ποίμα 2

Θα πέθαινα για κάτι τόσο δυνατό

Όσο ένα φιλί στον κρόταφο

Που μπορεί να ξεσκίσει αυτά τα σκουλήκια που είναι δίπλα μου

Ω, μεγάλε μάρτυρα

Εσύ κι ο φίλος σου που τον φιλάς

Στο στόμα και η γεύση μελιού και σιταριού

Σου γλείφει τη γλώσσα

Βαρέθηκες να περιμένεις μια αλλαγή

Που απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα ξανάρθει

Γέρασες κι είσαι ακόμα παιδί

Και τα νύχια σου μπαίνουν βαθειά μέσα στον ουρανό

Κι η θάλασσα ματώνει μ’ ένα ουράνιο τόξο να μπαίνει

Στον κόλπο της που είναι

Κρύος γεμάτος αράχνες και σκορπιούς