεις ένα μποξέρ
Θα μπω στο ριγκ για σένα
Και αν θέλεις ένα γιατρό
Θα εξετάσω κάθε πόντο του κορμιού σου
Εάν θέλεις ταξιτζή
Μπες μέσα
Ή αν θες να πας μια βόλτα εσύ
Το ξέρεις πως μπορείς
Είμαι ο άνθρωπός σου

Το φεγγάρι είναι φωτεινό
Οι αλυσίδες είναι τόσο σφιχτές
Το τέρας δεν θα πέσει για ύπνο
Με απασχολούσαν όλες αυτές οι υποσχέσεις
Που σου έταξα αλλά δεν μπόρεσα να τις κρατήσω
Αλλά ένας άντρας ποτέ δεν πήρε μια γυναίκα πίσω
Εκλιπαρόντας πεσμένος στα γόνατα
Γι’ αυτό θα συρθώ σε σένα, μωρό μου
Και θα πέσω στα πόδια σου
Και θα ουρλιάξω στην ομορφιά σου
Όπως ένα σκυλί σε οργασμό
Και θα γρατσουνίσω την καρδιά σου
Θα κλάψω στο σεντόνι σου
Θα πω έλεος, έλεος
Είμαι ο άνθρωπός σου

Και αν πρέπει να κοιμηθείς για λίγο στο δρόμο
Θα οδηγήσω για σένα
Κι αν θες να γυρίσεις μόνη σου
Θα εξαφανιστώ για σένα
Αν θες ένα πατέρα για το παιδί σου
Ή απλά θες να περπατήσεις μαζί μου για λίγο
Δίπλα στην άμμο
Είμαι ο άνθρωπός σου

Τραγούδι σκυλάδικο νούμερο 3: έκρυψα το πρόσωπό μου (I hid my face)

Ερμηνευτής: Ρέμος Αντώνης

πρωτότυπο

Μες στις παλάμες μου κρατώ το όνειρο που ράγισε
το όνειρο που μάτωσε μ’ εκείνο το φιλί
Κι όπως με κοίταζες γλυκά, ψιθύρισες δειλά ένα γεια
και στη φτωχή μου την καρδιά έπιασε βροχή

Κι έκρυψα το πρόσωπό μου για να μην με δεις
μη σου μείνει η εικόνα αυτή και στεναχωρεθείς
Μα όταν έκλεισες την πόρτα τα χαράματα
τότε ξέσπασα αγάπη μου σε κλάματα

Και φωνάζω τ’ όνομά σου
σπάω πράγματα δικά σου
και το άδικο με πνίγει
που τελειώσαν όλα ξαφνικά

Και με μένα-νε θυμώνω
που έκρυψα καλά τον πόνο
και σε άφησα να φύγεις
από τη ζωή μου έτσι απλά

Μες στις παλάμες μου κρατώ το σύννεφο που έμεινε
το σύννεφο που έγινε το δάκρυ απ’ την ψυχή
Θυμήθηκα όσα ζήσαμε, μισήσαμε ή αγαπήσαμε
και στη φτωχή μου την καρδιά πάλι έπιασε βροχή

Κι έκρυψα το πρόσωπό μου…

μετάφραση

In my hands I keep the dream that is cracked
The dram that bleeds with that kiss
And as you were looking at me sweetly, you whispered cowardly goodbye
And in my poor heart t started to rain

And I hid my face for not to see me
For not to be impressed by that image, and get woried
But when you closed the door, in the dawn
Then I burst into tears, my love

And I shout your name
And I break your things
And I flood in the abuse
Because everything finished so suddenly

And I get angry with me
Because I hid well my pain
And I left you leave
My life so simply

In my hands I keep the cloud that stood
The cloud that became the tear of my soul
I remembered everything we lived, we hated or loved
And in my poor heart it started raining, once again

Τραγούδι ροκάδικο νούμερο 3: into my arms (στην αγκαλιά μου)

Ερμηνευτής: Nick Cave

πρωτότυπο

I don’t believe in an interventionist God
But I know, darling, that you do
But if I did I would kneel down and ask Him
Not to intervene when it came to you
Not to touch a hair on your head
To leave you as you are
And if He felt He had to direct you
Then direct you into my arms

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

And I don’t believe in the existence of angels
But looking at you I wonder if that’s true
But if I did I would summon them together
And ask them to watch over you
To each burn a candle for you
To make bright and clear your path
And to walk, like Christ, in grace and love
And guide you into my arms

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

And I believe in Love
And I know that you do too
And I believe in some kind of path
That we can walk down, me and you
So keep your candles burning
And make her journey bright and pure
That she will keep returning
Always and evermore

Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms, O Lord
Into my arms

μετάφραση

Δεν πιστεύω σε έναν Θεό μεσολαβητή
Αλλά ξέρω, αγάπη μου, πως εσύ πιστεύεις
Αλλά αν πίστευα θα γονάτιζα και θα του ζητούσα
Να μην παρέμβει καθόλου σ’ εσένα
Να μην αγγίξει ούτε μια τρίχα απ’ τα μαλλιά σου
Να σ’ αφήσει όπως είσαι
Και αν ένιωθε πως έπρεπε να σε καθοδηγήσει
Να σε οδηγούσε στην αγκαλιά μου

Στην αγκαλιά μου, Θεέ μου

Και δεν πιστεύω στην ύπαρξη αγγέλων
Μα όταν σε κοιτώ, αναρωτιέμαι αν αυτό είναι αλήθεια
Αλλά αν πίστευα θα τους μάζευα όλους μαζί
Και θα τους ζητούσα να σε προσέχουν
Να ανάψει ένα καντήλι ο καθένας από αυτούς για σένα
Να κάνουν φωτεινό και καθαρό το μονοπάτι σου
Και να περπατήσουν σαν τον Χριστό στο γρασίδι και στην αγάπη
Και να σε οδηγήσουν στην αγκαλιά μου

Αλλά πιστεύω στην αγάπη
Και ξέρω πως και συ πιστεύεις σε αυτήν
Και πιστεύω σε κάποιου είδους μονοπάτι
Που μπορούμε να βαδίσουμε μαζί εσύ και εγώ
Γι΄ αυτό κρατήστε αναμμένα τα καντήλια σας
Κάντε το ταξίδι της λαμπρό και αγνό
Γιατί θα επιστρέφει αιώνια και για πάντα

George Mazo: ροκάς

Τίμος Μπούτος: σκυλάς

Stam Gonee: ροκάς

Λεονάρντος Κοένης: σκυλάς

Anthony Rem: ροκάς

Νίκος Σπήλιος: σκυλάς

τα δικά μου 7 θαύματα

Αύριο (δηλαδή στις 7 του Ιούλη) στη πανέμορφη ομολογουμένως Λισαβώνα της Πορτογαλίας θα γίνει η γιορτή για να ανακοινωθούν τα νέα 7 θαύματα του κόσμου. Η φιέστα θα γίνει στο στάδιο της Μπενφίκα ντα Λουζ το οποίο μας πάει πολύ εμάς τους έλληνες αφού σε αυτό κατακτήσαμε το γιούρο το 2004. Τα νέα υποψήφια θαύματα είναι διάφορα κτιριάκια που βρίσκονται στις τέσσερις γωνιές του κόσμου του τύπου παρθενώνας, ταζ μαχάλ, άγαλμα της ελευθερίας, ο Χριστός του Ρίο και πάει λέγοντας. Στη γιορτή θα είναι και διάφοροι τραγουδιστάδες να διασκεδάσουν τον κόσμο του στιλ Τζένιφερ Λόπεζ, αλλά και υψηλοί καλεσμένοι σελέμπριτις του στιλ Κριστιάνο Ρονάλντο. Με αφορμή το παραπάνω γεγονός λέω κι εγώ να παρουσιάσω τα δικά μου νέα εφτά θαύματα. Παρατίθονται παρά κάτω και η σειρά είναι τυχαία.

πρώτο θαύμα: πείνα, φτώχεια, άθλιες συνθήκες διαβίωσης

500 χρόνια μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις, μισό αιώνα μετά την λήξη της αποικιοκρατίας, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και ιδιαίτερα στον κόσμο. Περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους του πλανήτη ζουν σε απερίγραπτες συνθήκες. Λατινική Αμερική, Ασία, Αφρική λιμοκτονούν για να περνάμε εμείς οι αναπτυγμένοι φίνα.

δεύτερο θαύμα: έιτζ

Η γενιά μου ανήκει στην προνομιούχα γενιά που γαμάει με προφυλακτικό. Που φοβάται να χαρεί τον έρωτα. Που διστάζει. Και πάλι όμως, την μερίδα του λέοντος στην αρρώστια την έχουν οι τριτοκοσμικές χώρες. Κσνείς δεν τους είπε να προσέξουν, κανείς δεν τους έδωσε μέτρα προστασίας. Θέλουμε μια εποχή που να μην τρέμουμε να έρθουμε σε επαφή με τους ανθρώπους. Κι αυτή η εποχή αργεί να έρθει. Κανονικό θαύμα.

τρίτο θαύμα: καταστροφή φυσικών πόρων ζωής

Κάθε χρόνο που περνάει εκατομμύρια στρέμματα γης καταστρέφονται, χιλιάδες τόνοι νερού μολύνονται, αμέτρητες ποσότητες βλαβερών ουσιών αποδεσμεύονται στην ατμόσφαιρα. Καταστρεφόμαστε μόνοι μας. Γουστάρουμε τις ανέσεις που όλα αυτά μας προσφέρουν. Ναι, δεν ντρεπόμαστε να το πούμε. Αλλά όλα αυτά μπορούμε να τα παράγουμε με διαφορετικό, εναλλακτικό τρόπο. Η τεχνογνωσία υπάρχει. Τα λεφτά το ίδιο. Γιατί επιμένουμε ακόμα?

τέταρτο θαύμα: άγχος και κατάθλιψη

Το θαύμα αυτό το συναντάμε κατά βάση στον αναπτυγμένο κόσμο. Σχεδόν όλοι γύρω μας πάσχουν από άγχος, το οποίο καταλήγει ενίοτε και σε κατάθλιψη. Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι είναι το επάγγελμα του μέλλοντος. Ο άνθρωπος από την παιδική του ηλικία διαρκώς φορτώνεται με στόχους και απαιτήσεις. Άγχος για την εκμάθηση ξένων γλωσσών, άγχος για την απόκτηση πτυχίων, άγχος για την ανεύρεση δουλειάς, άγχος για τα χρήματα, άγχος για το αν γαμάει καλά, άγχος γιατί έχει χοληστερίνη, άγχος για να μεγαλώσει τα παιδιά του. Σκατά! Πρέπει να απελευθερωθούμε γαμώ την πουτάνα μου.

πέμπτο θαύμα: πόλεμος

Κάθε στιγμή σκοτώνονται δεκάδες άτομα εξαιτίας κάποιου πολέμου. Που σημαίνει χιλιάδες ή εκατομμύρια σε μια χρονιά. Οι λόγοι εκδήλωσης των πολέμων κατά 99% ελέγχονται, και πολλοί είναι απαράδεκτοι για την μέση νοημοσύνη. Συνήθως πρόβλημα αντιμετωπίζουν χώρες τρίτου κόσμου ή αναπτυσσόμενες. Οι υπερδυνάμεις κάνουν το χειρότερο κακό αφανίζοντας ολόκληρες χώρες, και εμπλουτίζοντας την ατμόσφαιρα με καθόλου υγιεινά πράγματα. Καταστρέφουν ολόκληρες γενιές. Σκοτώνουν αμάχους. Κανείς δεν αντιστέκεται. Κανείς δεν μπορεί? Γιατί?

έκτο θαύμα: εξάπλωση των πολυεθνικών

Παντού πίνουμε κόκα κόλα. Παντού έχουμε γουίντοουζ. Παντού φοράμε νάικ. Σαν γεγονός μας χαλάει? Εμένα προσωπικά όχι. Αλλά στο βαθμό που η συντήρηση όλης αυτής της παγκόσμιας ομοιότητας στην κατανάλωση και στον τρόπο ζωής επιτυγχάνεται με την κατάπτυστη εκμετάλλευση της εργασίας σε συνθήκες σχεδόν δουλείας, και με την διατήρηση της ένδειας σε ολόκληρες χώρες για ευνόητους λόγους, αναπόφευκτα σου δημιουργούνται ερωτηματικά. Δεν αρνούμαι τα παγκόσμια προϊόντα. Αρνούμαι τον τρόπο που αυτά παράγονται.

έβδομο θαύμα: αδιαφορία σε όλα τα παραπάνω

Εμείς, οι προνομιούχοι του δυτικού κόσμου (κι εγώ βέβαια συμπεριλαμβάνομαι), ζούμε κάπου αλλού. Ο καπιταλισμός έχει πετύχει την πλήρη λογική της ατομικότητας. Ό,τι δεν μας αγγίζει άμεσα απλά δεν μας νοιάζει. Περνάμε καλά με τα κινητά μας, τις σπουδές μας, τα αμαξάκια μας, τα ταξιδάκια μας? Δεν μπορούμε να ευαισθητοποιηθούμε. Όλα τα άλλα μπορούν να παν να γαμηθούν. Και αυτά τα άλλα είναι πάρα πολλά και πολύ σημαντικά. Πιο πολλά από εμάς και πιο σημαντικά από αυτά που εμείς κάνουμε. Η αντίδρασή μας εξαντλείται σε πορείες και λίγο ξυλίκι με τους μπάτσους. Δεν κατηγορώ κανέναν, αλλά είναι πραγματικά κρίμα.

Σακίρα – Σακίρα 2006: παράνοια από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Αθήνα

Πως μου ‘ρθε τώρα δεν ξέρω, αλλά θυμήθηκα που τέτοιο περίπου καιρό σαν πέρσι (νομίζω λίγες μέρες αργότερα προς τα τέλη Ιουλίου) πήγα με καλό φιλαράκι, χοντρό στην όψη, με κοκόρι στο μαλλί και δεινό κιθαρίστα ροκαμπιλά (συνδυασμός μπι μπι κινγκ και σλας στη βρωμιά, αλλά μην χαίρεστε είναι κλεισμένος σε μπαντάρα και δεν παίζει πουθενά αλλού), στη συναυλία της Σακίρα – Σακίρα στο ΟΑΚΑ. Πως το αποφασίσαμε δεν γνωρίζω ακριβώς, αλλά μάλλον εγώ έφταιγα, γιατί η δικιά μου έλειπε καλοκαιριάτικα, κι εγώ έλιωνα στη Θεσσαλονίκη, και δεν ήξερα τι να κάνω, και γενικά μάλλον μου την είχε βαρέσει από την πολλή την απραξία, και επειδή είχα ακούσει που θα ερχόταν η Σακίρα, αποφάσισα να πάω για να έχω να το λέω σε τίποτα μέινστριμ γκόμενες στο μέλλον, με την προϋπόθεση βέβαια να έβρισκα και παρέα για το φιλόδοξο εγχείρημα. Και δικοί μου, όταν τα μουσικά γούστα των φίλων σου και των γνωστών σου περιορίζονται είτε στο βαρύ σκυλάδικο, είτε στην αλήτικη ροκιά, είτε σε συνδυασμό των δύο παραπάνω (στην τελευταία κατηγορία ανήκω κι εγώ – τι είναι δηλαδή πιο ροκ? ο Τερλέγκας ή οι Τρύπες?) πραγματικά είναι δύσκολο να βρεις παρέα για τέτοια σχέδια. Κι εγώ λες και το ‘χα μεγάλο νταλκά έπαιρνα τηλέφωνα και εκλιπαρούσα για συνένοχους. Κι αφού εισέπραξα απανωτές αρνήσεις από τους πιο κολλητούς, άρχισα να παίρνω και άτομα που δεν τους έπαιρνα ούτε στη γιορτή τους κι ας τους λέγανε και Γιάννηδες. Και πάλι όμως κανείς δεν ήθελε να ζήσει την εμπειρία της μεγαλειώδους αυτής συναυλίας. Τέλος πάντων, ανακοινώνοντας σε όποιον έβρισκα τα πλάνα μου, κατέληξα να πληροφορηθώ ότι η μνηστή που είχε εκείνη την περίοδο ο προαναφερθέντας χοντρός φίλος (και όχι γνωστός) που τελικά ακολούθησε, είχε φιλενάδα μια τύπισσα που δουλεύε σε γνωστό τηλεοπτικό σταθμό της πρωτεύουσας ο οποίος μοίραζε εισιτήρια για την εν λόγω παράσταση. Όπως καταλάβατε στη Σακίρα εγώ πήγα τζάμπα και γλίτωσα τα 40 ευρό. Συμβουλή προς τύπους και τύπισσες που στέλνουν μηνύματα σε τέτοιου είδους διαγωνισμούς: αν δεν έχετε κι εσείς τέτοιες υψηλές διασυνδέσεις σαν τις δικές μου, μην σπαταλάτε άδικα τον χρόνο σας. Τα πάντα είναι σαφώς προκαθορισμένα, και δεν έχετε σχεδόν καμία τύχη. Το αστείο είναι πως ο χοντρός φιλαράκος δεν είχε αποφασίσει αν θα έρθει μέχρι 5 ώρες πριν την κάθοδο, κι έτσι αυτός πλήρωσε κανονικά, κι εγώ ο κάφρος λόγω πιεσμένων οικονομικών ούτε καν του ανέφερα να τα σπάσουμε τα φράγκα μισά – μισά, αφού στην τελική αυτός χάρη μου έκανε που ερχότανε (αν και είμαι σίγουρος πως και αυτός θα εξιστορεί σε ποπ κοριτσάκια με υφάκι ότι είδε τη Σακίρα λάιβ). Με άλλα λόγια η γκόμενα του τύπου έβαλε εμένα μπέχο κι άφησε τον δικό της να πληρώσει. Χα, χα!!!

Επειδή τώρα την πρόσκληση έπρεπε να την παραλάβω την επόμενη από τα γραφεία του σταθμού, και φυσικά δεν προλάβαινα να είμαι εκεί εγκαίρως, έστειλα χαμαλίκι συμφοιτητή αθηναίο να τραβηχτεί κάνα δίωρο πάνε και κάνα δίωρο έλα, για να μπω εγώ στον Καλατράβα κύριος. Με τα πολλά εγώ κοιμήθηκα καμιά ωρίτσα το βράδυ γιατί νομίζω τα έπινα με κάποιον φίλο έξω, και σηκώθηκα τα άγρια χαράματα για να πάρω με τον ροκαμπιλά τον καρβουνιάρη των έξι και να το κόψουμε για νότο. Ως εκεί μια χαρά. Το ταξίδι είχε πλάκα, και στο τρένο γνωρίσαμε την πιο απίθανη γκόμενα των εποχών η οποία καθόταν στην διπλανή θέση από τις δικές μας και διέθετε βυζά και όχι βυζιά (η αφαίρεση του “ι” σημαίνει πρόσθεση μεγέθους), κάπου σπούδαζε, άκουγε στο εμ πι θρι νομίζω γκανς και ρόουζες, και μας έβαζε να ακούμε κι εμείς γεμάτη κέφι και χαρά, και γενικά μας είχε γίνει κολλιτσίδα απίστευτη και ειδικά στον φιλαράκο μου, αλλά φυσικά δεν της την πέσαμε στα ίσα για νουμεράδα επειδή και οι δύο ήμασταν τότε δεσμευμένοι (εγώ παραμένω ακόμα). Η τύπισσα ήταν πραγματικά κουλ, επειδή ενώ ήταν οπαδός του κυβερνώντος κόμματος είχε την διάθεση να περάσει οχτώμιση ώρες με δυο ψιλοαριστερούς με πολλές παρυσφρείουσες (σίγουρα έκανα ορθογραφικό, αλλά δεν έχω γουόρντ) καλτ απόψεις και με μια διάχυτη εκλεπτυσμένη ειρωνεία στην ατμόσφαιρα από την μεριά μας. Ναι, ναι καλά ακούσατε ωχτόμιση ώρες κάναμε για Αθήνα. Το τρένο σταμάτησε κανά δίωρο για βαθειές ανάσες και μετά συνέχισε αγέρωχο στον προορισμό του. Αποτέλεσμα να φτάσουμε κατά τις δυόμιση, κι εγώ να τρέξω καρφί στη δουλειά της μαμάς του συμφοιτητή να πάρω το χαρτί, κι ο χοντρός να τρέξει σε κάποιο είδος κουμπάρας του που του είχε κόψει το πληρωμένο χαρτί, και από ότι μου έλεγε δούλευε στην εταιρεία που έφερε την σταρ και υπήρχε μια περίπτωση να μας πάει μπακστέιτζ και να την γνωρίσουμε κι από κοντά (πράγμα που πρέπει να ήταν χοντρό μπαλαμούτι από μέρους του, γιατί ούτε την Σακίρα γνωρίσαμε, αλλά και το εισιτήριο το πλήρωσε). Μετά λοιπόν από κάνα δίωρο, βρέθηκα να περιμένω στο γνωστό καφέ στάρμπαξ του οποίου εγώ ως βλάχος Σαλονικιός την ύπαρξη αγνοούσα, τον φιλαράκο κι ακόμα έναν φιλαράκο που θα μας φιλοξενούσε σπίτι του το βράδυ. Όπως λοιπόν περίμενα μόνος μου στο ραντεβού είπα να πάω να πάρω καμιά καφεδιά. Μπαίνω λοιπόν μέσα στο στάρμπαξ κύριος, με αέρα τζαμπατζή στο λάιβ της ημέρας, χαμογελάω στη συμπαθέστατη υπάλληλο και της ανακοινώνω ότι θέλω μια φραπεδιά μέτρια και παγωμένη, έτσι να δροσιστούμε και λιγάκι. Η κοπέλα με κοίταξε σαν να της ζήτησα στοματικό έρωτα επί τόπου και μάλιστα χωρίς καπότα. Νομίζω πήγε να κλάψει, αλλά κρατήθηκε και μου είπε ότι φραπέ δεν έχει το μαγαζί. Κανονικά, δεν μπορούσα να το πιστέψω. Μα να έχει τόσους καφέδες και να μην έχει φραπέ? Ντράπηκα λίγο, αν και τελικά στ’ αρχίδια μου που δεν είχαν. Μισή ντροπή δική μου και μισή δική τους. Μου πρότεινε επειδή αντιλήφθηκε την δυσχερή και αμήχανη θέση μου, να μου κάνει κάτι σαν φραπέ και είπα εντάξει. Αυτό που μου έκανε βέβαια έμοιαζε με φραπέ, όσο και το ουίσκι μοιάζει με το φυστικοβούτυρο, αλλά τι να κάνω έκατσα και το ήπια. Κι επειδή όταν καίγεσαι στο χυλό φυσάς και το γιαούρτι, όταν συνειδητοποίησα πως δεν είχε ζάχαρη το ρόφημα, πλησίασα διστακτικά κάτι βάζα που ήταν πάνω σε ένα μπαρ, και που έμοιαζαν να έχουν ζάχαρη, αλλά πριν βάλω δοκίμασα με το δάχτυλο μήπως και η άγνοιά μου ήταν τόσο μεγάλη και έβαζα κανένα αλάτι στον καφέ.

Με τα πολλά ήρθαν και οι άλλοι, τα είπαμε λίγη ώρα και κατά τις έξι αναχωρήσαμε για ΟΑΚΑ με τον ηλεκτρικό. Αφού φτάσαμε αράξαμε κεφάλι με κεφάλι σε ένα πεζούλι δίπλα από μια πισινούλα στο ολυμπιακό πάρκο, και από τον αέρα μου ήρθε ένα χαρτί από λιωμένο παγωτό πασσαλειμένο με πετραδάκια και σκόνη ακριβώς στο στόμα μου ενώ χασμουριόμουνα. Πρέπει να έφτυσα τόσες φορές μέσα στη λιμνούλα που να άλλαξε η χημική της σύσταση. Εν τω μεταξύ κάναμε και χάζι τα κοριτσάκια που βιαζόντουσαν να μπούνε στο στάδιο. Είμασταν πολύ κουρασμένοι και άυπνοι γιατί πρέπει να εξετάσαμε το ενδεχόμενο να την κάνουμε από το λάιβ, και να πάμε για κανένα μπυρόνι στο χαλαρό, αλλά μετά απορρίψαμε αυτή την προοπτική. 40 ευρό έδωσε ο άλλος δεν έλεγε να τα κάψουμε έτσι. Μετά από λίγη ώρα ήμασταν μέσα. Καλή φάση το ολυμπιακό, ήταν όντως εντυπωσιακό. Ήταν όμως νωρίς κι έτσι πηγαίναμε προς τις κερκίδες και κάναμε χάζι τους σκυλάδες, τους παρουσιαστές και τα μοντέλα που ήρθαν να δουν την κολομβιάνα. Πρώτη φορά πρέπει να είδα τόσους διάσημους από κοντά σε μία ώρα. Δεν θυμάμαι καλά αλλά πρέπει να ήταν ο Ρουβάς, η Αννίτα Ναθαναήλ, ο Πετρέλης, ο Αρναούτογλου και σίγουρα ήταν κι άλλοι που εγώ δεν τους είδα. Πο πο, τι γκλαμουριά δικέ μου!!! Καθώς κόβαμε βόλτες παρατηρήσαμε σε κάποια φάση έναν δίμετρο κινέζο με στιλ ροζ γκόθικ ή κάτι τέτοιο και τον δουλεύαμε και λέγαμε “κοίτα ένα μαλάκα γιαπωνέζο ρε” και τέτοια. Τελικά ο τύπος αυτός ήταν ο ντράμερ. Παρ’ όλα αυτά ήταν για κορόιδεμα. Φαντάσου ένα συνδυασμό Κουβατσέα, Φασούλα και Μπρους Λι και τον έχεις μπροστά σου. Μετά πήραμε κάτι μπύρες και βγάλαμε και τα παπούτσια και οι κάλτσες μας είχαν κορώσει από την ιδρωτίλα κι από το πολύ περπάτημα και πρέπει να ζέχνανε κι από πάνω. Αλλά δεν πειράζει, αυτά έχουνε οι συναυλίες. Με τα πολλά άρχισε η συναυλία και είδαμε για σαπόρτ την Ραλλία Χρηστίδου από το φέιμ στόρι (ξεκάρφωμα), και ακόμα ένα φλώρικο αθηναίϊκο συγκροτηματάκι που έχει κάνει και τη μουσική για τη λάκτα, αλλά δεν θυμάμαι πως το λένε (κι αυτό ξεκάρφωμα αλλά μικρότερο). Τότε ήταν που συνειδητοποιήσαμε ότι ανεβάζαμε τον μέσο όρο ηλικίας του κοινού. Πρέπει να ήμασταν οι πιο παππούδες εκεί μέσα, γιατί τους περνούσαμε όλους ένα κεφάλι και δεν είμαστε και πάνω από 1.70 έκαστος. Η αρένα ήταν τίγκα από γιαγιάδες με τα εγγονάκια τους. Πως είχαμε την μάνα ρέιβερ? Τώρα είχαμε την γιαγιά ποπ φαν. Μετά από καμιά ώρα βγήκε και η Σακίρα και μας χόρεψε τσιφτετέλια μας είπε και μπαλάντες, έχυσε με την βάση του μικροφώνου πάνω στην οποία τριβότανε λες και ήταν δονητής και στα καπάκια έπαιρνε περίλυπο βλέμμα και μας τραγουδούσε θλιμμένα και νοσταλγικά για την αγάπη της στο δημοτικό. Ήταν εκεί παραδίπλα και κάτι πενηντάρηδες χωρίς εγγόνια, που αντί να πάνε στο μπέιμπι γκολντ πήγανε στην Σακίρα και πετάγανε αλησμόνητες ατάκες ανάμεσα στα τραγούδια του τύπου: “είναι αυτή μία κουφάλα…. από το ζεστό στο κρύο κι από το κρύο στο ζεστό”. Επίσης ο δικός μου είχε πολλές πορδές και τις αμόλαγε τελείως αδιάκριτα λόγω της κάλυψης των ηχείων. Το πρόβλημα ήταν ότι από πίσω του καθόταν μια κοντούλα εγγονή που η μύτη της ήταν στο ίδιο ύψος με την ζώνη του. Πραγματικά, δεν έχω δει πιο εκλιπαριστικό βλέμμα και πιο αλλήθωρο μάτι από το δικό της. Γενικά μιλάμε για ωραία κατάσταση με πολύ γούστο. Σε κάποια φάση βαρεθήκαμε την ορθοστασία, και μιας και είχε και γιγαντοοθόνες πήγαμε και την ξαπλώσαμε πίσω κι εμένα παίζει να με πήρε κι ο ύπνος για κάνα πεντάλεπτο. Πάντως το πιο ροκαμπίλι κομμάτι της, το ομπτζέξιον δεν το έπαιξε η βρώμα. Έμεινε κι ο κολλητός με το παράπονο. Δεν πειράζει όμως, γουστάραμε και ήταν καλά. Μετά πήγαμε και βρήκαμε τον φίλο που θα μας φιλοξενούσε (οι Αθηναίοι πολύ άγχος μιλάμε – ούτε για ανκόρ δεν φώναξαν και τρέχαν κατοστάρι αλλά Καρλ Λιούις να προλάβουν τον ηλεκτρικό), και πήγαμε για φαί σε μια καντίνα στην Μιχαλακοπούλου που εγώ την ήξερα από τον Μαμαλάκη, που κάνει κάτι χοτ ντογκ με βραστά λάχανα, καρότα και άλλα πορδαλίδικα υλικά. Στη συνέχεια πήγαμε σπίτι του δικού μας, όπου ήταν και οι γονείς του, οι οποίοι κοιμόταν την ώρα άφιξής μας. Η μαμά του πρέπει να έφριξε γιατί το πρωί μπήκε στο δωμάτιο και στο παρά τσακ την γλίτωσε την λιποθυμία. Ξέρετε τώρα πορδές, κορωμένες κάλτσες, μασχαλίλα από συναυλία από δύο γομάρια δεν θέλει και πολύ να ευωδιάσουν μια κάμαρα τρία επί τρία. Την επομένη φύγαμε πουρνό πουρνό. Πιστεύω όμως πως μας συγχώρεσε γιατί είμαστε καλά παιδιά ρε πούστη.

Έτσι δεν είναι ρε χοντρέ?