συναντήσεις παλιών συμμαθητών: ποτέ παρών

Είναι ένα θέμα που με πονάει. Σχεδόν μου έχει αφήσει ψυχικά τραύματα. Αναφέρομαι στους συμμαθητές μου από το δημοτικό τους περισσότερους από τους οποίους έχω να συναντήσω καμιά δωδεκαριά χρόνια. Πρόσφατα έμαθα ότι έχουν κάνει τουλάχιστον τρεις συναντήσεις στις οποίες κανείς δεν με κάλεσε. Μάλιστα η παλιά συμμαθήτρια που συνάντησα ήταν μες τις χαρές, τις αγκαλιές και τα φιλιά, με ρώτησε γιατί δεν πήγα (καλά μας δουλεύει τελείως?), και μου είπε πως την επόμενη φορά δεν θα παραλείψουν να με ενημερώσουν. Μάλιστα, ανταλάξαμε και κινητά, και συμφωνήσαμε να βρεθούμε καμιά μέρα για κανά καφέ να τα πούμε, έστω και οι δυο μας, χωρίς τους άλλους. Την πήρα τηλέφωνο μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων να κανονίσουμε, και της είπα να με πάρει όποτε θέλει μέσα στην επόμενη εβδομάδα. Όπως θα καταλάβατε δεν με πήρε ποτέ (και μην νομίσετε πως ήθελα να βγούμε για καμάκι – στ’ αλήθεια ήθελα να δω τι κάνει αυτή η ψυχή μετά από τόσα χρόνια – ήταν και ο πρώτος μου έρωτας που του έπιασα το χέρι στο δημοτικό). Επίσης κανά δυο βδομάδες μετά έμαθα ότι έγινε πάλι συνάντηση και όπως ξανά θα καταλάβατε, κανείς δεν μου το είπε. Άρχισα να προβληματίζομαι με την όλη κατάσταση και κατέληξα σε δύο εναλλακτικά συμπεράσματα – εκδοχές, τα οποία μπορούν ενδεχόμενα να ισχύουν παράλληλα:

1. τα αγόρια αναγνωρίζουν τον γόη στο πρόσωπό μου, μάλλον είναι λιγούρες με τις κοπέλες, και φοβούνται τον ανταγωνισμό τον οποίο και θέλουν πάση θυσία να αποφύγουν. Είναι μια καλή εξήγηση για το ότι δεν με καλούν.

2. τα κορίτσια ντρέπονται για την εμφάνισή μου. Εδώ πρέπει να σημειώσω πως σχεδόν όλοι οι παλιοί φίλοι – συμμαθητές είναι ψιλοκυριλέ και παίζει να βγαίνουνε στις μαζώξεις είτε σε καμιά παραλία στη Νίκης, είτε σε καμιά Κρήνη. Μπορεί να σκέφτονται ότι έχοντας εμένα μαζί τους θα φάνε πόρτα για πρώτη φορά στη ζωή τους (εγώ το έχω συνηθήσει και μου φαίνεται καλός χαβαλές, πέραν του ότι καμιά φορά νιώθω και λίγο μάγκας). Όντως σε αυτό έχουν δίκιο αν και δεν νομίζω 15 νοματαίοι προσεγμένοι να φάνε πόρτα εξαιτίας ενός ψιλοχύμα. Όντως κουρεύομαι μόνος μου, έχω γένια τριών μηνών, και μπορεί να φορέσω φόρμα με πουκάμισο. Παρ’ όλα αυτά δεν είμαι κανένας κολλημένος, σέβομαι τις επιλογές του άλλου όσο και να διαφωνώ μαζί τους και άνετα θα έμπαινα σε μαγαζί που δεν έχει ούτε μία από τις ιδιότητες του σωστού μπαρ (βλέπε το ποστ για τα μπαρ), αρκεί να έβλεπα για κανά δίωρο τους παλιούς φιλαράκους μου.

Τέλος πάντων, αφού αυτοί δεν με θέλουν δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο. Τους θυμάμαι πολύ ευχάριστα έχοντάς τους συνδεδεμένους με τα παιδικά μου χρόνια. Από τις πρώτες αγάπες μέσα στη ντροπαλότητα και τον ρομαντισμό, μέχρι το ποδόσφαιρο με κουκουνάρια όταν δεν είχαμε μπάλα. Αυτά μου αρκούν. Έτσι κι αλλιώς μπορεί να είναι πιο καλά να μην τους απομυθοποιήσω. Στην υγειά σας παιδιά, και καλό δρόμο.