συνελλήφθη κι αυτός συμπληρώνοντας το παζλ των μαύρων προβάτων. η διάλυση της γιουγκοσλαβίας υποκινούμενη με διάφορα εθνικιστικο – θρησκευτικά αίτια, από τα λαμόγια των βοσνιοκροατών, αμερικανόφιλων πέτυχε το σκοπό της. διαλυμένη γιουγκοσλαβία, αποδυαμωμένη η κάποτε αντικαπιταλιστική, αντιαμερικανική, αντιδυτική σερβία, κι ο κάρατζιτς από τα επιφανή πολιτικά πρόσωπα, μαχόμενος υπέρ του διαφορετικού, της αυτοδιάθεσης, της ανεξαρτησίας. θα τον πεθάνουν κι αυτόν σε κανένα κελί σαν τον μιλόσεβιτς. τώρα με το μούσι μοιάζει και πιο εμβληματικός. βρε λες να είναι κανένας σωσίας και ο κάρατζιτς να πίνει τσίπουρα σε καμιά φλώρινα. αντε στην υγειά σου.

Ξανά οι χρυσαυγίτες

Με μπάτσους κι ασφαλίτες

Συμμορίτες

Γι’ αυτό και πάλι

Μπετζίνα και μπουκάλι

Στη γειτονιά μου την παλιά είχα ένα φίλο που ήξερε και έπαιζε ακορντεόν…

Θα ήθελα να ακούσω ειλικρινείς απόψεις για το αν κανείς από εσάς θα αναλάμβανε ποτέ μια υπερβολικά υπεύθυνη θέση, όπως για παράδειγμα κάποιου υπουργού. Εγώ πάντως θα την απέφευγα όπως ο διάολος το λιβάνι. Φανταστείτε σαν θαύμα να σας έλεγαν: σε ένα μήνα αναλαμβάνεις υπουργός υγείας. Με άλλα λόγια, θα είσαι υπεύθυνος και υπόλογος για την υγεία 10000000 ανθρώπων σε αυτή τη χώρα. Εγώ θα εξαφανιζόμουν από τον κόσμο αυτό. Λογικά, όποιος ευσυνείδητα κατέχει μια τέτοια θέση θα πρέπει να είναι μόνιμα αγχωμένος, και οι ενοχές να τον κυνηγάνε ανά πάσα στιγμή. Είναι απόλυτα φυσικό για κάποιο υπεύθυνο άτομο να νιώθει άσχημα όταν είναι επιφορτισμένο με κάποια ευθύνη της οποίας τον μηχανισμό δεν μπορεί να ελέγξει απόλυτα. Εδώ ακόμα και σε μια κατάσταση πανικού, πολύ μικρότερης εμβέλειας ως προς τον όγκο, όπως π.χ. μια πυρκαγιά καλή ώρα, οι ενήλικες θα αποφάσιζαν από κοινού μάλλον από απλό ένστικτο, και σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις κάποιος θα αναλάμβανε από μόνος του τη διάσωση εκτός κι αν είναι ο σούπερμαν, ή αν οι υπόλοιποι είναι ηλικίας από 1 μέχρι 13 χρόνων. Συμπέρασμα: όσοι κατέχουν υπεύθυνες δημόσιες θέσεις τέτοιας κλίμακας, δεν μου φαίνονται και ιδιαίτερα αγχωμένοι. Άρα, είτε έχουν ίδιον όφελος, και εκμεταλλεύονται την κατάσταση για την πάρτυ τους, είτε δεν έχουν ίδιον όφελος και άρα είναι εξορισμού ανεύθυνοι ή έχουν άγνοια της πραγματικότητας (ηλίθιοι). Σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις ένα πράγμα μου πάει στο μυαλό: σκατά.

Η αρχιτεκτονική είναι μόδα. Είναι τόσο προφανές, και συγνώμη που ξεκινάω έτσι απόλυτα. Πιο σωστά ακόμα η αρχιτεκτονική είναι πλέον μόδα. Μοιάζει με την ευτέλεια που συναντάς στη μόδα που αφορά τα ρούχα. Κάποιος είχε πει πως η κάθε τάση είναι τόσο ανυπόφορη που δεν μπορεί να επιβιώσει πάνω από μερικούς μήνες, στην αρχιτεκτονική λίγα χρόνια. Ουσιαστικά η δυνατότητα κατανάλωσης, έχει αλλοιώσει την ομορφιά του αληθινού, του πραγματικού, της ευαισθησίας. Και όχι μόνο στην αρχιτεκτονική, αλλά σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις της δυτικής ζωής μας. Η εξουσία που μας δίνει το χρήμα μας έχει επιφέρει κορεσμό στην ουσία και ενδιαφέρον και αγάπη για το ανήθικο, το επιπόλαιο, το εφήμερο με την έννοια της ποιότητας. Σχεδόν όλοι έχουμε ξεχάσει την αλήθεια και έχουμε βουτήξει ως το λαιμό στο ψέμα. Στο ψέμα ενός καλοσχεδιασμένου ρούχου κάποιου διάσημου σχεδιαστή παρατηρούμε να υποκλίνονται αφρόκρεμες ολόκληρων κοινωνιών. Στο ψέμα ενός καλοσχεδιασμένου κτιρίου παρατηρούμε να συσσωρεύεται βιβλιογραφία και η νομενκλατούρα των αρχιτεκτόνων να προσκυνά, ενώ οι ορδές των φοιτητών σπρώχνονται για να αντικρύσουν τι; Κάτι σχεδόν πρόστυχο.

Οι αντιθέσεις είναι τεράστιες. Όλοι είμαστε μάρτυρές τους. Η πληροφορία κινείται πλέον με ασύλληπτες ταχύτητες. Δεν έχει το δικαίωμα κανείς μας να μην ανοίγει τα μάτια του. Όση ομορφιά, τελειότητα, συνέπεια μπορεί να αντικρύσει κανείς σε ένα απίστευτο κομμάτι κάποιου μόδιστρου, ποτέ και με κανέναν τρόπο δεν θα την αντικρύσει στο πιο ευτελές κουρέλι το οποίο το φοράει κάποιος που πραγματικά κρυώνει ή επιζητά προστασία. Το πιο μελετημένο κτίριο ποτέ δεν άγγιξε τη συγκίνηση και την ανατριχίλα που προκαλεί η εικόνα της πιο κακοχτισμένης παράγκας που όμως στεγάζει και προστατεύει κάποιον από το κρύο, τον καυτό ήλιο, την βροχή ή το χιόνι, κάποιον που πραγματικά αντιλαμβάνεται πως η ζωή του εξαρτάται από μια λαμαρίνα. Αλλά και ανάποδα. Ποτέ κανείς αστός δεν ένιωσε ο ίδιος την ίδια αγαλλίαση ζώντας σε ένα σπίτι – υπόδειγμα ή φορώντας κάποιο πανάκριβο κουστούμι από έναν που ντύνεται ή τρυπώνει κάπου, ξέροντας πραγματικά την αιτία των πράξεών του.

Έχουμε ρίξει τη βαρύτητα σε λάθος σημείο. Πρώτο μέλημα, πρώτη σκέψη είναι η αισθητική που πλέον – πόσο περίεργο αλήθεια – εκφράζεται απόλυτα υποκειμενικά. Είμαστε καταδικασμένοι να μην ικανοποιηθούμε ποτέ από οποιοδήποτε υλικό αγαθό, ή σχεδόν από οποιοδήποτε, γιατί έχουμε ξεχάσει τον λόγο για τον οποίο το χρησιμοποιούμε. Δεν θα χορτάσουμε ποτέ τίποτα γιατί δεν το εκτιμάμε, δεν του δίνουμε την αξία που πρέπει. Το κτίριο δημιουργείται για έναν και μόνο λόγο. Να προστατέψει τον άνθρωπο. Έχουμε φτάσει σε σημείο να θεωρούμε τα υλικά, τα ζώα και τα φυτά σημαντικότερα και αξιότερα προστασίας από ολόκληρους λαούς. Έχουμε μπερδευτεί στα σίγουρα, αλλιώς δεν εξηγείται το ότι κατασκευάζουμε ολόκληρα κτίρια για να στεγάσουμε τα αυτοκίνητά μας, πίνακες ζωγραφικής, τον αθλητισμό μας, τη διασκέδασή μας, το απόθεμα της κοινωνίας μας, ενώ αλλού πεθαίνουν πάνω στο χώμα (και ούτε καν στο δρόμο).

Έχουμε ξεχάσει την αλήθεια και έχουμε τόσο πολύ πιστέψει σε κάποιο παραμύθι, που είναι εντελώς παράλογο. Έχουμε ξεχάσει πως είμαστε ευάλωτοι, και νομίζουμε πως είμαστε αθάνατοι, θεοί, και όχι άνθρωποι. Έχουμε χάσει την ισορροπία. Νοιαζόμαστε για τα παιδιά μας και όχι για τα παιδιά. Για τα δικαιώματά μας και όχι για τα δικαιώματα. Είμαστε δειλοί. Όλοι μας, και μαζί και οι αρχιτέκτονες. Αναλωνόμαστε στον ανταγωνισμό, έχοντας διαγράψει την αλληλεγγύη. Διδασκόμαστε στιλ, ιστορίες, και Photoshop, αλλά τίποτα για το πώς θα μπορούσαμε να φανούμε χρήσιμοι στ’ αλήθεια. Υπηρετούμε τους δυνατούς, είμαστε σκλάβοι τους και καμιά φορά γινόμαστε και αφεντικά τους. Είμαστε κριτήριο για τον πλουτισμό, των ατόμων αλλά και ολόκληρης της κοινωνίας. Αλλά αυτό είναι από τα βάθη του σάπιο. Ό,τι υπηρετούμε ζει εις βάρος κάποιου άλλου. Κι όμως δεν ντρεπόμαστε. Διδασκόμαστε τα απολύτως ανούσια. Ζούμε σε κάποιον μικρόκοσμο και όχι στον κόσμο. Μαθαίνουμε όλα αυτά που αποτελούν τα χόμπι των πλουσίων σε παγκόσμια κλίμακα, από τα ξενοδοχεία, μέχρι τα κέντρα design, τα μουσεία και τις αποκαταστάσεις.

Δημιουργούμε για το νεκρό παρελθόν μας, ενώ αλλού δεν έχουν την δυνατότητα να δημιουργήσουν για το παρόν και το (σίγουρα και γρήγορα), νεκρό μέλλον τους.

Νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα. Νομίζουμε πως είμαστε πανεπιστήμονες, ενώ ουσιαστικά δεν ξέρουμε τίποτα. Δεν μπορούμε, όσο και να θέλουμε, να αλλάξουμε τον κόσμο. Η υπεροψία του κλάδου συναντάται ακόμα και σε φοιτητές. Καταντάν γελοίοι, αυτό έχω να τους πω. Νομίζουν πως είναι κοινωνιολόγοι, οικονομολόγοι, ψυχίατροι, πολιτικοί, πολεοδόμοι, καλλιτέχνες, συνθέτες, ευαίσθητοι. Η αλήθεια όμως είναι άλλη. Δεν είναι τίποτα από αυτά στα σίγουρα. Είναι απλά ημιμαθή γρανάζια της μηχανής. Είναι σκλάβοι της σαθρής δυτικής κοινωνίας, είναι πραγματικά άξιοι συντηρητές αυτής της αηδιαστικής κατάστασης. Το χειρότερο είναι πως νιώθουν ήρωες, ενώ είναι δειλοί και υποταγμένοι.

Οι αρχιτέκτονες έχουν πάψει να προσφέρουν κάτι στον κόσμο όπως και οι ιστορικοί. Δεν φέρνουν την αλλαγή, αλλά την ακολουθούν. Κινούνται σε υπερβολές, δεν βελτιώνουν την καθημερινότητά μας, αλλά την περιτυλίγουν. Όλες οι σημαντικές αλλαγές προήλθαν από αλλού και εμείς απλά τις ακολουθήσαμε και τις ακολουθούμε. Από τα αυτοκίνητα στους υπολογιστές, τα καλοριφέρ, τα αεροπλάνα και τα air conditions. Από το ηλεκτρικό φως στο τηλέφωνο, την ύδρευση, τα τάνκερ, τις ηλεκτρικές κουζίνες και τα τυπογραφεία. Και τόσα άλλα ακόμα.

Δίνουμε απλά το περιτύλιγμα. Είμαστε το περιτύλιγμα του σημαντικού, του πραγματικά επαναστατικού. Το επαναστατικό μπορεί ενδεχόμενα να βελτιώσει τον κόσμο. Το περιτύλιγμα ποτέ, και με κανέναν τρόπο. Μπορεί απλά να λειτουργήσει σαν μια μικρή έκπληξη, τόσο όμως ασήμαντη και φευγαλέα που θα πεταχτεί άμεσα στον κάδο των αχρήστων. Εκτός και αν φέρει κάποια προσωπική αφιέρωση, η οποία όμως στα σίγουρα δεν είναι έργο αρχιτέκτονα, αλλά απλού ανθρώπου. Μη βιαστείτε να με κατηγορήσετε άκαρδοι συνδικαλιστές. Απλά βλέπω μπροστά μου με ανοιχτά τα μάτια και βλέπω την αλήθεια, όσο σκληρή κι αν είναι. Δεν μπορούμε να βελτιώσουμε τον κόσμο. Δεν θα παλέψουμε ποτέ για κάτι ιδανικό, πραγματικό, δυνατό. Προκύπτουμε από την ανισότητα και το γνωρίζετε καλά όσο κι αν το αρνείστε. Η δουλειά μας είναι η εκτόνωση του πλούτου και της επίδειξης του πολιτισμού μας, που στέκει ανάλγητος και αυτοπροσδιορίζεται επαρκώς μέσα σε μια εμετική αυτάρκεια. Δεν υπάρχει δικαιολογία. Δεν υπάρχει ικανοποιητικό αντεπιχείρημα. Όσο πιο γρήγορα το διαπιστώσεις, τόσο καλύτερα για σένα. Μη βρίσετε, μη θυμώσετε, μην παρεκτραπείτε. Πιάστε απλά την αφορμή και κουβεντιάστε. Δώστε αξία στο όμορφο. Στο νερό του διψασμένου. Στο στρώμα του κουρασμένου. Στο φιλί του ερωτευμένου. Είναι τόσα πολλά που σίγουρα κάπου εκεί ανάμεσα θα βρείτε το αψεγάδιαστο ενδιαφέρον σας. Το ίδιο προσπαθώ κι εγώ. Έτσι κι αλλιώς στο δικό σας συνάφι ανήκω.

Είναι ένα θέμα που με πονάει. Σχεδόν μου έχει αφήσει ψυχικά τραύματα. Αναφέρομαι στους συμμαθητές μου από το δημοτικό τους περισσότερους από τους οποίους έχω να συναντήσω καμιά δωδεκαριά χρόνια. Πρόσφατα έμαθα ότι έχουν κάνει τουλάχιστον τρεις συναντήσεις στις οποίες κανείς δεν με κάλεσε. Μάλιστα η παλιά συμμαθήτρια που συνάντησα ήταν μες τις χαρές, τις αγκαλιές και τα φιλιά, με ρώτησε γιατί δεν πήγα (καλά μας δουλεύει τελείως?), και μου είπε πως την επόμενη φορά δεν θα παραλείψουν να με ενημερώσουν. Μάλιστα, ανταλάξαμε και κινητά, και συμφωνήσαμε να βρεθούμε καμιά μέρα για κανά καφέ να τα πούμε, έστω και οι δυο μας, χωρίς τους άλλους. Την πήρα τηλέφωνο μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να κανονίσουμε, και της είπα να με πάρει όποτε θέλει μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Όπως θα καταλάβατε δεν με πήρε ποτέ (και μην νομίσετε πως ήθελα να βγούμε για καμάκι – στ’ αλήθεια ήθελα να δω τι κάνει αυτή η ψυχή μετά από τόσα χρόνια – ήταν και ο πρώτος μου έρωτας που του έπιασα το χέρι στο δημοτικό). Επίσης κανά δυο βδομάδες μετά έμαθα ότι έγινε πάλι συνάντηση και όπως ξανά θα καταλάβατε, κανείς δεν μου το είπε. Άρχισα να προβληματίζομαι με την όλη κατάσταση και κατέληξα σε δύο εναλλακτικά συμπεράσματα – εκδοχές, τα οποία μπορούν ενδεχόμενα να ισχύουν παράλληλα:

1. τα αγόρια αναγνωρίζουν τον γόη στο πρόσωπό μου, μάλλον είναι λιγούρες με τις κοπέλες, και φοβούνται τον ανταγωνισμό τον οποίο και θέλουν πάση θυσία να αποφύγουν. Είναι μια καλή εξήγηση για το ότι δεν με καλούν.

2. τα κορίτσια ντρέπονται για την εμφάνισή μου. Εδώ πρέπει να σημειώσω πως σχεδόν όλοι οι παλιοί φίλοι – συμμαθητές είναι ψιλοκυριλέ και παίζει να βγαίνουνε στις μαζώξεις είτε σε καμιά παραλία στη Νίκης, είτε σε καμιά Κρήνη. Μπορεί να σκέφτονται ότι έχοντας εμένα μαζί τους θα φάνε πόρτα για πρώτη φορά στη ζωή τους (εγώ το έχω συνηθήσει και μου φαίνεται καλός χαβαλές, πέραν του ότι καμιά φορά νιώθω και λίγο μάγκας). Όντως σε αυτό έχουν δίκιο αν και δεν νομίζω 15 νοματαίοι προσεγμένοι να φάνε πόρτα εξαιτίας ενός ψιλοχύμα. Όντως κουρεύομαι μόνος μου, έχω γένια τριών μηνών, και μπορεί να φορέσω φόρμα με πουκάμισο. Παρ’ όλα αυτά δεν είμαι κανένας κολλημένος, σέβομαι τις επιλογές του άλλου όσο και να διαφωνώ μαζί τους και άνετα θα έμπαινα σε μαγαζί που δεν έχει ούτε μία από τις ιδιότητες του σωστού μπαρ (βλέπε το ποστ για τα μπαρ), αρκεί να έβλεπα για κανά δίωρο τους παλιούς φιλαράκους μου.

Τέλος πάντων, αφού αυτοί δεν με θέλουν δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο. Τους θυμάμαι πολύ ευχάριστα έχοντάς τους συνδεδεμένους με τα παιδικά μου χρόνια. Από τις πρώτες αγάπες μέσα στη ντροπαλότητα και τον ρομαντισμό, μέχρι το ποδόσφαιρο με κουκουνάρια όταν δεν είχαμε μπάλα. Αυτά μου αρκούν. Έτσι κι αλλιώς μπορεί να είναι πιο καλά να μην τους απομυθοποιήσω. Στην υγειά σας παιδιά, και καλό δρόμο.

Το παραπάνω αυτοκίνητο αποτελεί τη πρόταση του κολοσσού τατά, μιας εταιρίας τεραστίων οικονομικών συμφερόντων εξ Ινδίας που δραστηριοποιείται από την αμερικάνικη βιομηχανία όπλων, μέχρι το χρηματιστήριο και την κατασκευή αυτοκινήτων. Το νέο της αυτοκίνητο, εκπληκτικά φτηνό, αποτελεί την πρόταση της για την ανερχόμενη αστική τάξη της Ινδίας. Ένα σύνολο ελλείψεων το έχει καταστήσει τόσο προσιτό όπως: μη υδραυλικό τιμόνι, απουσία ηχοσυστήματος και ερ κοντίσιον, ζάντες που φθείρονται μετά τα 75 χιλιόμετρα ανά ώρα, ένας υαλοκαθαριτσήρας, κατασκευή κατά βάση από πλαστικό, 30 άλογα που καθιστούν την προσπέραση ρώσικη ρουλέτα. Ένα αυτοκίνητο το οποίο οδηγώντας το παίζεις με τη ζωή σου και τη ζωή των άλλων. Όπως θα καταλάβατε αυτός ο κίνδυνος δεν θα επιτραπεί να κυκλοφορήσει όπως είναι φυσικό στη δύση, αφού η ζωή εδώ εκτιμάται περισσότερο από όσο στις φτωχές Ινδίες. Και όπως ανέφερα αυτή η ευτελής ποιότητα αναφέρεται στην αστική τάξη. Σκεφτείτε ότι η τεράστια μάζα μπορεί να το ονειρευτεί μόνο στα πιο τρελά της όνειρα. Η εκμετάλλευση της εισαγωγής των αστικών – δυτικών συνηθειών σε μια ταχύτατα αναπτυσσόμενη χώρα. Ντροπή σας κουφάλες κεφαλαιοκράτες. Μπορείτε απλά να δώσετε τις μερσεντέδες σας στους ινδούς και εσείς να οδηγείτε την σκοτώστρα σας που τόσο καλά διαφημίζετε. Αλλιώς άντε και γαμηθείτε.

Για όσους απορούν με το υπερχαβαλετζίδικο κομμάτι χαβάη που τελευταία τραγουδά όλος ο κόσμος, απορημένοι με το πως η Πρωτοψάλτη που διαφημίζει τράπεζες, ή το αποστειρωμένο περιβάλλον της παρήγαγαν αυτή την αποθεωτική διασκευή του ρέγκε ιτ’ς ε πίτυ, τους έχω έτοιμη την απάντηση. Το κομμάτι ακριβώς αυτούσιο (δηλαδή η διασκευή), είναι δημιουργία της ντογκμάδερ, γνωστής χιπ χόπερ στην ελληνική σκηνή. Εξ ‘ου και το υποβόσκον ραπ στυλάκι με το οποίο μας ξάφνιασε η Άλκηστις. Η σκυλομαμά το πούλησε στα κυκλώματα, φαντάζομαι έναντι κάποιον χρημάτων και καλά έκανε. Ούτως ή άλλως δεν νομίζω να της πέφταν τα φράγκα από τα μπατζάκια. Επίσης εάν το κρατούσε και δεν το έδινε, έχω την αίσθηση πως θα της το παίρνανε και τζάμπα. Ακόμη όμως και να μην συνέβαινε αυτό, το κομμάτι δεν θα είχε σίγουρα την ίδια επιτυχία. Οι χάρντκορ ράπερς που αποτελούν το κοινό της ντογκμάμα, μάλλον δεν θα έμεναν ικανοποιημένοι από αυτή τη ελαφριά διασκευή με πολλά στοιχεία ρέγκε, αλλά και από την άλλη το κομμάτι δεν θα έφτανε ποτέ στο κοινό μαζικά γιατί η καλλιτέχνιδα δεν έχει πρόσβαση – και μάλλον δεν θέλει να έχει – στα ανάλογα κυκλώματα. Ακόμα κι αν είχε όμως, το κοινό, αφού άκουγε τη διασκευή θα αναζητούσε και άλλο υλικό της που στα σίγουρα θα το απογοήτευε. Τώρα, με όσα έχουν συμβεί όλοι γουστάρουν, αφού και η μάζα είναι ικανοποιημένη από το τραγούδι που το ερμηνεύει η αγαπημένη του Άλκηστις, και στα καπάκια ακούν ελληνοποιημένο μπρέγκοβιτς, και η ντόγκμάδερ έβγαλε λίγα φράγκα, και όσοι ψάχνονται και δεν την ξέρουν, μπορεί να την ανακαλύψουν μέσω του κομματιού, και κατ’ επέκταση να έρθουν σε επαφή με αυτό που λέμε ελληνική χιπ χοπ σκηνή. Υο!!!

the real stuff

θα μιλήσω παρακάτω για τις φεμινίστριες ταλιμπάν, επειδή τυγχάνει να έχω μια παραπάνω γνώση επί του θέματος μια και πολλές από τις φίλες μου ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. παρακάτω θα αναλύσω αυτή την πτυχή της προσωπικότητάς τους. πρώτα από όλα όμως θέλω να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι καθόλου σεξιστής στη συμπεριφορά μου, δεν αναγνωρίζω οποιαδήποτε αλλαγή συμπεριφοράς οποιουδήποτε μεταξύ γυναίκας και άντρα, αν και πολλές φορές αποκτώ έναν σεξισμό στον λόγο μου, μόνο όμως εάν μιλάω με γνωστές μου. η όλη αυτή συμπεριφορά μου γίνεται σε επίπεδο πλάκας.

χαρακτηριστικά φεμινίστριας ταλιμπάν

1. βρίσκεται μονίμως σε μια εγρήγορση, και παντού βρίσκει μια άδικη και σεξιστική συμπεριφορά απέναντι στο φύλο της. για παράδειγμα, εάν πεις μπροστά της “τι γκομενάρα είναι αυτή η μόνικα μπελούτσι”, θα αρχίσει το κύρηγμα. Θα σου επισημάνει ότι έπρεπε να πεις “η μόνικα μπελούτσι είναι πολύ ωραία γυναίκα”, για να μη μιλήσω για το τι θα σου κάνει αν πεις τις λέξεις μουνάρα, γκαύλα και τα λοιπά.

2. θεωρεί ότι ακόμα και σήμερα η γυναίκα συναντά δυσκολίες λόγω του φύλου της σε όλα τα επίπεδα. εγώ όμως ξέρω τρία πράγματα: δεν πάνε στρατό, στα πανεπιστήμια είναι περισσότερες από τους άντρες, και αν πάρεις αγγελιοφόρο το 90% των αγγελιών αναφέρονται μόνο σε γυναίκες.

3. της λείπουν βασικές γνώσεις γλωσσολογίας και κοινωνιολογίας. δεν αντιλαμβάνονται ότι κάποιοι αρσενικοί είναι τόσο εμποτισμένοι σε όλη τη ζωή τους με έναν σεξισμό τουλάχιστον όσον αφορά το λόγο. επίσης δεν μπορούν να καταλάβουν ότι ο επιθετικός προσδιορισμός μουνάρα πλέον αναφέρεται απλά στην εξωτερική εμφάνιση και δεν υπονοοεί κάποια χυδαιότητα όσον αφορά την προσωπικότητα της γυναίκας για την οποία αναφέρεται. δεν λέω πως το πρώτο σκέλος δεν πρέπει να αλλάξει, αλλά αυτό πρέπει να γίνει σιγά σιγά με τον καιρό μέσω της συζήτησης και της συνολικότερης παιδείας τουλάχιστον των νέων γενεών.

4. η συμπεριφορά τους είναι σκληρή και επικριτική σε επίπεδο παρεξηγήσεως. σχεδόν ποτέ δεν συζητάν μαζί σου λογικά – ιδίως αν είσαι φίλος τους – αλλά σου επιτίθονται με χτυπήματα κάτω από τη ζώνη. με αυτόν όμως τον τρόπο χάνουν το δίκιο τους.

5. ενδυματολογικά ποικίλουν απίστευτα. μπορεί να είναι από τρέντι και βαμμένες (καμουφλάζ), μέχρι χίπισσες με καρό υφασμάτινο παντελόνι και κανά 2 τζίβες.

ο μόνος τρόπος να τις αντιμετωπίσετε είναι να πάτε διαρκώς με τα νερά τους και να μην ξεστομίζετε ποτέ ατάκες που θα τις ενοχλήσουν αφάνταστα. είναι ικανές να σας χαλάσουν μια ολόκληρη έξοδο το βράδυ με τη μίρλα τους και το κύρηγμα. η συμπεριφορά τους με κάνει να πιστεύω πως δεν διεκδικούν απόλυτη ισότητα, αλλά πως είναι και αυτές σεξίστριες από την ανάποδη μεριά. καμιά φορά νομίζω πως όνειρό τους είναι να μαζεύονται κατά αγέλες τη νύχτα, να στήνουν καραούλι σε κάποιο σκοτεινό στενό, και τον πρώτο άντρα που θα περάσει μοναχός του να τον κάνουν αγνώριστο στο ξύλο.

μια χαρακτηριστική κουβέντα της οποίας ήμουν μάρτυρας παραθέτω παρακάτω:

(άντρας) - πόπο μ’ αρέσει πολύ η τάδε, θέλω να την ξεσκίσω. (έκφραση που εμπεριέχει όντως σεξισμό, αλλά στην προκειμένη ειπώθηκε για να υποδηλώσει το απύθμενο πάθος του ερωτύλου, και με καμιά διάθεση επιβολής εξουσίας πάνω στο γυναικείοπ φύλο. επίσης ειπώθηκε χαλαρά σε ταβερνείο.

(φεμινίστρια ταλιμπάν) – πως μιλάς έτσι ρε μαλάκα?

(άντρας) – εντάξει μωρέ, κατάλαβες τι θέλω να πω.

(φεμινίστρια ταλιμπάν) - τη μανούλα σου την ξεσκίζουνε, τη γαμάνε?

μετά από αυτό υπάρχουν δύο ενδεχόμενα. οι πιο ψύχραιμοι είτε θα αδιαφορήσουν, είτε θα κάνουν μια ήσυχη κουβέντα με πολύ γκρίνια από τις ταλιμπάν. οι υπόλοιποι είτε θα φύγουν γαμοσταυρίζοντας τις ταλιμπάν με λόγια απείρου κάλους, είτε θα φύγουν αφού πρώτα τις έχουν κεράσει ένα περιποιημένο κροσέ. κι αυτό γιατί όπως όλοι ξέρουμε γυναίκα σαν την μάνα μας δεν υπάρχει στον κόσμο. πάντως η πιο αποστομοτική απάντηση είναι: “ναι ρε, την ξεσκίζουν όλη μέρα”, αλλά με νηφάλιο τρόπο. αυτό φέρνει την φεμινίστρια στα όριά της, γιατί νομίζει πως ο σεξισμός σου έχει περάσει ακόμα και στα επίπεδα της σχέσης σου με τη μητέρα σου, πράγμα που τις κάνει τούρμπο.

εν κατακλείδι, η τελευταία κυνική μέθοδος είναι μάλλον η πιο ενδεδειγμένη, γιατί και τη μίρλα αποφεύγεις, και δεν γίνεσαι βίαιος (είτε λεκτικά είτε σωματικά, είναι απόλυτα κατακριτέο), και υπάρχει περίπτωση να φύγουν αυτές αντί για σένα γαμωσταυρίζοντα, και έτσι να περάσεις ένα υπέροχο βράδυ.

καμιά φορά σκέφτομαι πως το πάνε τόσο μακριά, λες και ο στόχος τους είναι να βγάλουν μουστάκια και αρχίδια. (“είχε τα αρχίδια” – “παλιοσεξιστή, μαλάκα που λες και πως είχε τα αρχίδια” – “και τι να πω?” – “πως είχε το θάρρος ρε καραγκιόζη”)

παρ’ όλα τα παραπάνω εγώ τις αγαπάω, και είμαι μαζί τους στον αγώνα τους, αρκεί να παλεύουν με λογικά και μη προσβλητικά επιχειρήματα και δράσεις, και πάνω από όλα χωρίς φονταμενταλισμό.

απλά γράφεις μερικά από τα παρακάτω και ακόμα περισσότερα.

angelina jolie, brad pitt, george clooney, michael jackson, michael jordan, beyonce, biography, history, rolling stones, formula 1, ferrari, manchester united, bet, liverpool, barcelona, real madrid, milan, beatles, john lennon, mick jagger, sharon stone, goran bregovich, nick cave, madrugada, θέμος αναστασιάδης, χούντα, αναρχικοί, πασοκ, κκε, λαος, μάκης τριανταφυλλόπουλος, καραμανλής, παπανδρέου, στοίχημα, προ πο, λοττο, τζόκερ, ετ1, νετ, σκαι, τσόντες, γυμνή, μοντέλα, γυμνά, γυμνές, πορνό, porno, hollywood, hip hop, mercedes, skoda, bmw, for, of, λένιν, στάλιν, τσε γκεβάρα, βιογραφία, λονδίνο, βερολίνο, παρίσι, ρώμη, βαρκελώνη, μιλάνο, εισιτήρια, μαδρίτη, αεροπορικά, φτηνά, προσφορές, hardcore, porno, milf, hallie berry, suck, αεκ, παοκ, ηρακλής, ολυμπιακός, παναθηναικός, άρης, αελ, οφη, πανιώνιος, αποτελέσματα, αγγελίες, σεξ, sex, cock, blowjob, pornotube, google, youtube, youporn, i pod, download, free, music, greek, ελληνικό, ελληνικά, αμερική, συνέντευξη.

το καλύτερο θα ήταν να ανανεώνονται με νέα ποστ οι λέξεις που αφορούν την επικαιρότητα κάθε τόσο, και ακόμα πιο καλά αποτελέσματα θα είχατε, εάν βάζατε φωτογραφίες από διασημότητες τις οποίες θα βρίσκατε στο γκούγκλ φώτος.

Σε όλες τις κυριακάτικες εφημερίδες (ή σχεδόν σε όλες), ο Αλ τιμάται ως πρόσωπο της χρονιάς, με διάκριση νόμπελ για την περιβαλλοντική του δράση. Το βιβλίο του πωλείται στα περίπτερα δίπλα στα λοιπόν και τα τσάο. Όπως δηλαδή του αρμόζει. Αυτός που πότισε φαρμάκι τη γειτονιά μας πριν λίγα χρόνια, τώρα το παίζει κινέζος. Είναι πολύ αργά όμως για άφεση αμαρτιών. Αυτός που δεν μας σεβάστηκε ούτε δράμι δεν πρέπει να πάρει άφεση αμαρτιών. Αυτός που εξυπηρέτησε συμφέροντα και συναίνεσε σε εγκλήματα δεν αξίζει ούτε ένα χάδι.

Ντροπή σου μάγκα. Το παρελθόν δεν αλλάζει.

Και θα το θυμόμαστε για πάντα.