ο Ροναλντίνιο, το δοκάρι και τα σικέ παιχνίδια

Στο βιντεάκι που παρατείθεται βλέπουμε τον παγκόσμιο – χρυσοπληρωμένο αστέρα Ροναλτνίνιο να αράζει στο χορτάρι χαμογαλώντας ως συνήθως. Μετά από λίγο κάποιος σκλάβος από αυτούς που τον υπηρετούν και ελέγχουν μέχρι και την ποιότητα από τις πορδές του έρχεται με ένα σεντούκι και του δίνει κάτι χρυσά ποδοσφαιρικά παπούτσια να φορέσει. Έπειτα ο μάγος σηκώνεται κάνει τα τσαλιμάκια του και σημαδεύει δεν ξέρω κι εγώ πόσες φορές το οριζόντιο δοκάρι έξω από την μεγάλη περιοχή με τέτοιο τρόπο ώστε η μπάλα να γυρίζει σε αυτόν χωρίς να ακομπήσει ούτε λίγο κάτω. Θα ήμουν ευτυχισμένος αν το βίντεο είναι καλοφτιαγμένο μοντάζ. Η αλήθεια είναι πως αφήνω ένα περιθώριο γι’ αυτό το ενδεχόμενο. Γιατί αν δεν είναι τότε πρέπει να προβληματίζεσαι εντόνως όταν παίχτες σαν κι αυτόν βγαίνουν τετ α τετ και χάνουν ευκαιρίες, όταν βγάζουν μπαλιές και τις στέλνουν στις κερκίδες, όταν εκτελούν φάουλ και το τόπι φεύγει άουτ. Μήπως ρε σεις είναι όλα στημένα και εμείς χαμπάρι δεν έχουμε?

μικρές αγγελίες (τι άλλο θα δουν τα μάτια μας?)

Τους τελευταίους μήνες βρίσκομαι στο εξωτερικό με αποτέλεσμα να μην έχω επαφή με τα ελληνικά έντυπα. Πριν κάνα δυο μέρες έπεσε στα χέρια μου ένας αγγελιοφόρος της Θεσσαλονίκης, κι επειδή όπως σας είπα δεν έχω την δυνατότητα να διαβάζω και πολύ συχνά ελληνικό τύπο, το παράκανα με την ευκαιρία που μου δώθηκε και διάβασα και μερικές αγγελίες. Παρακάτω παραθέτω τις πιο μουράτες βάζοντας και ένα μικρό σχόλιο. Αναμένω και τα δικά σας.

αγγελία νούμερο 1 (κατηγορία νέες γνωριμίες)

ΚΟΠΕΛΑ ζητείται εμφανίσιμη ηλικία από 25 έως 34 ετών ελεύθερη για σοβαρή σχέση και για εργασία σε περίπτερο με πολύ καλό μισθό στην Αγ. Σοφίας και ένσημα

σχόλιο

Ρε μάγκες δεν έχω καταλάβει τι ζητάει ο τυπάς. Γκόμενα θέλει ή υπάλληλο? Επίσης δεν διασαφηνίζει εάν η γκόμενα και η υπάλληλος θέλει να είναι το ίδιο πρόσωπο, ή απλά εκμεταλλεύτηκε τον χώρο τις αγγελίας για να στελεχώσει και την επιχείρηση του. Αν ισχύει το δεύτερο μαγκιά του: με ένα σμπάρο δυο τριγώνια. Αλλά εάν ισχύει το πρώτο (δηλαδή υπάλληλος και γκόμενα να είναι το ίδιο πρόσωπο), τότε έχει πολύ χιούμορ που επισήμανε τον καλό μισθό και τα ένσημα. Δηλαδή κάτσε ρε φίλε, και θα την γαμάς την κοπέλα και θα σου δουλεύει και το περίπτερο και δεν θα την πληρώνεις? Τα ευκόλως εννούμενα να παραλείπονται. Τέλος πάντων όποια ενδιαφερόμενη εκτός από χαρά στα σκέλια της θα αποκατασταθεί και επαγγελματικά.

αγγελία νούμερο 2 (κατηγορία νέες γνωριμίες)

ΚΥΡΙΟΣ ελεύθερος καλόκαρδος τρυφερός ζητά σοβαρή γνωριμία με κυρία ελεύθερη ή χωρισμένη Ελληνίδα έως 40 ετών για μόνιμη σχέση. Δεκτή κυρία και με μικρό προβληματάκι.

σχόλιο

Τι να καταλάβεις τώρα? Μπερδεμένα τα λέει ο αρχηγός. Εάν πιστέψουμε τους ισχυρισμούς του περί τρυφεράδας και καλοκαρδίας που τον χαρακτηρίζουν, τότε είναι δεδομένο ότι θα καλοδεχόταν και κυρία με μικρό πρόβλημα, και δεν θα την διαολόστελνε προσβάλλωντάς την. Η άλλη απορία που γεννιέται σε κάθε αναγνώστη, είναι τι εννοεί ο ποιητής λέγοντας μικρό προβληματάκι. Για παράδειγμα να σου λείπει ένα αφτί ή ο παράμεσος του αριστερού ποδιού είναι μικρό ή μεγάλο πρόβλημα? Να έχεις βυζάρες αλλά να σε λένε Μήτσο είναι μικρό ή μεγάλο πρόβλημα? Να είσαι παντρεμένη? Να είσαι άνεργη και με δυο παιδιά ανήλικα? Να είσαι 41 ετών και όχι 40 που είναι και το όριο που θέτει ο γαμπρός? Τι να πω, δεν ξέρω. Μάλλον αυτά θα τα συζητήσουν οι ενδιαφερόμενες μαζί του από κοντά. Άκου μικρό προβληματάκι.

αγελλία νούμερο 3 (κατηγορία νέες γνωριμίες)

ΚΥΡΙΟΙ (3) ζητούν παρέα 3 κοπέλες για κρουαζιέρα με ιστιοπλοϊκό στο Αιγαίο

σχόλιο

Δηλαδή άμα τους πάρουν και τους πουν πως είναι τέσσερις οι κοπέλες για την κρουαζιέρα λέτε να αρνηθούν γιατί θα τους χαλάσει η παρτούζα?

αγγελία νούμερο 4 (κατηγορία μουσικά όργανα)

ΑΡΜΟΝΙΟ κουδούνι εξώπορτας ρυθμιστής φωτισμού πωλείται σε ευκαιρία

σχόλιο

Ρε μάγκες τα έχω χάσει τελείως. Μάλλον πρόκειται για αρμόνιο το οποίο αν θες το κρεμάς έξω από την εξώπορτά σου και αντί να χτυπήσει κουδούνι ο επισκέπτης παίζει τα κάλαντα ή ότι άλλο θέλει. Επίσης από ό,τι αντιλαμβάνομαι το εν λόγω αρμόνιο μπορεί να συνδεθεί με τον πολυέλαιο στο σαλόνι σας και αναλόγως με το πιο κομμάτι παίζετε να αναβοσβήνουν και οι λάμπες. Μωρέ μπράβο τεχνολογία!

αγγελία νούμερο 5 (κατηγορία οικιακές συσκευές)

ΚΛΟΥΒΙ για κουνέλι άσπρο μεγάλο με μεγάλη ποτίστρα και ταίστρες

σχόλιο

Τώρα αν το άσπρο αναφέρεται στο κλουβί έχει καλώς. Αν όμως αναφέρεται στο χρώμα του κατοικιδίου και ο φιλόζωος έχει μαύρο κουνέλι μάλλον δεν του κάνει του πωλητή.

αγγελία νούμερο 6 (κατηγορία οικιακές συσκευές)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣΤΗΣ ψωμιού με ελάχιστα χρήματα πωλείται

σχόλιο

Φιλανθρωπικές οργανώσεις όλου του κόσμου ενωθείτε και αγωνιστείτε. Πρόκειται για σπάνιο και τελείως απροκάλυπτο δουλεμπόριο και μάλιστα σε χώρα της ευρωπαϊκής ένωσης. Πουλάνε κάποιον φούρναρη και μάλιστα τον δίνουν και φτηνά.

αγγελία νούμερο 7 (κατηγορία υπάλληλοι καταστημάτων)

ΚΟΠΕΛΑ ζητείται σε σούπερ μάρκετ στο Ρετζίκι με προυπηρεσία σε βιτρίνα αλλαντικών και ράφια

σχόλιο

Όποια νεανίς έχει στο παρελθόν εργαστεί ως μορταδέλα ή είναι αγάμητη και έχει μείνει στο ράφι ας τρέξει να προλάβει.

αγγελία νούμερο 8 (κατηγορία μπάρμαν – σερβιτόροι)

ΣΕΡΒΙΤΟΡΕΣ μπαργούμαν μπουφετζούδες αγγλόφωνες και ελληνόφωνες και dj ζητούνται για εργασία για σεζόν

σχόλιο

Αν είσαι γυναίκα, μιλάς καλά ελληνικά, έχεις προφίσιενσι στα αγγλικά, και ξέρεις να το χειρίζεσαι το βυνίλιο μπορείς για την επόμενη χρονιά να γίνεις μπουφετζού. Μα μπουφετζού ρε παιδιά? Έλεος.

αγγελία νούμερο 9 (κατηγορία υγεία)

ΧΕΙΡΟΜΑΛΑΞΕΙΣ κάνει νεαρός κλασσικό και αισθησιακό μασάζ σε όλο το σώμα με αρωματικό λάδι διορθόνωντας την κυκλοφορία του αίματος στον οργανισμό. Άσχετοι να μην ενοχλούν.

σχόλιο

Ρε μάγκες το επαγγελματικό μασάζ από φυσιοθεραπευτή για να χαλαρώσεις είναι ή για να γκαυλώσεις? Άκου εκεί αισθησιακό μασάζ. Και μάλιστα οι άσχετοι να μην ενοχλούν. Και πως θα καταλάβω εγώ ρε καρντάση αν είμαι σχετικός? Πως?

αγγελία νούμερο 10 (κατηγορία συνοικέσια)

32χρονος πτυχιούχος γόνος πάμπλουτου επιχειρηματία ευγενικός καλλιεργημένος με μεγάλα εισοδήματα BMW cabrio επιθυμεί γνωριμία γάμου με δίδα όμορφη κατασταλαγμένη

σχόλιο

Ρε δικοί μου, ο άλλος έβαλε για προσόν την μπεμβε την κάμπριο. Ρε συ, η μπεμβε είναι διθέσια ή τετραθέσια? Επίσης πρέπει να μάθουμε αν είναι τζι τι αϊ ή τούρμπο. Ξέρεις όλα αυτά έχουν πολύ σημασία για κάποια που θα σε παντρευτεί και πρέπει τέτοιες λεπτομέρειες να τις γνωρίζει εκ των προτέρων.

αγγελία νούμερο 11 (κατηγορία ζώα)

ΑΛΟΓΟΚΑΡΑ 2.25 με σιδερένιες και ξύλινες ρόδες του 1958 διαφορετικό το κάθε ένα για εξωτερικό χώρο πωλούνται

σχόλιο

Και πάνω που έλεγα να πάρω κανένα φιατάκι ήρθε σαν άγιο φως η ευκαιρία: αλογόκαρο. Μόνο που δεν έχω άλογο. Ξέρετε πουθενά να πουλάνε κανένα μεταχειρισμένο? Α, και είναι για εξωτερικό χώρο. Κι εγώ που έλεγα να πάρω το ένα να μετακινούμαι (αυτό με τις σιδερένιες ζάντες το σπορτίφ), και το άλλο να το μοστράρω στην γκαρσονιέρα μου κι εγώ να κοιμάμαι σε κανένα παγκάκι. Καίει πολύ βενζίνη ή συμφέρει να αγοράσω κανένα παπάκι?

γιατί οι καρεκλάδες λέγονται καρεκλάδες?

Χαρακτηριστικοί ροκάδες δεκαετίας εβδομήντα

Χαρακτηριστικός “καρεκλάς” της δεκαετίας εβδομήντα

Χαρακτηριστικά όπλα ροκάδων εναντίων καρεκλάδων την δεκαετία εβδομήντα

Πάντα το είχα απορία γιατί οι καρεκλάδες είχαν μείνει στην ιστορία με αυτό το προσωνύμιο. Πολλά περνούσαν από το μυαλό μου, όπως και από το μυαλό των φίλων μου που το συζητούσαμε. Άλλοι λέγανε ότι προέκυπτε από τον χορό τους που κάτι θύμιζε από καρέκλα, άλλοι έλεγαν ότι προέκυπτε από τον χορό τους που είχαν ως παρτενέρ μια καρέκλα, γενικά πολλά ακούγονταν, αλλά κανείς δεν ήταν σίγουρος, ούτε και είχε στοιχεία για να αποδείξει την αλήθεια των λόγων του. Μέχρι που τις προάλλες η αλήθεια φανερώθηκε τόσο εγκάρδια μπροστά μου από εκεί που δεν το περίμενα. Και πραγματικά η αλήθεια είχε πολλή πλάκα. Λοιπόν την δεκαετία του εβδομήντα δραστηριοποιούνταν στον ελληνικό χώρο δύο τάσεις μουσικής, οι οποίες όμως ήταν και τρόπος ζωής. Όλο το στιλ στο ντύσιμο και την συμπεριφορά καθοριζόταν από το τι μουσική άκουγες. Και τότε, εκείνα τα ωραία χρόνια έπρεπε να διαλέξεις στρατόπεδο. Δεν ήταν όπως σήμερα που έχουν ξεφτιλιστεί τα πάντα και το ίδιο άτομο ακούει και χιπ χοπ και χέβι μέταλ, ντύνεται σα σκυλάς με χρυσή καδένα και δεν αντιμετωπίζει κανένα πρόβλημα. Εκείνα τα χρόνια είχες δύο επιλογές που ήταν μονόδρομοι. Ή θα ήσουν ροκάς, αλάνι με χαίτη και τζιν μπουφάν και θα άκουγες ντιπ περπλ και χου, ή θα ήσουν ντίσκο χορευταράς με αφάνα, καμπάνα και πουκάμισο με μεγάλο γιακά και θα άκουγες μπόνεϊ εμ και άμπα. Τρίτη διέξοδος δεν υπήρχε. Τώρα, όπως αντιλαμβάνεστε ανάμεσα στις δύο αυτές ομάδες υπήρχαν και οι αναμενόμενες κόντρες για το ποιος είναι πιο μάγκας, πιο δυνατός, ποιος γαμάει την γκόμενα του άλλου και τα λοιπά. Έπεφτε λοιπόν και πολύ ξυλίκι στους δρόμους, στις πλατείες και έξω από τις ντισκοτέκες. Και πρέπει να σας πω πως κάποιοι ήταν λίγο πιο μάγκες από τους άλλους. Και ναι δικοί μου, αυτοί ήταν οι ροκάδες. Οι ντισκάδες ήταν καλύτεροι στις χορευτικές φιγούρες, αλλά στα σίγουρα ήταν πιο φλώροι. Τέλος πάντων, η ουσία είναι ότι δέκα στις δέκα φορές που έπεφτε ξύλο μεταξύ των δύο αυτών μουσικοινωνικών – ενδυματολογικών ομάδων, οι αφανάδες έτρωγαν τρελές βαρδαρίσιες. Μάλιστα οι ροκάδες είχαν μια αγαπημένη συνήθεια. Να σκαν από το πουθενά με τις εντούρο στις ντισκοτέκες και να φεύγουν με τα γκομενάκια των καμπανάδων, αφού πρώτα είχαν σπάσει μερικές καρέκλες στα κεφάλια τους. Κι επειδή αυτό (το σπάσιμο καρέκλας πάνω σε αφάνα) όπως προείπα ήταν αγαπημένη “συνήθεια”, έτσι βγήκε και το παρατσούκλι καρεκλάς. Με άλλα λόγια:

καρεκλάς: αρσενικού φύλου άτομο που αρέσκεται σε ντίσκο ξενόφερτη μουσική επιλέγοντας την ανάλογη ενδυμασία και με ιδιαίτερες χορευτικές ικανότητες, στου οποίου το κρανίο ξεσπάνε άτομα αρσενικού φύλου που αρέσκονται στην λεγόμενη και ροκ ξενόφερτη μουσική με την ανάλογη ενδυμασία και αυτά, πετώντας του καρέκλες και άλλα αντικείμενα οικιακής επίπλωσης.

Πόπο μάγκες μιλάμε για πολύ ροκ παρατσούκλι, έτσι?

ΥΓ. Για του λόγου το αληθές δείτε το ντοκιμαντέρ του άλφα “μηχανή του χρόνου” με τίτλο “η ροκ των 70’s”, εδώ:

http://video.google.com/videoplay?docid=1971273797309667159

23 λόγοι που εξηγούν γιατί η Θεσσαλονίκη είναι καλύτερη από την Αθήνα

Η γλυκιά μας Θεσσαλονίκη είναι στα σίγουρα η πόλη που θα επέλεγα να ζήσω εάν είχα να επιλέξω ανάμεσα σε αυτή και την Αθήνα. Παρακάτω αριθμούνται οι λόγοι.

1. Είμαστε πιο χαλαροί, πιο κουλ ρε παιδί μου από τους Αθηναίους. Αυτό το μαρτυρούν και μόνοι τους κάθε φορά που ανεβαίνουν πάνω.

2. Έχουμε τον πραγματικό γύρο. Με δυο ευρό τρως μισό γουρούνι και ένα χωράφι πατάτες. Στην Αθήνα συμβαίνει το απαράδεκτο γεγονός να έρχονται σε επαφή οι δύο άκρες της πίτας, με τον γύρο μέσα. Σε εμάς αυτό δεν συμβαίνει ούτε αν ζητήσεις σκέτη πίτα με κέτσαπ.

3. Τρώμε πρωινό μπουγάτσα με όλα τα καλά. Από τυρί και κιμά, μέχρι σπανάκι και μελιτζάνα.

4. Η Χαλκιδική είναι μια ώρα δρόμος και σε καμιά παραλία δεν έχει εισιτήριο, ούτε πληρώνεις διόδια για να κάνεις το μπανάκι σου.

5. Έχουμε την παραλία να βολτάρουμε, να παίρνουμε ισχυρές δόσεις θερμαϊκίλας, και να βλέπουμε το ηλιοβασίλεμα αραχτοί κοντά στον λευκό πύργο.

6. Από πολιτικούς και οι δυο είμαστε σκατά. Παρ’ όλα αυτά προτιμώ Ψωμιάδη, Παπαθεμελή και Παπαγεωργόπουλο από Νικήτα και Φώφη. Είναι μεγαλύτερες μορφές και έχουν πιο πολύ γέλιο.

7. Έχουμε την ΠΑΟΚΑΡΑ. Τι να μας πουν τώρα και οι βάζελοι, οι γαύροι και τα χανούμια. Μιλάμε για άφθονο γέλιο και πάθος.

8. Έχουμε την καλύτερη ρετσίνα. Μαλαματίνα.

9. Έχουμε πολύ καλύτερα γλυκά. Το παραδέχονται και οι ίδιοι οι Αθηναίοι.

10. Η πόλη είναι μικρότερη και πιο ανθρώπινη. Λιγότερη κίνηση, μεγαλύτερη φιλικότητα. Συναντάς γνωστό σχεδόν όπου και να πας.

11. Δεν πρέπει να φύγεις 3 ώρες πριν για να πας στη δουλειά σου ή σε ραντεβού.

12. Ενώ οι Αθηναίοι ακούν Σωτηρακόπουλο, εμείς ακούμε Ραπτόπουλο. Οι συγκρίσεις ούτε καν υφίστανται.

13. Η Ναυαρίνου είναι η μόνη πλατεία στην Ελλάδα που μαζεύει από τα πρεζόνια μέχρι τα σαλόνια. Χάι κλας κυρίες εναλλάσσονται με χίπιδες και αλκοόλες σε ένα άκρως ενδιαφέρον μπλέξιμο κοινωνικών τάξεων.

14. Η Θεσσαλονίκη είναι απείρως πιο χιλιοτραγουδισμένη από την Αθήνα πράγμα που μαρτυρά πως η πόλη εμπνέει περισσότερο.

15. Το μπιτ παζάρ είναι απείρως πιο ωραίο από του Ψυρρή. Συγκρίνετε και μόνοι σας.

16. Τα καλύτερα συγκροτήματα έχουν γεννηθεί και μεγαλουργήσει και Θεσσαλονίκη. Τρύπες και Σπαθιά αρκούν. Η Αθήνα ας αρκεστεί στους Πυξ Λαξ.

17. Είμαστε πιο κοντά στο εξωτερικό. Βουλγαρία, Αλβανία, Σκόπια, Τουρκία σε απόσταση αναπνοής.

18. Εμείς οι ίδιοι αποτελούμε τρανό παράδειγμα ανάμειξης πολιτισμών, χιούμορ και ακομπλεξάριστου στιλ αποδεχόμενοι τους χαρακτηρισμούς Βούλγαροι και Γάλλοι και νιώθωντας περήφανοι για αυτούς.

19. Είμαστε πιο ωραία φοιτητούπολη. Τα πανεπιστήμια είναι μαζεμένα και όλοι παραδέχονται ότι οι φοιτητές τα περνάν καλύτερα στην Θεσσαλονίκη παρά στην Αθήνα.

20. Είχαμε ΙΚΕΑ πριν από την Αθήνα.

21. Το αεροδρόμιο είναι ένα τέταρτο από την πόλη, κι όχι 2 ώρες όπως στην Αθήνα.

22. Το εισιτήριο στο λεωφορείο κάνει 25 λεπτά.

23. Σε 50 χρόνια θα έχουμε καλύτερο και πιο καινούριο μετρό από της Αθήνας.

Γενικά γουστάρουμε που ζούμε εδώ και το ξέρουμε πως μας ζηλεύετε. Η πόλη μας είναι πιο γουστόζα κι ας μην διοργάνωσε και ολυμπιακούς (η αποθέωση του καπιταλισμού και του κεφαλαίου).

Γεια σου μάνα Σαλονίκη!

Άντε γεια μας ρε καρντάσια!

ΥΓ. το ποστ έχει χαβαλέδικο χαρακτήρα. Μην τα πάρουν τίποτα Αθηναίοι και αρχίσουν να ξεσπαθώνουν. Τους αγαπάμε το ίδιο με τους Θεσσαλονικείς κι ας ζουν χειρότερα από μας.

το αυτοκίνητο κι εγώ: δυο πράγματα αταίριαστα

Πριν λίγα χρόνια ήμουν στον πατέρα μου. Ο πατέρας μου ζει μόνιμα στην επαρχία. Ήταν καλοκαίρι και τέλος πάντων πιτσιρικάς ήμουν που σιγά σιγά μεγάλωνε και ήθελα να οδηγήσω αυτοκίνητο, έτσι για να νιώσω ακόμα πιο μεγάλος. Το ανέφερα στον πατέρα μου ο οποίος συμφώνησε μετά χαράς, να πάμε να ξεχαρμανιάσω κάποια μέρα σε κανένα χωράφι. Τέλος πάντων το θέμα ξεχάστηκε τις επόμενες μέρες μέχρι που εγώ θα επέστρεφα Θεσσαλονίκη. Ο πατέρας μου έχει στο χωριό δύο αμάξια. Ένα φίατ πούντο παλιό με το οποίο είχαμε συμφωνήσει να κάνω τη βόλτα, και μια μερσεντές με την οποία ούτε κι εγώ ήθελα να ξεπαρθενιαστώ στην οδήγηση. Αλλά όπως σας είπα το θέμα είχε ξεχαστεί. Την προηγούμενη λοιπόν της επιστροφής μου, κατεβήκαμε με τον μπαμπά στο χωριό για να κόψω εισιτήριο. Καθώς γυρνούσαμε σπίτι, δεν ξέρω πως ο πατέρας μου θυμήθηκε την προ ημερών κουβέντα μας που μέχρι κι εγώ, ο άμεσα ενδιαφερόμενος είχα ξεχάσει. Οπότε αντί να στρίψει εκεί που έπρεπε, συνέχισε προς άλλη, άγνωστη για μένα κατεύθυνση.

- Που πάμε ρε μπαμπά?

- Δεν λέγαμε τις προάλλες να μάθεις να οδηγάς? Πάμε τώρα σε ένα παλιό γήπεδο να οδηγήσεις.

Σαν να ήξερα τι επρόκειτο να συμβεί του επισήμανα ότι οδηγούσε τη μερσεντές.

- Ρε μπαμπά, με αυτό το αμάξι θα πάμε? Αφού είχαμε πει με το πούντο.

- Πάμε μωρέ τώρα το ίδιο κάνει.

Φτάσαμε σε ένα μέρος στη μέση του πουθενά, όπου όντως υπήρχε ένα παλιό γήπεδο. Το πρόβλημα ήταν πως το γήπεδο ήταν περιφραγμένο και η καγκελόπορτα κλειδωμένη. Γκαντεμιά σκέφτηκα, πάλι δεν θα οδηγήσω. Δίπλα από το γήπεδο περίσσευε ένας χώρος με μεγάλο μήκος, αλλά σχετικά στενός, ενώ από την άλλη μεριά υπήρχε ένα μικρό χαντάκι κι έπειτα ένα πρανές. Ο πατέρας μου το είχε πάρει απόφαση.

- Θα οδηγήσεις εδώ. Θα πάμε μέχρι πέρα και θα γυρίσουμε.

Οκ. Αφού μου το έλεγε ο πατέρας μου, θα έφερνα εγώ αντιρρήσεις? Αλλάξαμε θέσεις και βρέθηκα από τα αριστερά της μερσεντές κρατώντας το τιμόνι. Ξεκίνησα και το είχα με την πρώτη. Δεν μου έσβησε ούτε μια φορά. Έφτασα στην άλλη άκρη του μακρόστενου χώρου και σταμάτησα. Ήταν αρκετά στενά και δεν μπορούσα να στρίψω μονοκόμματα για να γυρίσω. Έπρεπε να γίνει με την βοήθεια της όπισθεν.

- Μπαμπά, έλα γύρνα το εσύ και μετά το ξαναπαίρνω.

- Όχι ρε θα το γυρίσεις εσύ, σιγά το δύσκολο.

- Ρε μπαμπά, δεν έχω καλή αίσθηση του αυτοκινήτου και πόσο μάλλον στην όπισθεν. Έλα καλύτερα εσύ μην έχουμε άλλα.

- Όχι μωρέ δεν είναι τίποτα. Εσύ μην κοιτάς πίσω. Θα κοιτάω εγώ και θα σου πω πότε να σταματήσεις.

Αφού το ήθελε ο μπαμπάς, εγώ δεν θα έλεγα όχι. Έβαλα λοιπόν την όπισθεν έκοψα το τιμόνι και άρχισα σιγά σιγά να πατάω το γκάζι. Σε κάποια φάση το έλα έλα του πατέρα μου μετατράπηκε σε σταμάτα σταμάτα σταμάτα. Εγώ εκεί τα έχασα λίγο και αντί για φρένο πάτησα λίγο παραπάνω γκάζι και γκντουπ, έγινε η μαλακία. Ο κώλος της μερσεντές είχε καρφωθεί πάνω στο πρανές και οι πίσω ρόδες αιωρούνταν πάνω από το χαντάκι. Το πρόβλημα είναι ότι οι μερσεντές είναι πισωκίνητες. Επίσης ένα άλλο σχετικό πρόβλημα ήταν ότι ο πατέρας μου δεν είχε σκοπό να βγει από το αμάξι σε αυτή την μικρή βόλτα με αποτέλεσμα να είναι ντυμένος με τρύπιο παντελόνι-μπιτζάμα, άσπρο φανελλάκι και παντόφλα δερμάτινη. Μόνοι στη μέση του πουθενά προσπαθήσαμε να δώσουμε λύση στο πρόβλημα. Ο πατέρας μου μάζεψε από δω κι από κει κάτι κοτρώνια, και προσπαθούσε να τα βάλει στο χαντάκι για να πατήσει κάπου η ρόδα κι επιτέλους να φύγουμε. Από το πάθος του και τα νεύρα του γρατσούνισε και τα χέρια του κι έτρεχαν κι αίματα. Εγώ καθόμουν παραπέρα και κοιτούσα σαν χάχας. Μάλλον τελικά εγώ δεν βοήθησα και τόσο την κατάσταση, τώρα που το σκέφτομαι. Τέλος πάντων, με τα πολλά κι αφού δεν μπορούσαμε να δώσουμε λύση, κάναμε ώτοστοπ σε αγροτικό, ανεβήκαμε στην καρότσα (εγώ κυριλέ και πιτσιρικάς, ο πατέρας μου σαρανταπεντάρης και με τρύπια μπιτζάμα – φανελλάκι) και πήγαμε σε συνεργείο του χωριού, από όπου επιστρέψαμε με τρακτέρ στο σημείο του ατυχήματος για να μαζέψουμε το αμάξι από το χαντάκι. Ο πατέρας μου δεν μου ξαναπρότεινε να οδηγήσω, αλλά ούτε κι εγώ του το ξαναζήτησα.

Μια άλλη φορά είχα πάει για οδήγηση με τη μάνα μου σε αλάνα στη Θεσσαλονίκη με ένα πεζό 206 που έχει. Η μητέρα μου ήταν ακριβώς το αντίθετο από τον πατέρα μου. Με άλλα λόγια όσο με εμπιστευόταν και δεν φοβόταν ο μπαμπάς, τόσο και παραπάνω ένιωθε ανασφάλεια και φοβόταν η μαμά. Πραγματικά δεν ξέρω πως την έπεισα να πάμε για να οδηγήσω. Στ’ αλήθεια το πεζό μου είχε σπάσει τα αρχίδια. Με είχε πραγματικά νευριάσει. Πρέπει να μου είχε σβήσει πάνω από 30 φορές μέχρι να το βάλω μπρος. Γαμημένο πεζό. Με τα νεύρα μου τσατάλια, κάποια στιγμή ξεκίνησε. Πήγαινα με 17 χιλιόμετρα την ώρα και σε απόσταση 500 μέτρων υπήρχε ένα καγκελάκι. Η μάνα μου άρχισε να αγχώνεται λες και έτρεχα με 200 και το κάγκελο ήταν στα 10 μέτρα.

- Πρόσεχε το κάγκελο.

- Καλά ρε μαμά, είναι πολύ μακριά.

- Πρόσεχε σου λέω, μην θες να με εκνευρίσεις.

- Κάτσε ρε παιδί μου ακόμα δεν ξεκίνησα.

- Σταμάτα σου λέω θα χτυπήσουμε.

- Ωχ ρε παιδάκι μου, μην με πρήζεις στα 500 μέτρα είναι. Έχω μάτια, βλέπω.

- Σταμάτα παιδάκι μου σου λέω.

- Εσύ σταμάτα, γιατί μου σπας τα νεύρα.

- ΣΤΑΜΑΤΑ ΤΩΡΑ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΚΑ ΞΕΜΠΕΡΔΕΜΑΤΑ.

Κάπου εκεί τα πήρα άσχημα. Και πάτησα το φρένο απότομα και με όλη μου τη δύναμη, με αποτέλεσμα η μαμά να βρεθεί σχεδόν κολλημένη στο τζάμι.

- Κατέβα κάτω βρε άχρηστο πλάσμα. Ηλίθιο, ε ηλίθιο.

Καταλαβαίνετε ότι και με τη μαμά είχαμε την ίδια εξέλιξη που είχαμε με τον μπαμπά. Ούτε μου πρότεινε ποτέ οδήγηση, ούτε της ξαναζήτησα.

Τέλος, μια φορά κάπου είχαμε πάει με τον πατέρα μου, και αυτός είχε κατέβει για λίγο από το αμάξι για να πληρώσει έναν λογαριασμό ή κάτι τέτοιο. Το αμάξι ήταν σταματημένο στην κατηφόρα. Κι ο πατέρας μου δεν είχε κατεβάσει χειρόφρενο, αλλά είχε αφήσει μέσα την πρώτη. Εγώ καθισμένος στη θέση του συνοδηγού δεν ήξερα αυτά τα κόλπα (όχι ότι τώρα τα ξέρω), και παράλληλα βαριόμουν μόνος μου στο αμάξι. Παρατήρησα ότι ο λεβιές των ταχυτήτων ήταν στην πρώτη και σκέφτηκα: τον ξέχασε, θα τον βάλω στην νεκρά. Το έκανα και μετά από δύο δευτερόλεπτα συνειδητοποίησα ότο τα κτίρια κουνιούνται. Μετά από τρία δευτερόλεπτα είχα καταλάβει ότι είχα κάνει μαλακία, και ξαπλώθηκα ανάμεσα στις δύο θέσεις πατώντας το φρένο με το χέρι και περιμένοντας σε μια πραγματικά άβολη στάση κανένα τέταρτο να γυρίσει ο πατέρας μου. Ένιωσα λίγο μαλάκας και άσχετος, αλλά πάλι καλά που δεν στούκαρα πουθενά. Από τότε δεν πειράζω τίποτα μέσα στα αυτοκίνητα εκτός από τα σι ντι πλέιερ και τα παράθυρα.

Δίπλωμα δεν έχω βγάλει ακόμα, και δεν ξέρω και πολλούς στην ηλικία μου που να μην έχουν. Αμάξι δεν έχω ξαναοδηγήσει. Οδηγώ ένα πενηντάρι πιάτζιο, που είναι λίγο καλύτερο από ποδήλατο αλλά για την πόλη με βολεύει απίστευτα. Για το παπάκι έχω δίπλωμα εδώ και 6 χρόνια. Όχι ότι με αυτό δεν έχω κάνει μαλακίες. Αλλά αυτές ανήκουν σε άλλο κεφάλαιο.

Χριστιανισμός: η μόνη αληθινή θρησκεία

Λοιπόν μάγκες ο χριστιανισμός είναι η αληθινή, η μόνη, η αδιαμφησβήτιτη πίστη. Και όχι όποιος και όποιος χριστιανισμός. Μόνο ο ορθόδοξος. Έχω και αποδείξεις για αυτό. Η ιστορία που θα διηγηθώ αποδεικνύει το λιγότερο την νίκη της ορθοδοξίας μας απέναντι στον ανατολικό βουδισμό. Λοιπόν τα πράγματα έχουν ως εξής: πριν λίγα χρόνια στο άγιο όρος ζούσε ένας γέροντας, γνωστός για την αγιοσύνη του και τα θαύματα που έκανε κατά καιρούς. Η φήμη του πρέπει να είχε εξαπλωθεί σε όλο τον κόσμο γιατί ένας Δαλάι από το Θιβέτ, γκουρού που πετάει και τα λοιπά έμαθε για τον παππούλη και αποφάσισε να τον επισκεφτεί για να δει ποιος είναι ο πιο δυνατός. Τον επισκέφτηκε λοιπόν στο όρος, ο γέρος τον καλοδέχτηκε και κάτσαν αντικρυστά και συζητούσαν για το ποιος είναι πιο μάγκας. Σε κάποια φάση ο Δαλάι θέλοντας να δείξει την υπεροχή του έκανε ένα από αυτά τα εφετζίδικα που κάνουν οι κινέζοι. Έκατσε δηλαδή σταυροπόδι, αυτοσυγκεντρώθηκε και μετά από λίγο υπερυψώθηκε και πετούσε έτσι, με τα πόδια σταυρωμένα. Είδες?, είπε στον παππού. Εσύ μπορείς να το κάνεις αυτό? Ο παππούλης χαμογέλασε με αυτοπεποίθηση, ανασήκωσε το ένα του φρύδι και του απάντησε: πριν δούμε αν εγώ μπορώ να το κάνω κατέβα κάτω πάλι αν μπορείς. Η δύναμη, η πίστη και η θέληση του γέροντα κρατούσε τον κινέζο αγκυλωμένο στον αέρα. Ο παππούς όμως ήταν καλόψυχος. Αφού σιγουρεύτηκε ότι ο βουδιστής είχε συνειδητοποιήσει ότι η ορθοδοξία αναφέρεται στον πραγματικό θεό, έλυσε τα μάγια και τον άφησε να κατέβει με την ησυχία του. Αν ήμουν εγώ στη θέση του, θα του έκανα του κινέζου διάφορα χουνέρια του τύπου θα του γαργαλούσα τα πόδια με τα μαλλιά μου περνώντας από κάτω του και άλλα τέτοια. Άκου εκεί να αμφισβητεί την ορθοδοξία ο ζογκλέρ. Άκου εκεί.

Δεν ξέρω αν υπάρχει θεός. Δεν ξέρω αν γίνονται θαύματα. Το μόνο που ξέρω είναι ότι και τα δύο δεν πρόκειται ποτέ να συμβούν κάτω από την στέγη οποιασδήποτε θρησκείας, είτε αυτή λέγεται χριστιανισμός, βουδισμός, μωαμεθανισμός και ούτω καθεξής. Νιώθω μόνος μου την αλήθεια. Δεν χρειάζομαι βοήθεια. Και δεν είμαι αμαρτωλός για αυτό.

Υ.Γ. 1 Ανεπιβεβαίωτες φήμες βεβαιώνουν ότι ο Δαλάι της ιστορίας μας είναι πια ορθόδοξος μοναχός στο άγιο όρος, έχοντας δει την αλήθεια στα ευαγγέλια. Για περισσότερη σιγουριά ρωτήστε αυτούς που πιστεύουν στις εν λόγω ιστορίες και ασχολούνται περισσότερο.

Υ.Γ. 2 Άλλες ανεπιβεβαίωτες φήμες ερχόμενες από την μακρινή Κίνα από τα “κεφάλια” των βουδιστών αλλά και από απλούς πιστούς αναφέρουν ότι ο εν λόγω Δαλάι ξεφτίλισε τον γέροντα και θυσιάστηκε για την απόδειξη της υπεροχής του βουδισμού παραμένοντας για όλη του τη ζωή στο άγιο όρος. Μπορεί ο παππούλης να τον αγκύλωσε όταν αυτός υπερυψώθηκε, αλλά αυτός έκανε ένα θαύμα μεγαλύτερο. Κι είναι κάτι τόσο απλό που ουσιαστικά δεν έκανε τίποτα και απλά οφείλεται στα γονίδιά του. Μην το πείτε πουθενά, αλλά είναι γυναίκα.

Άντολφ Λόος (ή πως καταντάς μαλάκας όταν παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά)

Γυναίκα “διακοσμημένη” που εμείς γουστάρουμε.

Γυναίκα “αδιακόσμητη” που τη κάνουμε δώρο στον Άντολφ (ρε γαμώτο αν δεν φορούσε το σκουλαρίκι είμαι σίγουρος πως ο Άντολφ θα ερωτευόταν τρελά).

Θυμάμαι είχα διαβάσει πριν κάνα δυο χρόνια ένα μανιφέστο του αρχιτέκτονα – κουλτουριάρη Άντολφ Λόος. Λεγόταν “έγκλημα και διακόσμηση” ή “διακόσμηση και έγκλημα”, δεν είμαι σίγουρος, αλλά τώρα που το σκέφτομαι δεν κάνει και πολύ διαφορά το ένα από το άλλο. Τέλος πάντων στο κείμενο αυτό ο Άντολφ υποστηρίζει με πάθος ότι η διακόσμηση πρέπει να εκλείψει από την αρχιτεκτονική, και πρέπει να επικρατήσει ένα είδος φανξιοναλισμού (δηλαδή η μορφή, ή αλλιώς η εικόνα ενός αρχιτεκτονήματος να προκύπτει από τις λειτουργίες που αυτό εξυπηρετεί). Ουσιαστικά επρόκειτο για έναν προπομπό του τι θα ακολουθούσε στην αρχιτεκτονική τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα με το μοντέρνο κίνημα. Ως εδώ όλα καλά. Κι εγώ συμφωνώ ότι πρέπει να θεωρούνται παρελθόν οι εποχές που σκάλιζες διάφορα μέσα και έξω από ένα κτίριο και τα λοιπά. Δεν γνωρίζω, αλλά φαντάζομαι ότι την εποχή που τα έγραφε αυτά ο Άντολφ πρέπει να έτρωγε χοντρό κράξιμο από πλήθος κριτικών και αρχιτεκτόνων για τις απόψεις του και μάλλον του είχαν σπάσει τα αρχίδια. Εκεί ήταν που ξέφυγε λίγο από τον έλεγχο, και για να αποδείξει του λόγου του το αληθές γενίκευσε, και κατηγόρησε κάθε είδους διακόσμηση ακόμα και πάνω στο ανθρώπινο σώμα ως έγκλημα. Χαρακτηριστικά ανέφερε κάτι φυλες ζουλού που ήταν τατουατζίδες από πάνω μέχρι κάτω, και τους δικαιολογούσε επειδή αυτοί έλεγε ήταν απολίτιστοι. Ένας όμως μορφωμένος δυτικός – πολιτισμένος θα εγκληματούσε αν έκανε οτιδήποτε αλλοιώνοντας την εμφάνισή του. Και άντε καλά. Για τους άντρες συμφωνώ κι εγώ. Ούτως ή άλλως κι εγώ δεν κάνω τίποτα στην εμφάνισή μου για να την “διακοσμήσω”. Ούτε κολώνια φοράω, αξύριστος τρεις μήνες είμαι, μόνος μου κουρεύομαι κάθε εξάμηνο. Αλλά για τις γυναίκες έχω τις ενστάσεις μου. Δεν είμα ούτε φαλλοκράτης, ούτε κανένας κυριλέ και δέχομαι τον άλλον να είναι όπως γουστάρει. Δεν σας κρύβω όμως ότι προτιμώ μια κοπέλα να την δω και με ωραίο φτιαγμένο μαλλί, και λίγο (όχι υπεβολικά) βαμμένη, και με τα νυχάκια της όμορφα και καθαρά, και με κανένα στρινγκάκι, και με καμιά νάυλον κάλτσα ως τη μέση από το μπούτι, και που και που και καμιά γόβα έτσι για το φετίχ, από το να έχει το μαλλί του Βασίλη του Παπακωνσταντίνου επειδή έτσι της φυτρώνει, μαύρο νυχάκι φαγωμένο, σωβρακοφανέλα και κάλτσα άσπρη ασίκς. Η αλήθεια να λέγεται μάγκες. Ωραίος ο Άντολφ στις αρχιτεκτονικές του θεωρίες, αλλά ο τύπος εάν απέρριπτε όποια γκόμενα φορούσε σκουλαρίκι ή δαχτυλίδι θα πρέπει να τον είχε φάει η μαλακία. Και το πολύ το φίκι φίκι κάνει το παιδί φιρίκι που λέγαμε και παλιά. Είπαμε ρε καλλιτέχνη. Καλές οι θεωρίες αλλά μην γενικεύεις τόσο πολύ γιατί στο τέλος θα φας χοντρή καταπίεση αν θες να αποδείξεις ότι τις στηρίζεις κατά γράμμα.

Κορίτσια μην τον ακούτε. Καλό παιδί ο Άντολφ, αλλά ήταν λίγο χαζός. Ρωτήστε και το αγόρι σας.

διαφήμιση γιαουρτιού (2 εκδοχές που θα μας βγάλουν από την βαρεμάρα)

Έχω σκεφτεί μια διαφήμιση για γιαούρτι. Βασικά του τι μάρκα θα είναι το γιαούρτι δεν με απασχολεί, ας είναι ό,τι θέλει. Επιπλέον για τη διαφήμιση αυτή έχω σκεφτεί δύο διαφορετικές εκδοχές για το τέλος της. Διαλέγετε και παίρνετε. Πριν σας την περιγράψω θέλω να επισημάνω ότι όλες μα όλες οι διαφημίσεις για γιαούρτια τουλάχιστον στην ελληνική τηλεόραση είναι ίδιες και απίστευτα βαρετές. Πάντα ένα ανορεξικό μοντέλο γλείφει ηδυπαθώς το κουταλάκι και μας βεβαιώνει ότι διατηρείται πετσί και κόκκαλο, τρώγωντας το τάδε ή το δείνα γιαούρτι. Ας βάλουμε λίγο δράση στην ανορεξία ρε παιδιά.

Η διαφήμιση (ας υποθέσουμε ότι το γιαούρτι είναι φάγε)

Κοινό κομμάτι

Τύπος με προφίλ Μπιλ Γκέιτς ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων (και πολιτικός καλά θα ήταν), περιστοιχισμένος από καμιά δεκαριά γορίλες-μπράβους κατευθύνεται περπατώντας πάνω σε κόκκινο χαλί σε κάποιο χλιδάτο κτίριο. Γύρω του άπειρος κόσμος, δημοσιογράφοι, φλας που αστράφτουν και τα λοιπά. Αυτός περιχαρής και με στιλ “έχω 500 δις και γαμάω ωραία μουνάκια”, χαμογελά και προχωρά αγέρωχος. Η μουσική σε αυτό το κομμάτι είναι μέινστριμ και γενικά χαρούμενη. Ξαφνικά πατάμε το μιουτ. Η απόλυτη σιωπή. Η κάμερα με γρήγορες κινήσεις ζουμάρει σε μια γωνιά του όλου σκηνικού όπου είναι μαζεμένοι καμιά δεκαριά ανάρχες για διαμαρτυρία-γελοιοποίηση του πρωταγωνιστή μας. Και ξέρετε τι κρατάν έτσι? Ναι, ναι γιαούρτια. Σε άσπρα κουτιά χωρίς μάρκα βέβαια. Με το μιουτ ακόμα ενεργοποιημένο αρχίζει το γιαούρτωμα. Γιαούρτια πάνω στους μπράβους, γιαούρτια στον αέρα, γιαούρτια στις φωτογραφικές μηχανές, γιαούρτια στο κόκκινο χαλί, γιαούρτια παντού. Της πουτάνας να γίνεται. Ο λεφτάς έχει σαλτάρει. Ουρλιάζει (δεν ακούγεται έχουμε μιουτ), γκαρίζει, χοροπηδάει, νευριάζει, κοκκινίζει, διατάζει τους φουσκωτούς του να βάλουν ένα τέλος. Κάπου εκεί η κάμερα ζουμάρει σε έναν αναρχικό που – ναι σωστά μαντέψατε – κρατάει ένα φάγε.

1η εκδοχή

Ο μάγκας το ανοίγει, και το εκσφενδονίζει προς τον τζέντλεμαν. Κι ενώ το κεσεδάκι βρίσκεται στη μέση της διαδρομής του ο λεφτάς αντιλαμβάνεται ότι πρόκειται να του ‘ρθει κατευθείαν στο δόξα πατρί. Εδώ εκτός από το μιουτ έχουμε και αργή κίνηση. Αντιλαμβάνεται όμως και τη μάρκα του και γι’ αυτό κλείνει τα μάτια, και σκάει ένα προκαταβολικό χαμόγελο ικανοποίησης. Ζουμ στη μούρη του. Ο κεσές προσγειώνεται στα μούτρα του σε εκνευριστικά αργό σλόου μόσιον, και το γιαούρτι απλώνεται παντού από τη χωρίστρα μέχρι το σαγόνι. Ο τυπάς γλείφεται όσο μπορεί κατευτυχισμένος. Η οθόνη μαυρίζει. Η ίδια μέινστριμ μουσική ξαναμπαίνει. Και σκάει η ατάκα με άσπρα γράμματα.

ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΓΙΑΟΥΡΤΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΑΥΣΗ ΜΕ ΕΝΑ ΦΑΓΕ

2η εκδοχή

Ο μάγκας ανοίγει το φάγε. Σλόου μόσιον. Ενώ πάει να το πετάξει έχουμε ζουμ πάνω στην μούρη του, η οποία είναι πιο προβληματισμένη ακόμα κι από τότε που συζητούσε για τρία εικοσιτετράωρα για κάποια θεωρία του Μπακούνιν. Πριν το πετάξει γυρίζει και το κοιτάει με σχεδόν ένα δάκρυ στα μάτια από τις ενοχές γι’ αυτό που πήγαινε να κάνει. Βγάζει από την κωλότσεπη ένα κουτάλι και το χλαπακιάζει στο λεπτό (μπορεί εναλλακτικά να το χλαπακιάσει και με τα χέρια – μου φαίνεται καλύτερο). Μαυρίζει η οθόνη. Η ίδια μέινστριμ μουσική ξαναμπαίνει. Και σκάει η ατάκα.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΧΑΡΑΜΙΖΕΙΣ ΕΝΑ ΦΑΓΕ ΓΙΑ ΓΙΑΟΥΡΤΩΜΑ

Στη συνέχεια και με τον ήχο και πάλι στο μιουτ εμφανίζεται στην οθόνη ένα χέρι (με φόντο κάτι αδιάφορο π.χ. ουρανό) να εκσφενδονίζει μια ντομάτα.

Πολύ καλύτερο από τις ανορεξικές έτσι?

ο θείος Αποστόλης κι εγώ πιτσιρικάς

Όταν ήμουν μικρός είχα έναν θείο, τον θείο Αποστόλη. Που παρ’ όλο που ήταν μεγάλος, ήταν συγχρόνως και μικρός. Πλάκα είχαμε. Αυτός ευθύνεται για την αρρώστια μου με τον Νικ Κέιβ, όταν στην ηλικία των δώδεκα μου έφερε δώρο για τα γενέθλιά μου το Λετ Λοβ Ιν. Και πραγματικά το έλιωσα το σι ντι και το βιβλιαράκι με τους στίχους. Από τότε βέβαια πέρασαν χρόνια και έχω αποκτήσει όλη την δισκογραφία του Κέιβ και με Μπέρθντεϊ Πάρτι, και κάτι από Μπόις Νεξτ Ντορ και Γκρίντερμαν. Τέλος πάντων ήταν παράξενο να ακούω σε τέτοια ηλικία τόσο φανατικά Κέιβ και το πρόβλημα ήταν πως δεν είχα κάποιον φίλο να μοιραστώ την χαρά μου. Έτσι μια μέρα ο θείος Αποστόλης με πήρε να πάμε στο Μπερλίν, που τότε ακόμα ήταν σε πιο νιου γουέιβ φάση, με τα πανκιά του και τα όλα του. Τα τελευταία χρόνια η αλήθεια είναι πως με έχει ξενερώσει. Τέλος πάντων, μπήκαμε μέσα, ήπια και μια πορτοκαλάδα και κοιτούσα σαν χάνος τα φρικιά που με περνούσαν και ένα μέτρο στο μπόι. Τελικά έπαιξε και Νικ Κέιβ, κι εγώ χάρηκα που ανακάλυψα πως δεν ήμουν ο μόνος στον κόσμο, εκτός βέβαια από τον θείο που ξέρει τον Νικ. Με τα πολλά φύγαμε, και εγώ πεινούσα σαν λύκος. Ρε συ θείο πεινάω ρε. Θα φάμε τίποτα? Δεν θυμάμαι καλά, αλλά πρέπει να πήγαμε σε κάποιο τοστάδικο στη Ναυαρίνου. Μπαίνουμε μέσα και παραγγέλνουμε και μια πίτσα για μένα. Οπότε ο θείος ανακαλύπτει ότι δεν έχει πάνω του φράγκο, παρά μόνο ένα εικοσάρικο κέρμα, μιλάμε για δραχμές ακόμα έτσι? Άστο, λέει ο θείος στον τοστά, έχασα το πορτοφόλι μου. Πρέπει να πεινούσα πολύ. Πρέπει να πεινούσα διαολεμένα πολύ. Και η πείνα μου πρέπει να φαινόταν στα μάτια μου. Γιατί ο τοστάς μου χάρισε την πίτσα, επειδή μάλλον με λυπήθηκε. Τώρα που το σκέφτομαι πρέπει να πεινούσα ακόμα παραπάνω κι από διαολεμένα. Γιατί ο τοστάς έβγαλε ακόμα μια πίτσα και την έδωσε στον θείο. Είναι λίγο μικρότερη από τις άλλες και δεν θα την πάρει κανείς, δεν θα την πουλήσω είπε. Τι γέλιο ρίξαμε μετά. Πραγματικά ανέμελα παιδικά χρόνια με τον θείο που ήταν κι αυτός λίγο παιδί. Κι έτσι όπως προχωρούσαμε, κι αφού είχαμε φάει τις τζάμπα πίτσες, να σου μπροστά μας ένα γυφτάκι με ένα τουμπερλέκι. Είχαμε ακόμα ένα όπλο. Εκείνο το εικοσάρικο. Πραγματικό όπλο. Πιάνει τον πιτσιρικά ο θείος και του λέει να παίξει. Δώστου και παίξε και δώστου ξανά μανά, έγινε της πουτάνας με το τουμπερλέκι νυχτιάτικα. Κι αφού τον ξεχαρβαλώσαμε τον πιτσιρικά μας γυρνάει, ανάποδα το τουμπερλέκι να του ρίξουμε το εισιτήριο. Μάλλον πρέπει να περίμενε κανένα κατοστάρικο γιατί είχε παίξει πολύ ώρα, και καμιά πενηνταριά μέτρα πιο πέρα αφού ανακάλυψε την αμοιβή που του είχαμε δώσει, γύρισε και εκσφενδονίζοντας το κέρμα προς το μέρος μας, ευτυχώς χωρίς να μας πετύχει, ούρλιαξε: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΓΥΦΤΟΙ? Τι γέλιο ρίχναμε με τον θείο. Κανονικά πεθαίναμε στα γέλια. Κι ήταν ωραία και ανέμελα. Μέσα σε ένα βράδυ μπορούσα να ανακαλύψω ότι δεν είμαι ο μοναδικός άνθρωπος που ξέρει τον Νικ Κέιβ, να δω για πρώτη φορά φρικιά από κοντά, να φάω πίτσα τζάμπα από αλάνι τοστά της Ναυαρίνου και να είμαι πιο γύφτος και από τους ίδιους τους γύφτους.

Α ρε ανεμελιά της νιότης που είσαι ρε γαμώτο?

περί ζωγραφικής

Δεν ξέρω από ζωγραφική. Οι γνώσεις μου είναι ελάχιστες. Με λίγα λόγια είμαι άσχετος. Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να εκφράσω τις σκέψεις μου πάνω στο ζήτημα. Πριν κάνα δυο μήνες βρέθηκα στη Βαρκελώνη. Και πέρασα από το μουσείο του Μιρό. Εκεί ήταν που εξοργίστηκα. Μου αρέσει η μοντέρνα τέχνη. Σίγουρα πολύ περισσότερο από την περίοδο του μεσαίωνα, της αναγέννησης ή του ιμπρεσιονισμού. Δηλαδή θέλω να πω ότι ποτέ δεν θα έβαζα στο σπίτι μου έναν Ντα Βίντσι, αλλά θα έβαζα έναν Μιρό. Ο Μιρό μ’ αρέσει. Κολλάει με το νέο είδος κατοικίας περισσότερο από τον Ντα Βίντσι. Σίγουρα είναι πιο στιλάτος και πιο μουράτος. Στο μυαλό μου όμως πίνακες σαν του Ντα Βίντσι νομίζω ότι θα έπρεπε να αξιολογούνται πολύ παραπάνω από ότι αυτοί του Μιρό. Ο Μιρό θεωρείται από τους κορυφαίους του περασμένου αιώνα. Γενικά νομίζω ότι στον εικοστό αιώνα ξεφτιλίστηκαν τα πάντα, τουλάχιστον όσον αφορά τη ζωγραφική. Αυτό που μου έκανε τεράστια εντύπωση ήταν τρεις πίνακες του Μιρό πάνω σε τεράστια τελάρα, που ουσιαστικά ήταν κενοί και ο καθένας είχε από μια διαγώνια άτσαλη γραμμή, αν θυμάμαι καλά από κάτω αριστερά προς τα πάνω δεξιά. Είμαι σίγουρος πως δεν αφιέρωσε πάνω από μισό λεπτό για τον καθένα, κι όμως επειδή το έκανε αυτός και όχι εγώ, αυτός ο πίνακας πρέπει να αξιολογείται σε κάποια εκατομμύρια, ενώ αν ήταν δικός μου δεν θα έκανε ούτε για κωλόχαρτο. Στη ζωγραφική δεν υπάρχει καθόλου η κριτική όπως για παράδειγμα στη μουσική, εάν βέβαια έχεις καταφέρει να γίνεις φίρμα. Για παράδειγμα οι Ρόλινγκ Στόουνς έχουν βγάλει διαμάντια στη ροκ μουσική. Αν όμως κυκλοφορούσαν ένα δίσκο που περιείχε τις κλανιές τους θα έπερναν φαντάζομαι χείριστες κριτικές (άσχετο που θα υπήρχαν και ορισμένοι κολλημένοι που θα ήθελαν αν μπορούσαν και να τις μυρίσουν). Αντίθετα πιστέυω πως αν ο Μιρό έχεζε πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί αυτό θα θεωρούνταν ύψιστο κομψοτέχνημα. Μπορεί ο Μιρό και ο κάθε Μιρό να ήταν παιδί θαύμα, να είχε τρομερό ταλέντο, να έφερε νεωτερισμούς και επαναστάσεις. Αφού όμως έγινε ο Μιρό, ουσιαστικά έγινε ένας Μήδας που ότι ακουμπούσε γινόταν χρυσός. Όταν έβλεπα τον πίνακα ήμουν με μια φίλη που ίσως εκτιμά την τέχνη παραπάνω από εμένα – δεν ξέρω τι να πω, και της είπα ότι αυτούς τους πίνακες μπορώ κάλλιστα να τους κάνω κι εγώ ανα πάσα στιγμή. Η απάντησή της με άφησε άφωνο: ο Μιρό τις έχει κάνει με μια χάρη που εσύ ποτέ δεν θα την έφτανες. Μάγκες μιλάμε για μια άτσαλη γραμμή από την μια γωνία του πίνακα ως την άλλη. Δεν ξέρω τι να πω. Πάντως άμα καταφέρεις και γίνεις διάσημος ζωγράφος την έκανες την τύχη σου. Ότι σου κατεβαίνει θα είναι και γαμάτο. Καμιά φορά νομίζω πως οι ζωγράφοι μας δουλεύουν. Κάνουν μια παπαριά και μετά κάθονται και κρυφογελάνε με εμάς τους μαλάκες που ψαρώνουμε και κοιτάμε σαν χάνοι τι?, δυο στραβές γραμμές – και πληρώνουμε κι όλας για να τις δούμε. Τουλάχιστον ένας πίνακας έστω και μίζερος του ρεαλισμού με πείθει ότι ο καλλιτέχνης έχει δουλέψει αρκετά για να έχει αυτό το αποτέλεσμα. Σας λέω αλήθεια ο Μιρό δεν πρέπει να αφιέρωσε πάνω από πέντε λεπτά συνολικά γι’ αυτούς τους τρεις πίνακες. Ναι, αλλά αυτός ήταν που το έκανε πρώτος. Δηλαδή όποιος κάνει πρώτος κάτι και το παρουσιάζει σαν τέχνη είναι και γαμάτος? Να πάω κι εγώ λοιπόν στη Ρέινα Σοφία στη Μαδρίτη με ένα σουγιά κι εκεί που κοιτάω μαζί με άλλους την Γκερνίκα (ή Γκουέρνικα, όπως σας αρέσει) του Πικάσο να πηδήξω την αλυσίδα και να την σκίσω από πάνω ως κάτω. Και αφού με μπουζουριάσουνε οι μπράβοι και με πάνε στο τμήμα και με ρωτάν γιατί το έκανα αυτό, να τους πω ότι απλά έκανα τέχνη. Την τέχνη της καταστροφής του θαυμαστού, του σοκ του μέσου αστού, την τέχνη της οργής. Θα είμαι ο πρώτος που θα έχει καταστρέψει ένα κορυφαίο έργο τέχνης μέσα σε μουσείο σε περίοδο που δεν έχουμε ιερά εξέταση ή θρησκευτικό πόλεμο. Λέτε να με εξυψώσουν όπως τον Μιρό? Αν ναι να πάω να το κάνω. Κατά την γνώμη μου το πρόβλημα της αυθεντίας ειδικά στη ζωγραφική είναι σε πολύ προχωρημένο στάδιο. Ανοίξτε τα μάτια σας, γιατί εγώ νιώθω πως μας δουλεύουνε κι εμείς κοιτάμε σαν χάνοι.

Υ.Γ. Πάντως ανάμεσα σε Ντα Βίντσι και στις τρεις παπαρδέλες του Μιρό, πάλι Μιρό θα διάλεγα.