η ομάδα της βουλής

πρόεδρος: Ψωμιάδης Πανίκας και τα μυαλά στα κάγκελα (φόβοι υπάρχουν στους κύκλους των οπαδών για την επιθυμία του για μετονομασία της ομάδας σε ΠΑΟΚ)

προπονητής: Λαλιώτης Κώστας (θα τους πάρουμε και τα σώβρακα)

μαζορέτα: Ράπτη Έλενα (γιουυυυυυυυυυυυπι)
μασέρ: Καϊλή Εύα (γιοοοοοοοοοουχου)

επιμελητής γηπέδου: Τρεμόπουλος Μιχαήλ (περιποιείται το γκαζόν όπως το μουσάκι του)

φανατικότερος οπαδός: Κουφοντίνας Δημήτρης (συλληφθέντας για μολότωφ και άλλους χουλιγκανισμούς)
Σύστημα 4-4-2

νο.1 γκολκίπερ: Καρατζαφέρης Γιώργος

Μιλάμε για την τερματοφυλακάρα. Όσο και αν τον πιέζουν οι αντίπαλοι, όσο κι αν κάνουν προσποιήσεις, όσο κι αν τον πρεσάρουν καταφέρνει πάντα και αντιστέκεται και συνήθως μπλοκάρει την μπάλα. Καμιά φορά βέβαια, όταν έχει κέφια, επιστρέφει την μπάλα στον αντίπαλο επιθετικό, έτσι για να δει τα μούτρα του που και πάλι θα χάσει το γκολ, όσο και αν προσπαθήσει.

νο. 2 δεξί μπακ: Παπαθεμελής Στυλιανός

Παίχτης που ελίσσεται γρήγορα αλωνίζοντας όλη την δεξιά πλευρά. Στα μείον του ότι πολλές φορές ξεχνιέται στην επίθεση αφήνοντας κενό στην άμυνα, ενώ είναι πολύ αδύναμος στο ψηλό παιχνίδι. Επίσης χρειάζεται πολύ καλό συμβόλαιο και ικανοποίηση όλων των απαιτήσεων, αφού έχει δείξει ότι πολύ εύκολα μετακινείται από την μία ομάδα στην άλλη. Ακόμη είναι επικίνδυνος εξαιτίας φημολογούμενων συμφωνιών κάτω από το τραπέζι με διάφορους σκοτεινούς παράγοντες, με αποτέλεσμα το στήσιμο κρίσιμων τελικών. Κρυφό όνειρο: να φτιάξει την δική του ομάδα όπου θα είναι πρόεδρος, προπονητής και παίχτης.

νο. 3 αριστερό μπακ: Κανέλλη Λιάνα

Σκληροτράχηλο μπακ που μπορεί να σταματήσει τον οποιοδήποτε αντίπαλο τσακίζοντας την ψυχολογία του με τσεκουριές στο καλάμι. Εάν θυμώσει προωθείται στην κόντρα επίθεση ξεκωλιάζοντας όποιον κακόμοιρο βρεθεί μπροστά της και σκοράρωντας σκίζοντας τα δίχτυα. Βασικό μειονέκτημα αποτελεί ότι καπνίζει διαρκώς, ακόμα και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

νο. 4 στόπερ: Πάγκαλος Θεόδωρας

Ο όγκος τον κάνει να φαίνεται σαν απροσπέλαστο βουνό σε κάθε αντίπαλο. Βρίζει πολύ κατά τη διάρκεια των ματς με αποτέλεσμα να υπάρχει αυξημένος κίνδυνος για κόκκινες κάρτες, ενώ δημιουργεί και άσχημο κλίμα στα αποδυτήρια κρατώντας πάντα αποστάσεις και μαχαιρώντας ενίοτε πισόπλατα φιλαράκια συμπαίκτες του. Πολύ βαρύς, αλλά και ευέξαπτος δημιουργεί τρέμουλο στα πόδια των αντιπάλων ανάλογα με το πόσο βαθειές είναι οι αυλακιές στο μέτωπό του.

νο. 5 στόπερ: Μπακογιάννη Ντόρα

Θεόρατη, φόβος και τρόμος στο χορτάρι. Ελίσσεται ύπουλα στον αγωνιστικό χώρο, και έχει κρυφό όνειρο να γίνει αρχηγός της ομάδας. Έχει το ταλέντο του πατέρα της, παλαίμαχου λίμπερο που όμως την μοναδική φορά που κατέκτησε το πρωτάθλημα χρεοκώπησε η ομάδα του. Αφού κόψει κάποιον στράικερ, τον κουρελιάζει με το τρομακτικό γέλιο ικανοποίησης που τραντάζει τα δοκάρια.

νο. 6 αμυντικό χαφ και αρχηγός: Καραμανλής Κωστάκης

Αρχοντικός και ήπιος στο παιχνίδι του, αλλά και κέρβερος με τους συμπαίκτες του όποτε χρειαστεί, καθοδηγεί την ομάδα με όπλο το φόβο που προκαλεί στους συμπαίκτες του. Το περίεργο είναι ότι δεν εμπνέει τον ίδιο σεβασμό στους αντιπάλους, ενώ αν και προσπαθεί να κυριαρχεί στο μεσαίο χώρο, πολλές φορές κλίνει προς την δεξιά πτέρυγα δημιουργώντας αμηχανία στους συμπαίκτες του.

νο. 7 δεξί χαφ: Πολύδωρας Βύρων

Γρήγορο εξτρέμ με έφεση στο φαντεζί παιχνίδι και στα εφετζιλίκια. Είναι τέτοια η τεχνική του κατάρτιση που συχνά οι οπαδοί αναρωτιούνται εάν αυτό που ζουν είναι επιστημονική φαντασία ή πραγματικότητα. Πολλές φορές αμυνόμενος καρφώνει τις τάπες του στο κεφάλι του δύστυχου αντιπάλου τραυματίζοντάς τον θανάσιμα, και πείθει τον διαιτητή ότι απλά ο τραυματίας σκόνταψε και χτύπησε στις διαφημιστικές πινακίδες. Ακόμη πρωτοφανές γεγονός αποτελεί η ξυλοκόπηση οπαδών που τον βρίζουν εν χορώ από τα ματ. Την θέση διεκδικεί επίσης ο φέρελπις Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος όμως κινείται τόσο δεξιά που πολλές φορές ξεχνιέται και βγαίνει από την πλάγια γραμμή έχοντας μαζί του τη μπάλα.

νο. 8 αριστερό εξτρέμ: Ψαριανός Γρηγόρης

Αριστερό εξτρέμ με προκλητική συμπεριφορά και ατελείωτη αθυροστομία. Ατάκες του τύπου “θα δείξω στο κωλαράκι της αδερφής σου τι σημαίνει στάλιν”, επιβεβαιώνονται έπειτα από κάθε ματς από τους προσωπικούς του αντιπάλους. Ανυπάκουος και ατίθασος, πολλές φορές είναι εκτός τόπου και χρόνου λόγω χρήσης ουσιών, ενώ συχνά αρνείται να φορέσει τη στολή της ομάδας και εμφανίζεται στο γήπεδο με τζην και σταράκια.

νο. 10 επιτελικό χαφ: Παπανδρέου Γιωργάκης

Αρτίστας, γαλουχημένος σε ακαδημίες του εξωτερικού, βελουδένιος παίχτης, χαϊδεύει την μπάλα. Ποτέ δεν μαρκάρει, αλλά ούτε τρέχει και πολύ. Δεν πείθει ούτε για τις επιθετικές, ούτε για τις αμυντικές του ικανότητες. Παρ’ ότι παίζει σε θέση η οποία θα μπορούσε να τον κάνει ίνδαλμα, δεν το εκμεταλλεύεται αφήνωντας μέχρι και το δεξί μπακ να του παίρνει τη δόξα. Μια μικρή παρατήρηση από τον διαιτητή είναι ικανή να τον κάνει να βάλει τα κλάματα και να ζητήσει αλλαγή.

νο. 9 επιθετικός: Γιαννάκου Μαριέττα

Ικανή σκόρερ, έχει αφομοιώσει πλήρως τα σύγχρονα ευρωπαϊκά συστήματα. Παρ’ όλα αυτά, έχει σοβαρό πρόβλημα στο σκοράρισμα αφού σχεδόν όλα τα γκολ της ακυρώνονται ως οφσάιντ. Πάραυτα, αποτελεί την αγαπημένη της εξέδρας από το νεανικό, φανατικό κοινό που πάντα ουρλιάζει το όνομά της στα συνθήματά του, ενώ και τα περισσότερα πανό είναι αφιερωμένα σε αυτή. Διατρέχει σοβαρό κίνδυνο όμως να χάσει τη φήμη της από τον νεό και ικανότατο κατά πως φαίνεται στράικερ Στυλιανίδη.

νο. 11 κρυφός κυνηγός: Βενιζέλος Ευάγγελος

Ύπουλος παίχτης κουράζει τον αντίπαλο κινούμενος στην περιφέρεια, και όταν πια τον έχει φέρει στο αμήν ξεπροβάλλει δυναμικά και σκοράρει με σουτ απίστευτης δύναμης. Έπειτα γραπώνει τα αρχίδια του ημιθανούς αντίπαλου στόπερ κοιτώντας τον βαθειά στα μάτια. Το σοκ που προκαλεί έχει οδηγήσει πολλούς να εγκαταλείψουν το σπορ.

λισσαβόνα: τα λίγα που έμαθα σε 152 μέρες

Έζησα στη Λισσαβόνα για 152 μέρες. Σ’ αυτό το διάστημα έμαθα πέντε έξι πράγματα που τα μοιράζομαι με όποιον ταξιδέψει προς τα εκεί. Αρχίζουμε:

1. Για φαγητό πάρτε πακέτο – προσοχή έχει τεράστια σημασία στην τιμή – κοτόπουλο σούβλας από ένα μαγαζάκι με μπλε παράθυρα κάθετο στην αβενίδα λιμπερντάδε λίγο πιο κάτω από το ταχυδρομείο, και λίγο πιο πάνω από τη στάση του μετρό ρεσταουραδόρες, όπως ανεβαίνεις δεξιά. Με 5 ευρό γλύφεις και τα δάχτυλά σου.

2. Για πάρα πολύ σωστή μπουγάτσα γλυκιά – πιο νόστιμη από την δικιά μας – στο παστέις ντε μπελέμ – κοντά στο μοναστήρι του ιερώνυμου, αν ρωτήσετε το ξέρουν όλοι, αν και η τιμή είναι λίγο τσιμπημένη.

3. Για μεταμεσονύχτιο φαγητό ρωτήστε κάποιο ντόπιο που είναι το κατσούπα (ημιπαράνομο φαγάδικο με παραδοσιακή κουζίνα από το πράσινο ακρωτήρι και τηγανητά κοτόπουλα) σχετικά κοντά στο μπάιρο άλτο.

4. Για πολύ φτηνό ποτό λίγο πιο πάνω από την πιάτσα ταξί στην πλάσα καμόες. 2 ευρό ό,τι πάρεις (μοχίτο, καϊπιρίνια, ουίσκι).

5. Για καζίνο που μπαίνεις μέσα με σαγιονάρα και φλις μπουφάν πάτε στο καζίνο στην έξπο.

6. Για σχετικά καλή κερκίδα μην πάτε στο ντα λουζ της μπενφίκα. Πάτε στο ζοζέ αλβαλάδε της σπόρτινγκ.

7. Μην πάτε στη Λισσαβόνα για φασαρίες και τσαμπουκάδες. Δεν θα βρείτε αντίπαλο γιατί οι Πορτογάλοι είναι τόσο κουλ που μπορεί να τους χτυπάς και αυτοί να σε αγκαλιάζουν.

8. Η Λισσαβόνα δεν είναι παραθαλάσσια, αλλά παραποτάμια. Ο ατλαντικός απέχει τουλάχιστον 40 χιλιόμετρα.

9. Αν δεν θέλετε να ψάχνετε το πουλί σας και η ρόγα σας να γίνει κρεμάστρα για παλτά, μην μπείτε στη θάλασσα ούτε τέλη ιουλίου.

10. Οι ταξιτζήδες είναι σωστοί. Ακόμα κι αν αντιληφθούν ότι είσαι ξένος θα σε πάνε από την συντομότερη διαδρομή.

11. Αν είστε πάνω από 3 άτομα συμφέρει να μετακινήστε με ταξί παρά με λεωφορεία.

12. Ποτέ μην αγοράζετε σοκολάτες, χασίσια και λοιπά παραισθησιογόνα από τους τσιγγάνους που θα συναντάτε κυρίως το βράδυ στο κέντρο. Μια μικρή βόλτα μεταξύ 10 και 12 το βράδυ διάρκειας ενός τετάρτου θα σας φέρει σε επαφή με τουλάχιστον τέσσερις – πέντε από δαύτους.

13. Όσοι πάτε με γκόμενα και έχετε βγει στο μπάϊρο άλτο, να είστε προετοιμασμένοι για χαβαλετζίδικο – πιωμένο καμάκι από βραζιλιάνους τσογλανάκους.

14. Μην αγοράζετε ντόπια τσιγάρα, στ’ αλήθεια δεν λένε. Πάρτε μάλμπορο και παίξτε το καουμπόυδες.

15. Μην κόψετε εισιτήριο για το ελεβαδόρ ντε σάντα ζούστα. Ανεβείτε προς το μπάιρο άλτο και μπέιτε από την έξοδο τζάμπα.

16. Μην αγοράζετε τυροπιτοειδή από πουθενά. Είναι όλα χθεσινά και δεν υπάρχει ούτε μια εξαίρεση. Κι από το φούρνο να σου τα βγάζουν χθεσινά είναι.

17. Μην ψάξετε για ελληνικό τύπο. Δεν υπάρχει πουθενά, παρά μόνο στο γραφείο τύπου της ελληνικής πρεσβείας στο μπελέμ (κι εκεί μόνο τα κυριακάτικα φύλλα της περασμένης εβδομάδας).

18. Για κουλτουριάρικη κατάσταση πάτε στο σαπιτό για ποτό.

19. Για καφέ με ωραία θέα πάτε στο μιραδόουρο της σάντα καταρίνα.

20. Πιείτε όσο πιο πολύ καφέ μπορείτε. Στην αρχή δεν θα σας αρέσει αλλά όταν γυρίσετε και πιείτε ελληνικό θα σας φανεί σαν νεροζούμι.

21. Για σούπερ μάρκετ πάτε στα μίνι πρέσο χωρίς λεξικό. Τα προϊόντα αναγράφονται στις συσκευασίες και στα ελληνικά.

22. Για μικρές αγγελίες προτιμήστε την οκαζιάο – κάθε τρίτη στα περίπτερα.

23. Για χαλαρή ενημέρωση και σχετικά εύκολη με το λεξικό προτιμήστε την ντιάριο ντε νοτίσιας.

24. Για ενοικίαση σκουτερακίου πάτε στον βραζιλιάνο λίγο πιο κάτω από το αρμαζένς ντο σιάντο. Είναι ο μόνος που δεν θα σας ζητήσει μπροστά 1000 ευρό, και τα μηχανάκια του είναι ακόμα καινούρια. Επίσης με δίπλωμα για πενηνταράκι μπορείτε να νοικιάσετε μέχρι και χιλιάρα. Δεν θα το καταλάβει ούτε ο ενοικιαστής, ούτε και οι μπάτσοι.

25. Για πανοραμική θέα προτιμήστε το αδαμαστόρ ντε γκράσα, αλλά και το κάστρο της πόλης.

26. Για μετακινήσεις στην ιβηρική τσεκάρετε την vueling. Εισιτήρια συνήθως φτηνότερα από τα λεωφορεία και τα τρένα.

27. Εάν θέλετε μπρίκι φέρτε το από την ελλάδα. Όσο και να ψάξετε, όπου και να ψάξετε δεν θα βρείτε πουθενά για να αγοράσετε.

Αυτά τα λίγα προς το παρόν. Θα επανέλθω στο μέλλον με περισσότερα.

αριστερή στροφή πασοκ: θράσσος ή χάσμα αντίληψης?

Μιλάνε τελευταία διάφοροι (κυρίως επαγγελματίες πασόκοι δημοσιογράφοι) για την αριστερή στροφή που πρέπει επιτέλους να κάνει η μεγάλη δημοκρατική παράταξη, κι εγώ κάθε φορά μένω με το στόμα ανοιχτό και αναρωτιέμαι ποιον αριστερό θα πείσουν να τους ακολουθήσει λαμβάνοντας υπόψιν τόσο την ιστορία του κόμματος, όσο και τις πρακτικές του σήμερα. Πρώτα απ’ όλα, που πάτε ρε κατακαϋμένοι με αυτόν τον σοσιαλδημοκρατικοευρωπαϊκό, ξενέρωτο, καραδεξιό, ψιλοηλίθιο, μονοκομματικό (ούτε καν δικομματικό) ορισμό του κόμματός σας? Άκου εκεί μεγάλη δημοκρατική παράταξη. Ε, εσείς των μικρών αντιδημοκρατικών παρατάξεων κάντε τουμπεκί, δεν έχετε δικαίωμα ύπαρξης, αφού υπάρχουμε εμείς. Σκατά να φάτε ρε, φλώροι καπιταλιστές με μάσκα αριστερισμού που δεν πείθει ούτε την προγιαγιά μου. Πως θα κάνεται αριστερή στροφή, απορώ. Αν δε, πειστούν όλοι ότι γίνατε αριστεροί τότε όλοι οι υπόλοιποι, πραγματικοί αριστεροί θα πρέπει να θεωρούνται τουλάχιστον Μπιν Λάντεν, λόγω απόψεων και πρακτικών. Το πασοκ ξεκίνησε είναι η αλήθεια με ένα λόγο και ένα πρόγραμμα αρκετά αριστερό. Η εξουσία όμως το αλλοίωσε ανεπανόρθωτα. Δεν δημιουργεί εμπιστοσύνη ένα κόμμα το οποίο αλλάζει την στρατηγική του μόνο και μόνο για την ανάκτηση της εξουσίας. Αυτό μαρτυρά ότι δεν υπάρχει συνέπεια και σταθερότητα απόψεων (οι οποίες εξυπηρετούν το κεφάλαιο απροκάλυπτα έτσι κι αλλιώς), σε ένα βέβαια επιφανειακό επίπεδο (το παρασκήνιο μπορεί ο καθένας να το φανταστεί και δεν νομίζω ότι θα πέφτει και πολύ έξω), που προσπαθεί να κουκουλώσει την ουσιαστική ταυτοποίηση των δύο μεγάλων κομμάτων της χώρας, ώστε να υπάρχει και λίγο ντέρμπι στις εκλογές. Το φαινόμενο είναι άκρως διαδεδομένο, και με ακόμα εντονότερους συσχετισμούς, σχεδόν σε όλες τις χώρες του δυτικού πολιτισμού. Δεν μπορεί το πασοκ επειδή είχε άνοδο η κονοβουλευτική αριστερά, να θέλει να στρίψει προς τα αριστερά, ενώ μόλις χάνει ψήφους από την νδ να τρέχει προς το κέντρο και δεξιότερα για να συμμαζέψει τα ασσυμάζευτα. Το πασοκ είτε το θέλει είτε όχι, έχει καταντήσει ένα κόμμα λάιφσταιλ, ένα κόμμα ρουσφετιού, ένα κόμμα χωρίς δυναμική, χωρίς νέες ιδέες, ένα κόμμα που συντηρείται με ψήφους περισσότερο οικογενειακής επιρροής και λιγότερο προσωπικής επιλογής. Ένα κόμμα εξουσίας ολόιδιο με την νέα δημοκρατία. Άρα ένα κόμμα σάπιο. Όντως χρειάζεται μια αριστερή στροφή. Αλλά όχι το πασοκ. Η κοινωνία μας. Χωρίς ασύδωτες ιδιωτικοποιήσεις, χωρίς συλλήψεις και δολοφονίες μεταναστών, χωρίς ανασφάλιστους εργαζόμενους, χωρίς αστυνομοκρατία, χωρίς ζαρντινιέρες, χωρίς ανεργία, χωρίς ρατσισμό και υπεροψία. Με κοινωνική πρόνοια, υγειονομική κάλυψη, εξασφάλιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ελευθερία. Χωρίς μιζέρια, στείρες αντιπαραθέσεις και πολιτικούς της μόδας. Αλλά με διάλογο (παρεξηγημένη έννοια), συνδιαμόρφωση, ενότητα. Ευχαριστώ.

ζωή ωραία

Μου αρέσει η μπάλα. Το μπάσκετ και το μποξ. Μ’ αρέσει το σκυλάδικο. Η ροκ και το χιπ χοπ. Μ’ αρέσει η γκόμενά μου. Η Μεγκ Ράιαν και η Κάθριν Ζέτα Τζόουνς. Μου αρέσει το τραγούδι. Η κουβέντα και η σιωπή. Μου αρέσει η ζέστη. Το κρύο κι η βροχή. Μ’ αρέσει ο γύρος. Η πίτσα και τα γιουβαρλάκια. Μου αρέσουν οι μηχανές. Το τρένο και το ποδήλατο. Μου αρέσουν οι ταινίες. Το ράδιο και το κομπιούτερ. Μου αρέσει η φύση. Το μπετόν και το αντίσκηνο. Μου αρέσουν οι φίλοι μου. Οι πρώην και οι νυν. Μ’ αρέσουν οι μπουνιές. Τα χάδια και οι κλωτσιές. Μ’ αρέσουν οι Έλληνες. Οι Αλβανοί κι οι Αμερικάνοι. Μ’ αρέσει η μπύρα. Το νερό κι η κόκα κόλα. Μ’ αρέσουν οι ειδήσεις. Η Λαμπίρη κι ο Ραπτόπουλος. Μ’ αρέσουν τα ντοκιμαντέρ. Οι τσόντες κι οι διαφημίσεις. Μ’ αρέσουν τα περίπτερα. Οι καντίνες κι οι ταβέρνες. Μ’ αρέσουν τα παγκάκια. Η καρέκλα και το κρεβάτι. Μ’ αρέσει το σεξ. Η μαλακία και τα φιλιά. Μ’ αρέσει η κιθάρα. Το μπάσο και το πιάνο. Μου αρέσει το τσιγάρο. Η κολόνια και η τσίκνα. Μ’ αρέσουν οι εφημερίδες. Οι πολιτικές και οι αθλητικές. Μου αρέσουν οι εκλογές. Οι βουλευτικές και οι φοιτητικές. Μ’ αρέσουν τα μπάνια. Τα βράχια και η άμμος. Μου αρέσουν τα τζην. Τα σορτσάκια και τα σταράκια. Μου αρέσει το γέλιο. Το κλάμα και ο θυμός. Μου αρέσουν τα μπινελίκια. Οι καλημέρες και τα αντίο. Μ’ αρέσουν οι αγκαλιές. Η απόσταση και οι κουβέρτες. Μ’ αρέσει το τζάκι. Η σόμπα και το ερ κοντίσιον. Μου αρέσει η αυτοοργάνωση. Ο αυτοπροσδιορισμός και οι ταυτότητες. Μου αρέσει ο δρόμος. Ο εθνικός και ο επαρχιακός. Μου αρέσει ο ήλιος. Τα σύννεφα κι ο αέρας. Μου αρέσει η πλατεία. Η προβλήτα και το πάρκο στην εκκλησία. Μου αρέσει το Πάσχα. Το αρνί και η μαγειρίτσα. Μ’ αρέσει το φως. Το σκοτάδι και το κερί. Μου αρέσει το μαχαίρι. Το πιστόλι και το σφυρί. Μου αρέσει ο σκύλος. Η γελάδα και το άλογο. Μου αρέσει το σχολείο. Το πανεπιστήμιο και η δουλειά. Μου αρέσει η αλήθεια. Η καλή και η σκληρή. Μου αρέσει το καμάκι. Το αισχρό και το διακριτικό. Μου αρέσουν τα αστεία. Τα χοντροκομμένα και τα λάιτ. Μου αρέσει το ψυγείο. Η καφετιέρα και το πλυντήριο. Μου αρέσει το μπαλκόνι. Η ταράτσα και το σαλόνι. Μου αρέσει το ταξί. Το προ-πο και η πολυκατοικία. Μου αρέσει το τηλέφωνο. Το κινητό και το σταθερό. Μου αρέσουν οι γόβες. Τα σανδάλια και τα τάνγκα. Μου αρέσει η μαμά μου. Ο μπαμπάς μου και η γιαγιά μου. Κι ο παππούς μου.

Στ’ αλήθεια πόσα πολλά μου αρέσουν! Κι ως αύριο να έγραφα, κι άλλα ακόμα θα μου άρεσαν.

Ζωή ωραία, μα πόσο λίγη.