πως γίνεσαι το νούμερο 1 μπλογκ χωρίς να έχεις γράψει τίποτα το ουσιαστικό.

απλά γράφεις μερικά από τα παρακάτω και ακόμα περισσότερα.

angelina jolie, brad pitt, george clooney, michael jackson, michael jordan, beyonce, biography, history, rolling stones, formula 1, ferrari, manchester united, bet, liverpool, barcelona, real madrid, milan, beatles, john lennon, mick jagger, sharon stone, goran bregovich, nick cave, madrugada, θέμος αναστασιάδης, χούντα, αναρχικοί, πασοκ, κκε, λαος, μάκης τριανταφυλλόπουλος, καραμανλής, παπανδρέου, στοίχημα, προ πο, λοττο, τζόκερ, ετ1, νετ, σκαι, τσόντες, γυμνή, μοντέλα, γυμνά, γυμνές, πορνό, porno, hollywood, hip hop, mercedes, skoda, bmw, for, of, λένιν, στάλιν, τσε γκεβάρα, βιογραφία, λονδίνο, βερολίνο, παρίσι, ρώμη, βαρκελώνη, μιλάνο, εισιτήρια, μαδρίτη, αεροπορικά, φτηνά, προσφορές, hardcore, porno, milf, hallie berry, suck, αεκ, παοκ, ηρακλής, ολυμπιακός, παναθηναικός, άρης, αελ, οφη, πανιώνιος, αποτελέσματα, αγγελίες, σεξ, sex, cock, blowjob, pornotube, google, youtube, youporn, i pod, download, free, music, greek, ελληνικό, ελληνικά, αμερική, συνέντευξη.

το καλύτερο θα ήταν να ανανεώνονται με νέα ποστ οι λέξεις που αφορούν την επικαιρότητα κάθε τόσο, και ακόμα πιο καλά αποτελέσματα θα είχατε, εάν βάζατε φωτογραφίες από διασημότητες τις οποίες θα βρίσκατε στο γκούγκλ φώτος.

με 2 ευρό αλλάζεις την πολιτική ιστορία!!!

Τι λέτε? Θα πάμε όλοι οι χιουμορίστες του τόπου τούτου στις 11 Νοέμβρη να γίνουμε φίλοι του ΠΑΣΟΚ και να βγάλουμε πρόεδρο τον Τζιώτη? Μόνο με δύο ευρό μπορείς να ταράξεις την Ελλάδα ολόκληρη. Τέτοια ευκαιρία δεν ξαναδώθηκε ποτέ. Και φανταστείτε τα μούτρα όλων των υπόλοιπων διεκδικητών. Θα ‘ χει στ’ αλήθεια πολύ πλάκα.

τα δικά μου 7 θαύματα

Αύριο (δηλαδή στις 7 του Ιούλη) στη πανέμορφη ομολογουμένως Λισαβώνα της Πορτογαλίας θα γίνει η γιορτή για να ανακοινωθούν τα νέα 7 θαύματα του κόσμου. Η φιέστα θα γίνει στο στάδιο της Μπενφίκα ντα Λουζ το οποίο μας πάει πολύ εμάς τους έλληνες αφού σε αυτό κατακτήσαμε το γιούρο το 2004. Τα νέα υποψήφια θαύματα είναι διάφορα κτιριάκια που βρίσκονται στις τέσσερις γωνιές του κόσμου του τύπου παρθενώνας, ταζ μαχάλ, άγαλμα της ελευθερίας, ο Χριστός του Ρίο και πάει λέγοντας. Στη γιορτή θα είναι και διάφοροι τραγουδιστάδες να διασκεδάσουν τον κόσμο του στιλ Τζένιφερ Λόπεζ, αλλά και υψηλοί καλεσμένοι σελέμπριτις του στιλ Κριστιάνο Ρονάλντο. Με αφορμή το παραπάνω γεγονός λέω κι εγώ να παρουσιάσω τα δικά μου νέα εφτά θαύματα. Παρατίθονται παρά κάτω και η σειρά είναι τυχαία.

πρώτο θαύμα: πείνα, φτώχεια, άθλιες συνθήκες διαβίωσης

500 χρόνια μετά τις μεγάλες ανακαλύψεις, μισό αιώνα μετά την λήξη της αποικιοκρατίας, τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και ιδιαίτερα στον κόσμο. Περισσότεροι από τους μισούς ανθρώπους του πλανήτη ζουν σε απερίγραπτες συνθήκες. Λατινική Αμερική, Ασία, Αφρική λιμοκτονούν για να περνάμε εμείς οι αναπτυγμένοι φίνα.

δεύτερο θαύμα: έιτζ

Η γενιά μου ανήκει στην προνομιούχα γενιά που γαμάει με προφυλακτικό. Που φοβάται να χαρεί τον έρωτα. Που διστάζει. Και πάλι όμως, την μερίδα του λέοντος στην αρρώστια την έχουν οι τριτοκοσμικές χώρες. Κσνείς δεν τους είπε να προσέξουν, κανείς δεν τους έδωσε μέτρα προστασίας. Θέλουμε μια εποχή που να μην τρέμουμε να έρθουμε σε επαφή με τους ανθρώπους. Κι αυτή η εποχή αργεί να έρθει. Κανονικό θαύμα.

τρίτο θαύμα: καταστροφή φυσικών πόρων ζωής

Κάθε χρόνο που περνάει εκατομμύρια στρέμματα γης καταστρέφονται, χιλιάδες τόνοι νερού μολύνονται, αμέτρητες ποσότητες βλαβερών ουσιών αποδεσμεύονται στην ατμόσφαιρα. Καταστρεφόμαστε μόνοι μας. Γουστάρουμε τις ανέσεις που όλα αυτά μας προσφέρουν. Ναι, δεν ντρεπόμαστε να το πούμε. Αλλά όλα αυτά μπορούμε να τα παράγουμε με διαφορετικό, εναλλακτικό τρόπο. Η τεχνογνωσία υπάρχει. Τα λεφτά το ίδιο. Γιατί επιμένουμε ακόμα?

τέταρτο θαύμα: άγχος και κατάθλιψη

Το θαύμα αυτό το συναντάμε κατά βάση στον αναπτυγμένο κόσμο. Σχεδόν όλοι γύρω μας πάσχουν από άγχος, το οποίο καταλήγει ενίοτε και σε κατάθλιψη. Οι ψυχολόγοι και οι ψυχίατροι είναι το επάγγελμα του μέλλοντος. Ο άνθρωπος από την παιδική του ηλικία διαρκώς φορτώνεται με στόχους και απαιτήσεις. Άγχος για την εκμάθηση ξένων γλωσσών, άγχος για την απόκτηση πτυχίων, άγχος για την ανεύρεση δουλειάς, άγχος για τα χρήματα, άγχος για το αν γαμάει καλά, άγχος γιατί έχει χοληστερίνη, άγχος για να μεγαλώσει τα παιδιά του. Σκατά! Πρέπει να απελευθερωθούμε γαμώ την πουτάνα μου.

πέμπτο θαύμα: πόλεμος

Κάθε στιγμή σκοτώνονται δεκάδες άτομα εξαιτίας κάποιου πολέμου. Που σημαίνει χιλιάδες ή εκατομμύρια σε μια χρονιά. Οι λόγοι εκδήλωσης των πολέμων κατά 99% ελέγχονται, και πολλοί είναι απαράδεκτοι για την μέση νοημοσύνη. Συνήθως πρόβλημα αντιμετωπίζουν χώρες τρίτου κόσμου ή αναπτυσσόμενες. Οι υπερδυνάμεις κάνουν το χειρότερο κακό αφανίζοντας ολόκληρες χώρες, και εμπλουτίζοντας την ατμόσφαιρα με καθόλου υγιεινά πράγματα. Καταστρέφουν ολόκληρες γενιές. Σκοτώνουν αμάχους. Κανείς δεν αντιστέκεται. Κανείς δεν μπορεί? Γιατί?

έκτο θαύμα: εξάπλωση των πολυεθνικών

Παντού πίνουμε κόκα κόλα. Παντού έχουμε γουίντοουζ. Παντού φοράμε νάικ. Σαν γεγονός μας χαλάει? Εμένα προσωπικά όχι. Αλλά στο βαθμό που η συντήρηση όλης αυτής της παγκόσμιας ομοιότητας στην κατανάλωση και στον τρόπο ζωής επιτυγχάνεται με την κατάπτυστη εκμετάλλευση της εργασίας σε συνθήκες σχεδόν δουλείας, και με την διατήρηση της ένδειας σε ολόκληρες χώρες για ευνόητους λόγους, αναπόφευκτα σου δημιουργούνται ερωτηματικά. Δεν αρνούμαι τα παγκόσμια προϊόντα. Αρνούμαι τον τρόπο που αυτά παράγονται.

έβδομο θαύμα: αδιαφορία σε όλα τα παραπάνω

Εμείς, οι προνομιούχοι του δυτικού κόσμου (κι εγώ βέβαια συμπεριλαμβάνομαι), ζούμε κάπου αλλού. Ο καπιταλισμός έχει πετύχει την πλήρη λογική της ατομικότητας. Ό,τι δεν μας αγγίζει άμεσα απλά δεν μας νοιάζει. Περνάμε καλά με τα κινητά μας, τις σπουδές μας, τα αμαξάκια μας, τα ταξιδάκια μας? Δεν μπορούμε να ευαισθητοποιηθούμε. Όλα τα άλλα μπορούν να παν να γαμηθούν. Και αυτά τα άλλα είναι πάρα πολλά και πολύ σημαντικά. Πιο πολλά από εμάς και πιο σημαντικά από αυτά που εμείς κάνουμε. Η αντίδρασή μας εξαντλείται σε πορείες και λίγο ξυλίκι με τους μπάτσους. Δεν κατηγορώ κανέναν, αλλά είναι πραγματικά κρίμα.

διαφήμιση γιαουρτιού (2 εκδοχές που θα μας βγάλουν από την βαρεμάρα)

Έχω σκεφτεί μια διαφήμιση για γιαούρτι. Βασικά του τι μάρκα θα είναι το γιαούρτι δεν με απασχολεί, ας είναι ό,τι θέλει. Επιπλέον για τη διαφήμιση αυτή έχω σκεφτεί δύο διαφορετικές εκδοχές για το τέλος της. Διαλέγετε και παίρνετε. Πριν σας την περιγράψω θέλω να επισημάνω ότι όλες μα όλες οι διαφημίσεις για γιαούρτια τουλάχιστον στην ελληνική τηλεόραση είναι ίδιες και απίστευτα βαρετές. Πάντα ένα ανορεξικό μοντέλο γλείφει ηδυπαθώς το κουταλάκι και μας βεβαιώνει ότι διατηρείται πετσί και κόκκαλο, τρώγωντας το τάδε ή το δείνα γιαούρτι. Ας βάλουμε λίγο δράση στην ανορεξία ρε παιδιά.

Η διαφήμιση (ας υποθέσουμε ότι το γιαούρτι είναι φάγε)

Κοινό κομμάτι

Τύπος με προφίλ Μπιλ Γκέιτς ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων (και πολιτικός καλά θα ήταν), περιστοιχισμένος από καμιά δεκαριά γορίλες-μπράβους κατευθύνεται περπατώντας πάνω σε κόκκινο χαλί σε κάποιο χλιδάτο κτίριο. Γύρω του άπειρος κόσμος, δημοσιογράφοι, φλας που αστράφτουν και τα λοιπά. Αυτός περιχαρής και με στιλ “έχω 500 δις και γαμάω ωραία μουνάκια”, χαμογελά και προχωρά αγέρωχος. Η μουσική σε αυτό το κομμάτι είναι μέινστριμ και γενικά χαρούμενη. Ξαφνικά πατάμε το μιουτ. Η απόλυτη σιωπή. Η κάμερα με γρήγορες κινήσεις ζουμάρει σε μια γωνιά του όλου σκηνικού όπου είναι μαζεμένοι καμιά δεκαριά ανάρχες για διαμαρτυρία-γελοιοποίηση του πρωταγωνιστή μας. Και ξέρετε τι κρατάν έτσι? Ναι, ναι γιαούρτια. Σε άσπρα κουτιά χωρίς μάρκα βέβαια. Με το μιουτ ακόμα ενεργοποιημένο αρχίζει το γιαούρτωμα. Γιαούρτια πάνω στους μπράβους, γιαούρτια στον αέρα, γιαούρτια στις φωτογραφικές μηχανές, γιαούρτια στο κόκκινο χαλί, γιαούρτια παντού. Της πουτάνας να γίνεται. Ο λεφτάς έχει σαλτάρει. Ουρλιάζει (δεν ακούγεται έχουμε μιουτ), γκαρίζει, χοροπηδάει, νευριάζει, κοκκινίζει, διατάζει τους φουσκωτούς του να βάλουν ένα τέλος. Κάπου εκεί η κάμερα ζουμάρει σε έναν αναρχικό που – ναι σωστά μαντέψατε – κρατάει ένα φάγε.

1η εκδοχή

Ο μάγκας το ανοίγει, και το εκσφενδονίζει προς τον τζέντλεμαν. Κι ενώ το κεσεδάκι βρίσκεται στη μέση της διαδρομής του ο λεφτάς αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται να του ‘ρθει κατευθείαν στο δόξα πατρί. Εδώ εκτός από το μιουτ έχουμε και αργή κίνηση. Αντιλαμβάνεται όμως και τη μάρκα του και γι’ αυτό κλείνει τα μάτια, και σκάει ένα προκαταβολικό χαμόγελο ικανοποίησης. Ζουμ στη μούρη του. Ο κεσές προσγειώνεται στα μούτρα του σε εκνευριστικά αργό σλόου μόσιον, και το γιαούρτι απλώνεται παντού από τη χωρίστρα μέχρι το σαγόνι. Ο τυπάς γλείφεται όσο μπορεί κατευτυχισμένος. Η οθόνη μαυρίζει. Η ίδια μέινστριμ μουσική ξαναμπαίνει. Και σκάει η ατάκα με άσπρα γράμματα.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΜΕ ΕΝΑ ΦΑΓΕ

2η εκδοχή

Ο μάγκας ανοίγει το φάγε. Σλόου μόσιον. Ενώ πάει να το πετάξει έχουμε ζουμ πάνω στην μούρη του, η οποία είναι πιο προβληματισμένη ακόμα κι από τότε που συζητούσε για τρία εικοσιτετράωρα για κάποια θεωρία του Μπακούνιν. Πριν το πετάξει γυρίζει και το κοιτάει με σχεδόν ένα δάκρυ στα μάτια από τις ενοχές γι’ αυτό που πήγαινε να κάνει. Βγάζει από την κωλότσεπη ένα κουτάλι και το χλαπακιάζει στο λεπτό (μπορεί εναλλακτικά να το χλαπακιάσει και με τα χέρια – μου φαίνεται καλύτερο). Μαυρίζει η οθόνη. Η ίδια μέινστριμ μουσική ξαναμπαίνει. Και σκάει η ατάκα.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΡΑΜΙΖΕΙΣ ΕΝΑ ΦΑΓΕ ΓΙΑ ΓΙΑΟΥΡΤΩΜΑ

Στη συνέχεια και με τον ήχο και πάλι στο μιουτ εμφανίζεται στην οθόνη ένα χέρι (με φόντο κάτι αδιάφορο π.χ. ουρανό) να εκσφενδονίζει μια ντομάτα.

Πολύ καλύτερο από τις ανορεξικές έτσι?

πως τα μπαρ θα έπρεπε να είναι

Λοιπόν, επειδή έχω πήξει με τα εναλλακτικά μπουντρούμια με την αλτέρνατιβ βαβούρα που σου παίρνει τα αυτιά, αλλά και με τα ψευτο-βλαχο-κυριλέ μαγαζάκια που το ποτό κάνει 8 ευρό για να ακούσεις μετά τις 1 ελληνάδικα και με το ενδεχόμενο να φας πόρτα από το καλοντυμένο-καλοπληρωμένο μοντελάκι που σε υποδέχεται λες και ήσουν σταρ, πρέπει να δηλώσω τον ορισμό του σωστού πατροπαράδοτου μπαρ.

χαρακτηριστικά του μπαρ

1. ποτέ μα ποτέ δεν έχει φουσκωτό ή μοντέλο (αγοράκι ή κοριτσάκι) στην πόρτα για να σε υποδεχτεί. Κανείς δεν πάει σε μπαρ επειδή αποζητά ψεύτικη χλιδή και χαιρετούρες με άγνωστα κουκλάκια που τον πηγαίνουν από το χεράκι να καθήσει. Ούτως η άλλως όταν μπαίνεις σε ένα μπαρ αισθάνεσαι αρκετά σκληρός για να σου συμπεριφέρονται είτε σαν γκομενάκι, είτε σαν προβληματικό ανεγκέφαλο.

2. ποτέ μα ποτέ δεν έχει βιτρίνα προς τον δρόμο. Το μπαρ είναι κατάνυξη και ιεροτελεστία. Είναι ο τόπος χαλάρωσης και συζήτησης όταν πέφτει ο ήλιος, οπότε δεν επιτρέπεται να αποσπάται η προσοχή του πελάτη από τριτογενής παράγοντες, αλλά και ούτε να γίνεται αντιληπτός από περαστικούς που κοιτάνε μέσα από το τζάμι. Χαλάει η μαγεία και ξενερώνουμε.

3. η ατμόσφαιρα είναι με τέτοιο τρόπο διαμορφωμένη, ετσι ώστε κανένας μα κανένας δεν νιώθει άβολα ή αμήχανα να εισέλθει στον χώρο. Το μπαρ είναι σημείο εκτόνωσης της έντασης της καθημερινότητας και δεν χωράνε σε αυτό ρατσισμοί και κώδικες ενδυμασίας και αρωμάτων. Το ίδιο εύκολα μπορεί να εισέλθει και να απολαύσει τον χρόνο του τόσο ένας καμμένος βρωμιάρης αλκοόλας παππούς τρελάρας με λαστιχένια καφέ παντόφλα και γένια Αϊ Βασίλη, όσο και ένας κυριλέ γραφιάς με κοστουμιά και λυτή τη γραβάτα.

4. η μουσική ποτέ δεν είναι σε ένταση μεγαλύτερη από τις φωνές των συνδιαλεγόμενων θαμώνων. Αυτό αποτελεί ύψιστη προσβολή στον εχέφρονα πελάτη. Επίσης, η μουσική ποτέ δεν είναι ελληνική, και ποτέ δεν χρονολογείται μετά από το 1950 με εξαίρεση τον Τομ Γουέϊτς. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται σε αμερικάνικους μπλουζ ρυθμούς που είναι κοινώς αποδεκτό ότι υποστηρίζουν την κουβέντα λειτουργώντας ως το ιδανικό μπακράουντ.

5. ο φωτισμός του χώρου ποτέ δεν είναι έντονος. Με άλλα λόγια σε ένα μπαρ το φως πρέπει να σου δείχνει όσα σου κρύβει. Αυτό συμβάλλει σε ένα περιορισμένο αίσθημα ιδιοτικότητας αλλά και συλλογικότητας που είναι αναγκαίο ώστε να εκπληρωθεί ο σκοπός της ύπαρξης του μπαρ. Επίσης ποτέ δεν υπάρχουν εφετζίδικες εγκαταστάσεις με φωτορυθμικά, ή παρόμοιες καραγκιοζιές τύπου φωτισμένες σμιρνόφ με ροζ φωτάκι παρατεταγμένες στο τελευταίο ράφι που ποτέ δεν φτάνει ο μπάρμαν. Έτσι κι αλλιώς είναι τελείως κουλό να έχεις ένα ράφι που το φτάνεις μονο με σκάλα έτσι? Συνοψίζοντας ,το ιδανικό φως στο μπαρ προέρχεται από κωνοειδή φωτιστικά αρκετά χαμηλωμένα προς το πάτωμα, που δημιουργούν κιτρινισμένη ατμόσφαιρα στο πλαίσιο επιρροής τους ενώ τα υπόλοιπα παραμένουν στο σκοτάδι.

6. στο μπαρ δεν πρέπει να υπάρχει έντονη διακόσμηση με φανταχτερές αφίσσες, παρατεταγμένα ποτά, ντιζαϊνάτες καρέκλες, τραπέζια σε σχήμα βάρκας κτλ. Όλα αυτά μας ξενερώνουν και μας ψυχραίνουν την ζεστή μας καρδιά. Το ξύλο είναι η μόνη λύση σε ένα μπαρ. Δεν είναι θερμοαπορροφητικό κι έτσι δεν μεταδίδονται οι εντάσεις στο χώρο. Από την άλλη εκπέμπει μια δική του γλυκιά ζεστασιά που εμάς τους μυστικιστές των μπαροκατανύξεων μας είναι απαραίτητη. Η μέγιστη υπερβολή που μπορεί να φτάσει η διακόσμηση του είναι η ασπρόμαυρη φωτογραφία, αλλά όχι στο πολύ κουλτουριάρικό της. Για παράδειγμα ενδίκνειται ένα ασπρόμαυρο πορτρέτο του Μπι Μπι Κινγκ, αλλά απαγορεύεται δια ροπάλου το γνωστό μελό “φιλί στο Παρίσι”.

7. το μπαρ ποτέ δεν είναι πολύ μεγάλο. Μια χωρητικότητα των 30 ατόμων μαζί με τον μπάρμαν είναι υπεραρκετή. Και όταν συμπληρώνεται πλήρως ο αριθμός πρέπει να υπάρχει αρκετός χώρος για τον καθένα όχι μόνο για να κλάσει αλλά και για να τανήσει και την αρίδα του άμα λάχει. Επίσης στο μπαρ δεν υπάρχουν χώροι που διαχωρίζονται-αποκρύπονται μεταξύ τους εκτός από την τουαλέτα. Σε ένα μπαρ δεν χρειάζεται γαμιστρώνας για ξεμοναχιάσματα γιατί δεν είναι κωλάδικο, και οι πελάτες δεν παν για να γαμήσουν αλλά επιδιώκουν την ανθρώπινη επαφή. Τώρα αν κάτσει κανένα τυχερό δεν πρέπει να υπάρχει κανένα πρόβλημα με την δημόσια χαμούρα. Έτσι κι αλλιώς σε ένα σωστό μπαρ η συζήτηση είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από οποιοδήποτε μπαλαμούτι σου προσφέρεται για μπανιστήρι.

8. στα μπαρ το μπαρ πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο. Απαραίτητα είναι και τα τραπέζια, αλλά πρέπει να υπάρχει και χώρος ώστε να μπορεί να κάσει και κόσμος σε σκαμπό. Η διάταξη όλων των παραπάνω διαμορφώνεται ώστε να υπάρχει οπτική επαφή ανάμεσα σε όλους τους θαμώνες.

9. ο μπάρμαν στο μπαρ πρέπει να είναι μπάρμαν. Δηλαδή δεν πρέπει να είναι μπαργούμαν. Ο σωστός μπάρμαν είναι λιγομίλητος και φιλικός όταν κάποιος του δώσει τον αέρα. Δουλειά του είναι να σερβίρει και να παίρνει και αυτός μέρος στις κουβέντες. Δεν είναι ούτε σκληρός ούτε φλώρος. Δεν είναι σκλάβος ούτε έχει ύφακι. Είναι απλά ο μπάρμαν.

10. η εξηπυρέτηση είναι σελφ σέρβις. Δεν θα έρθει κανένα γκομενάκι που στάζει μέλια να σου πάρει παραγγελία για να σε κρατήσει και για πελάτη. Στο μπαρ περιγράψαμε παραπάνω γιατί πορέπει να πας. Αν θες γκομενάκια πάνε σε κανένα μπιτς πάρτι στη Μύκονο. Μπαίνεις, χαιρετάς, παραγγέλνεις από τον μπάρμαν και αράζεις.

11. το μπαρ ποτέ δεν σερβίρει καφέ και ούτε λειτουργεί την ημέρα ως καφετέρια. Αυτό το θέμα είναι μια άλλη ιστορία που δεν πρέπει να την συγχέουμε με το μπαρ. Ανοίγει όταν περίπου τελειώνουν οι δουλειές της ημέρας, δηλαδή με τη δύση του ήλιου και κλείνει μέχρι να φύγει και ο τελευταίος πελάτης, δηλαδή μπορεί να μείνει ανοιχτό και μέχρι το πρωί. Μόνο αν ξημερώσει δικαιολογείται ο μπάρμαν να βάλει λουκέτο (αν βέβαια δεν είναι μόνος του).

12. το μπαρ δεν χρειάζεται κανένα στιλ και καμία γραμμή του τύπου μπυραρία με χίλιες και μια μπύρες, ή κοκτέιλ από την Αφρική. Το μπαρ είναι αγαπητό μόνο και μόνο επειδή είναι μπαρ, και δεν χρειάζεται να έχει τεράστιες ποικιλίες και εφετζίδικα μενού. Δεν χειάζονται παραπάνω από δυο τρεις μάρκες μπύρες και από λίγα ουίσκι. Το μπαρ δεν είναι μέρος συγκέντρωσης γκουρμέ γευσιγνωστών και γι’ αυτό ο μπάρμαν δεν είναι υποχρεωμένος να ικανοποιεί τις ορέξεις κάθε ευφάνταστου ψώνιου που διαβάζει τι να πιει σε περιοδικά του Κωστόπουλου.

13. το μπαρ πρέπει να έχει την δυνατότητα να σου προσφέρει σνακ για να τσιμπήσεις (ποτέ με κυριλέ στιλ και μόνο αφού το ζητήσεις). Αν δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα οφείλει να διαθέτει προσπέκτ με ολονύχτια φαγάδικα που κάνουν και πακέτα, και να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα τα πακέτα αυτά να ανοιχτούν και να καταναλωθούν στο εσωτερικό του. Τα φυστικοειδή βέβαια είναι απαραίτητα. Ποιος δεν νοσταλγεί τον συνδυασμό αρώματος φυστικού, ουίσκι και καπνού τσιγάρου καθώς ο τελευταίος φυσιέται από την μύτη? Επίσης, το μπαρ πρέπει να διαθέτει τσιγάρα σε κρυφό σημείο κάτω από την μπάρα (2-3 μάρκες αρκούν) για να ικανοποιηθούν οι χαρμάνηδες που έχουν ξεμείνει.

14. το μπαρ πρέπει να λειτουργεί στα πλαίσια γειτονιάς. Είναι στέκι και η φήμη του δεν πρέπει να εξαπλώνεται σε απόσταση μεγαλύτερη των τριών οικοδομικών τετραγώνων. Γι’ αυτό και το σωστό μπαρ δεν βρίσκεται σε περιοχές με μαζεμένα μαγαζάκια, αλλά είναι καλά κρυμμένο ανάμεσα από πολυκατοικίες για αυτούς που το έχουν ανάγκη. Αν ένα μπαρ αρχίσει και γίνεται φημισμένο έξω από τα προαναφερθέντα όρια έχει χάσει το στόχο του. Βέβαια, ένας καινούριος θαμώνας που το ανακαλύπτει είναι πάντοτε καλοδεχούμενος από τους υπόλοιπους.

15. τέλος, το μπαρ πρέπει να είναι φτηνό. Και όταν λέμε φτηνό εννοούμε πραγματικά φτηνό. Το μπαρ δεν είναι μέσο επίδειξης πλούτου, ούτε πασαρέλα για να μοστράρεις τα αρμάνι σου. Το μπαρ πρέπει να έχει τιμές που ο συσχετισμός κόστους κέρδους με την προϋπόθεση ότι σε αυτό εργάζεται ένα άτομο να μην είναι προσβλητικός για την νοημοσύνη του μέσου θαμώνα.

Με άλλα λόγια κλείνοντας το μπαρ είναι χώρος συγκέντρωσης όλων των κοινωνικών τάξεων, όπου επανακτάται η χαμένη ηρεμία και οξύνεται ο νους.

Θέλουμε πίσω τα αληθινά μπαρ. Ακούτε? Άντε στην υγειά μας.