ποίμα 2

Θα πέθαινα για κάτι τόσο δυνατό

Όσο ένα φιλί στον κρόταφο

Που μπορεί να ξεσκίσει αυτά τα σκουλήκια που είναι δίπλα μου

Ω, μεγάλε μάρτυρα

Εσύ κι ο φίλος σου που τον φιλάς

Στο στόμα και η γεύση μελιού και σιταριού

Σου γλείφει τη γλώσσα

Βαρέθηκες να περιμένεις μια αλλαγή

Που απ’ ό,τι φαίνεται δεν θα ξανάρθει

Γέρασες κι είσαι ακόμα παιδί

Και τα νύχια σου μπαίνουν βαθειά μέσα στον ουρανό

Κι η θάλασσα ματώνει μ’ ένα ουράνιο τόξο να μπαίνει

Στον κόλπο της που είναι

Κρύος γεμάτος αράχνες και σκορπιούς

ποίμα

Τα δέντρα λυγίζουν απ’ τον δυνατό αέρα

Κι έχεις πάρει αυτόν τον άγνωστο, κουραστικό, μακρύ δρόμο

Περνώντας μέσα απ’ τους χαμηλούς λόφους και τα θυμωμένα βουνά

Και ουρλιάζοντας αντιμετωπίζεις αυτή την έναστρη νύχτα

Με την παράνοια ζωγραφισμένη στους όμορφους αδύνατους ώμους σου

Τα κόκαλά μου έχουν λιώσει μέσα στα ρούχα μου

Και τα ρούχα έχουν γίνει ένα είδος από κόκαλα

Κροταλίζουν σε παράξενους και άρρωστους ρυθμούς

Παρασέρνοντας τα δάση και τα γαλάζια ποτάμια που

Είναι γαλάζια επειδή υπάρχει ο ουρανός που

Θα γίνει μάλλον μωβ και

Μικρά κορίτσια θα κάνουν κούνια

Καβαλώντας μερικά αστέρια

Κομμένα κεφάλια θα υπάρχουν μέσα στα χέρια σου

Θα καταλάβεις ότι το μαύρο δεν είναι χρώμα

Αλλά παίζει μουσική σ’ ένα βομβαρδισμένο τοπίο

Γρατζουνώντας ένα ξεκούρδιστο πιάνο

Ξεχασμένο στο δεξί σου πόδι (το μαύρο ή το πιάνο;)

Που τρέμει και ιδρώνει

Κι ένα σκυλί δαγκώνει την καρδιά σου

Που έμεινε μισή από ένα στυγνό δολοφόνο

Που κάποτε σε περιμάζεψε από την αυλή των σκουπιδιών

Με παραισθησιογόνες μάσκες στην αγκαλιά του

Που είναι το όριο;

Που είναι το τέλος;

με 2 ευρό αλλάζεις την πολιτική ιστορία!!!

Τι λέτε? Θα πάμε όλοι οι χιουμορίστες του τόπου τούτου στις 11 Νοέμβρη να γίνουμε φίλοι του ΠΑΣΟΚ και να βγάλουμε πρόεδρο τον Τζιώτη? Μόνο με δύο ευρό μπορείς να ταράξεις την Ελλάδα ολόκληρη. Τέτοια ευκαιρία δεν ξαναδώθηκε ποτέ. Και φανταστείτε τα μούτρα όλων των υπόλοιπων διεκδικητών. Θα ‘ χει στ’ αλήθεια πολύ πλάκα.