ο Ροναλντίνιο, το δοκάρι και τα σικέ παιχνίδια

Στο βιντεάκι που παρατείθεται βλέπουμε τον παγκόσμιο – χρυσοπληρωμένο αστέρα Ροναλτνίνιο να αράζει στο χορτάρι χαμογαλώντας ως συνήθως. Μετά από λίγο κάποιος σκλάβος από αυτούς που τον υπηρετούν και ελέγχουν μέχρι και την ποιότητα από τις πορδές του έρχεται με ένα σεντούκι και του δίνει κάτι χρυσά ποδοσφαιρικά παπούτσια να φορέσει. Έπειτα ο μάγος σηκώνεται κάνει τα τσαλιμάκια του και σημαδεύει δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές το οριζόντιο δοκάρι έξω από την μεγάλη περιοχή με τέτοιο τρόπο ώστε η μπάλα να γυρίζει σε αυτόν χωρίς να ακομπήσει ούτε λίγο κάτω. Θα ήμουν ευτυχισμένος αν το βίντεο είναι καλοφτιαγμένο μοντάζ. Η αλήθεια είναι πως αφήνω ένα περιθώριο γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Γιατί αν δεν είναι τότε πρέπει να προβληματίζεσαι εντόνως όταν παίχτες σαν κι αυτόν βγαίνουν τετ α τετ και χάνουν ευκαιρίες, όταν βγάζουν μπαλιές και τις στέλνουν στις κερκίδες, όταν εκτελούν φάουλ και το τόπι φεύγει άουτ. Μήπως ρε σεις είναι όλα στημένα και εμείς χαμπάρι δεν έχουμε?

ποδόσφαιρο και πολιτική

Χωρίς να είμαι κανένας ειδικός της μπάλας, και χωρίς ιδιαίτερες γνώσεις στο αντικείμενο (που και που βλέπω κανέναν αγώνα έτσι για να γουστάρουμε), μου έχει κολλήσει τον τελευταίο καιρό ότι το διεθνές ποδόσφαιρο τόσο σε επίπεδο συλλόγων, όσο και σε επίπεδο εθνικών ομάδων δίνει μερικές φορές κάποια αποτελέσματα που η επανάληψη της συχνότητας με την οποία συνδέονται είτε με ολοκληρωτικά καθεστώτα, είτε με την διεθνή πολιτική σκηνή τα καθιστούν “περίεργα”. Παρακάτω παραθέτω μια λίστα με τις κατά τη γνώμη μου πιο μππομπάτες περιπτώσεις τέτοιου είδους σύνδεσης.

1. Κατάκτηση των παγκόσμιων πρωταθλημάτων των ετών 1934 και 1938 από την φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι. Τι καλύτερο από έναν (ή μάλλον δύο) τέτοιους τίτλους για την τόνωση του εθνικού φρονήματος?

2. Κατάκτηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 1954 από την κατεστραμμένη και βαθειά στιγματισμένη από όλο τον κόσμο Γερμανία έπειτα από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Ο κατατροπωμένος εγωισμός του ηττημένου λαού και έθνους ήθελε στα σίγουρα μια διεθνή διάκριση για τόνωση της ψυχολογίας.

3. Κατάκτηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 1978 από την επίσης φασιστική Αργεντινή.

4. Κατάκτηση του παγκόσμιου κυπέλλου 1986 πάλι από την Αργεντινή. Τυχαίο γεγονός? Κατ’ εμε όχι. Μόλις έχει προηγηθεί ο πόλεμος και η ήττα των πρωταθλητών από τους Αγγλάρες στα νησιά Φώκλαντ. Μήπως αυτή η ταπείνωση πρέπει να αντισταθμιστεί έστω με ένα ποδοσφαιρικό παράσημο? Μήπως, λέω μήπως η Αγγλία δεν πήρε τυχαία το τρελό “χούφτωμα” από το χέρι του θεού Μαραντόνα στα ημιτελικά της ίδιας διοργάνωσης? Για σκεφτείτε το.

5. Κατάκτηση του παγκόσμιου πρωταθλήματος του 1990 από την ενωμένη έπειτα από μισό αιώνα Γερμανία. Γκρεμίζεται το τείχος το 1989, αλλά οι διαφορές δύσης – ανατολής πολλές. Μια μεγάλη διάκριση στη μπάλα κάτω από την κοινή πλέον σημαία της ένωσης, δίνει αφορμή για περηφάνεια και αλληλεγγύη στους πολίτες ενός νεοσύστατου κράτους.

6. 2006 παγκόσμια πρωταθλήτρια η Ιταλία, ενώ την ίδια χρονιά έχει ξεσπάσει στη χώρα τεράστιο σκάνδαλο στον τομέα του ποδοσφαίρου που στέλνει τις σπουδαιότερες ομάδες είτε σε μικρότερη κατηγορία, είτε ουσιαστικά στο καναβάτσο κόβωντας τους βαθμούς, ενώ από την άλλη κατηγορούνται πολλοί κλασάτοι ποδοσφαιριστές για συμμετοχή σε κυκλώματα παράνομων στοιχημάτων και απειλούνται με φυλακίσεις. Το τρόπαιο αποτελεί το καλύτερο φάρμακο ώστε όλα να μπουν στη μπάντα, και οι πρωταθλητές να εξασφαλίσουν ένα είδος ασυλίας.

7. Κατάκτηση του EURO 2004 από την Ελλαδάρα μας. Όποιος είχε μάτια είδε. Καλύτεροι δεν ήμασταν ούτε από την Πορτογαλία, ούτε από την Ισπανία, ούτε από την Γαλλία, ούτε από την Τσεχία. Μόνο την Ρωσία αφήνω περιθώρια να την είχαμε στο χέρι, αλλά και από αυτήν χάσαμε. Απλά 2 μήνες μετά είχαμε στην Αθήνα τους ολυμπιακούς. Κι όπως όλοι γνωρίζεται οι ολυμπιακοί θέλουν διαφήμιση κράχτη…

8. Σάρωση των τσάμπιονς λιγκ από την Ρεάλ επί φράνκο.

9. Πορεία Παναθηναϊκού μέχρι τον τελικό επί χούντας.

10. Κατάκτηση τσάμπιονς λιγκ από την Στεάουα Βουκουρεστίου επί τσαουσέσκου.

11. Νομίζω 2 τσάμπιονς λιγκ της Μπενφίκα επί της πορτογαλικής δικτατορίας του σαλαζάρ.

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα, που μου διαφεύγουν λόγω της άγνοιάς μου. Πάντως και μόνο αυτά για μένα αρκούν για να έχω μια υποψία παραπάνω όταν βλέπω γκολ και αστέρες δισεκατομμυρίων. Για σένα?